Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Opium of the people (μέρος β')

Μα και φυσικά είναι εντελώς λάθος να πιστεύει κανείς ότι ο παραπανω τίτλος παρέχει κάποιου είδους συνειδησιακή προστασία απέναντι στη ριζοσπαστική άποψη που εκφράστηκε στην προηγούμενη ανάρτηση. Μπουρδολογία άνευ όρων. Το πραγματικό όπιο του λαού είναι η αποχαύνωση που τόσο απλόχερα προσφέρει μια και μοναδική επιστήμη: το μάρκετινγκ.
Ε ναι, είναι επιστήμη. Πρέπει να κάποιος να είναι εντελώς αγράμματος για να μην μπορεί να καταλάβει ότι κάτι τόσο καλοσχεδιασμένο και πολυσύνθετο όπως το μαρκετινγκ, έχει αναχθει, και πολύ περισσότερο στις μέρες μας, σε επιστήμη. Η καταναλωτική μανία και ο υλισμός, ειλικρινά δε με απασχολούν καθόλου. Ίσα ίσα δηλώνω ταπεινός σκλάβος τους. Απολαμβάνω και την 27'' οθόνη μου, και τον τετραπύρηνο επεξεργαστή μου και την καμένη μητρική μου, τα βιβλία μου και τη μικρή συλλογή από comics που ολοένα και μεγαλώνει και φυσικά και τις τέσσερις κιθάρες μου. Σαφώς και είμαι υλιστής, όπως όλοι μας και στο μυαλό μου εξυπακούεται ότι καταναλωτής από καταναλωτή (ήτοις υλιστής από υλιστή) διαφέρει.
Η χειρότερη μερίδα λοιπόν του αγοραστικού κοινού, οι ευπαθείς ομάδες ίσως, εάν μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός είναι τα παιδιά και οι στόκοι. Όπου στόκοι συνήθως τριαντάρηδες χαζομπαμπάδες που προτιμούν να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να γουστάρει ο κανακάρης τους.
Ας στίψουμε λίγο το κεφάλι μας όλοι μαζί να σκαρώσουμε ένα μικρούλι σεναριάκι. Έτσι για να εχει περισσότερο κείμενο η ανάρτηση. Ή μάλλον ακόμη καλύτερα, ας προσπαθήσουμε να συσχετίσουμε το μικρό σεναριάκι με πραγματικές καταστάσεις που λίγο πολύ έχουμε ζήσει όλοι μας.
Έχεις ένα προϊόν. Το προϊόν αυτό κάνει τέλεια τη δουλεία του. Κοστίζει όμως. Πόρτα - πόρτα διαδίδεται η φήμη του. Αυξάνεται η ζήτηση άρα τρόπον τινά προκύπτει και ανάγκη να αυξηθεί η ρημάδα η παραγωγή. Και τσουπ, μόλις γεννήθηκε η πρώτη μας διαφημιση. Η πιο αποτελεσματική σας διαβεβαιώ.  Ως κλασικά άπληστα όντα, θέλουμε κι άλλο. Μα τί να το κάνεις όμως που αυτό το "κι άλλο" έρχεται κομματάκι δύσκολα. Μια πρώτη αφύπνιση προστάζει τη μείωση της τιμής πώλησης καθώς άυξηση της παραγωγής σημαίνει συνήθως μείωση του κόστους των πρώτων υλών. (Αυτό και αν φαίνεται παράλογο αλλά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κάτσω να το αναλύσω τώρα). Εάν ο παραγωγός αποφασίσει να θυσιάσει κέρδος έναντι μεριδίου αγοράς πολύ πιθανόν αυτό το "κι άλλο" να έρθει.
Κι όμως, ένα λαμπρό μυαλό κάποτε πήρε πρέφα ότι η κινητήριος δύναμη της αγοράς είναι μονάχα μία: η ανάγκη. Και μόνον αυτή μπορεί να σου φέρει το "κι άλλο" (Στο εξής θα το λέω τζίρο γιατί βαρέθηκα τα εισαγωγικά). Φαντάζει περιττό στην κεφάλα μου να κάτσω να το εξηγήσω αυτό  οπότε μην περιμένετε καμια αναλυτική παρουσίαση, βαριέμαι.

Ωραία ρε Στέλιο, καταλάβαμε τί κινεί την αγορά. Αλλά που στο διάολο κολλάει;

Απαντώ ντε, υπομονή.  Αυτοί οι κερατάδες καταφέρνουν να εισέλθουν στο μυαλό του καταναλωτή και εκ του θαύματος να πετύχουν αυτό που μόνο τα πρωτόγονα ένστικα μας είναι ικανά να κάνουν: να φυτέψουν μια νέα ανάγκη στο κεφάλι μας. Ή μάλλον, να μας αναγκάσουμε να δημιουργήσουμε μια νέα ανάγκη, από το πουθενά και να τη ριζώσουμε εμείς οι ίδιου τόσο βαθιά μέσα μας, ώστε να φαντάζει σαν κάτι που προϋπήρχε.
Αναλογιστείτε τα "θέλω" σας και σκεφτείτε πόσες φορές το "θέλω" πήγαζε καθαρά και μόνο από κάτι βαθύτερο, κάτι που οδηγεί τον εαυτό μας στο να επιθυμήσουμε κάτι τόσο έντονα ώστε η ζωή μας να φαντάζει διαφορετική μετά από αυτό και τις φορές εκείνες που το "θέλω" ανταποκρινόταν σε κάτι αληθινά πρακτικό και χρήσιμο.
Αυτό το σατανικό σχέδιο κυρίες και κύριοι, ονομάστηκε "ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ"!

5 σχόλια:

ephee είπε...

Λοιπόν. Κάνω σεφτέ στα σχόλια έχοντας διαβάσει μόνο τον τίτλο και την πρώτη παράγγραφο.
Αυτό με το όπιο του λαού, έχει παραφραστεί τόσο απαίσια από αυτούς που ήθελαν να γίνουν εργατικοί πατέρες στη θέση των "πνευματικών", που μου γυρνάνε τ'άντερα.
Ο Μαρξ δεν είπε ότι η θρησκεία είναι το όποιο το λαού και τέλος. Είπε ότι είναι το όπιο του λαού επειδή η ανθρωπότητα δεν είναι έτοιμη για την πραγματική ισότητα. Εκεί πάτησαν όλα τα κουμμουνιστικά καθεστώτα και δημιούργησαν το "όλοι ίσοι" ("και μερικοί πιο ίσοι από τους άλλους")
Διαβάζω το υπόλοιπο... ;)

ephee είπε...

Και φέρνω παραδειγματάκι ενώ το μάτι δεν έχει ανοίξει καλά καλά, και έπεσε ένα μυγάκι στον καφέ μου, και παραλίγο να χώσω και μία στην οθόνη επειδή μου φάνηκε ότι πριν αυτοκτονήσει το μυγάκι ήταν πάνω της. (το ενυδρείο σου τα φταίει)
Λοιπόν, παράδειγμα: Οικολογικά απορρυπαντικά, και συγκεκριμένα καθαριστικό τζαμιών με ξύδι!
Το ξύδι σκέτο δεν κάνει, νιώθει η ευαισθητοποιημένη-βλαμμένη νοικοκυρά, ότι θα κάνει καλύτερη δουλειά με κάτι που ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΞΥΔΙ..
Υποκλίνομαι στο γατόνι που το σκέφτηκε!..
Και σε σένα που τα γράφεις.

Sacred Chemist είπε...

Πλάκα έχει μωρέ το ενυδρείο μην το βρίζεις...
Πραγματικά όμως ειναι και γαμώ τα μυαλά οι τύποι. Εκεί που χάζεψα ήταν ενα απορρυπαντικό ρόυχο με "ενεργή στάχτη"
Δηλαδή στο μυαλό του καταναλωτή:
Σταχτόνερο για τους παλιούς (άψογο λευκαντικό) και ενεργός άνθρακας για τους πιο σχετικούς (άψογο προσροφητικό)

Το τρίτο μέρος θα προκαλέσει καβγάδες... χοχοχο!

ephee είπε...

Ι know all about αλισίβα dear! I'm the ol'schooler ;)
Και την αναφέρω και στο τελευταίο πόστ όπου υπάρχει και link για ετούτο εδώ αν δε σε πειράζει.

Sacred Chemist είπε...

Ναι, αλλά εγώ είμαι ο χημικός της υπόθεσης :P

Όχι, τι να με πειράζει. Άλλα με πειράζουν εμένα...