Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Ανάθεμα την ώρα (part 1)

Μακράν η πιο ηλίθια ερώτηση που μπορούν να σου κάνουν: "Μπορώ να δω λίγο το κινητό σου;"
Κι επειδή συνήθως δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα λέω, "Ναι, ελεύθερα." Μέγα λάθος. Σήμερα ξύπνησα με το soundtrack των Star Wars στη φάση που σκάει ο Vader στο Death Star και τον υποδέχονται όλοι σα στρατιωτάκια ακουνητα-αμίλητα-αγέλαστα. Ένα απλό "ντριν" ήθελα. Το πιο πολύπλοκο πράγμα που θα 'θελα να με ξυπνήσει είναι το διπλό ή και τριπλό ντριν. Από κει και πέρα, οποιαδήποτε προσπάθεια αφύπνισης καταντάει λουκουμάκι για τα ήδη ζορισμενα νεύρα μου. Χώρια που η λογική πίσω από αυτό το πείραγμα των ρυθμίσεων ενός προσωπικού αντικειμένου μου διαφέυγει αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Το χειρότερο είναι ότι αφού κάνουν τη μαλακία, στο πετάνε σε ανύποπτο χρόνο, όταν έχεις το νου σου στις προχτεσινές μάχες ας πούμε, σαν να μην υπάρχει μια πιο διαυγής στιγμή για να σου ξεκαθαρίσουν ότι σου γάμησαν το κινητό.
"Κάτι έκανα με τους ήχους σου, δες το λίγο μετά, κάτι πάτησα..."
Και επειδή εκείνη την ώρα είσαι στην περιγραφή του τρίτου random encounter στο χτεσινό D&D session από το οποίο εννοείται πως έλειπες, απλά λες "οκ" και το αφήνεις. 

Ξύπνησα, μετά δυσκολίας και ταχυκαρδίας με τη γνωστή γεύση παπούτσι-παντόφλα από τα τσιγάρα. Πόσο μπορεί να κάπνισα εχτές; Άπλωσα νοητά το χέρι μου να ανάψω καινούριο. Οχτώ ώρες χωρίς τσιγάρο; Όπως λέει και ένας φίλος, στο μισάωρο πάνω "έτσι όπως πάμε θα το κόψουμε μαλάκα". Έπιασα ένα πακέτο Καρέλια. Μετά συνειδητοποίησα ότι το σήκωσα από το πάτωμα. Τι στο καλό; 

Εγώ μόνο Gauloises κόκκινο. Και έχω κρεβάτι. Δεν κοιμάμαι πάνω σε ένα στρώμα στη μέση του δωματίου. Που είμαι; Καρέλια; Τι γίνεται; Το άναψα το ρημάδι να πάει στο καλό αλλά μετά θυμήθηκα το εξής παράδοξο. Δεν καπνίζω. Ποτέ δεν κάπνισα. Και σίγουρα όχι gauloises. Έψαξα νοερά για το τασάκι, μια χειρονομία που έχω κάνει γύρω στις τέσσερις φορές στη ζωή μου και το έσβησα αηδιασμένος.

Ψάχτηκα λίγο. Φορούσα κάτι τραγικές ριγέ πυτζάμες που δένουν με λάστιχο στο μπατζάκι. Μ'έπιασε κατούρημα. Σηκώθηκα. Δεν είχα πιει την προηγούμενη. Καλό αυτό. Πολύ απαίσια γεύση όμως. Πήγα μηχανικά από το δωμάτιο στο χωλ και έστριψα δεξιά. Προσπέρασα την κουζίνα λέγοντας ένα "μρμργειαμφνγμερα" χωρίς να είμαι σίγουρος για το αν υπήρξε αρσενική, θηλυκή ή και καθόλου απάντηση και μάζεψα τα μαλλιά μου πάνω. 

Δεν έχω μακριά μαλλιά.

Τι σκατά; 

Καθομαι στην τουαλέτα και αδειάζω. Α, αυτό το πρωινό κατούρημα. Αυτή η απελευθέρωση του προστάτη είναι όλα τα λεφτά. Άραγε οι γυναίκες νιώθουν αυτή την ελευθερία; Χάζευα τη ροζ πυτζάμα με τα αρκουδάκια όταν συνειδητοποίησα ότι κάτι ακουμπούσε ενοχλητικά στην κοιλιά μου και τσίτωνε τη μπλούζα. Α, τίποτα τα βυζιά μου.

ΤΑ ΠΟΙΑ;

Πετάχτηκα όρθιος κάνοντας τον τόπο χάλια και κοιταχτηκα στον καθρέφτη με ένα τεράστιο άγχος. Τα μούσια μου ήταν εκεί, τουλάχιστον για τα λίγα δευτερόλεπτα που κοιτούσα. Το πρόσωπό μου ήτα μια μίξη από άλλα πρόσωπα, διαφορετικά αλλά όλα πάνω κάτω ίδια μεταξύ τους. Θέλω να πω, πρόσωπο είνα, κάποια στάνταρτς όπως μύτη με δυο ρουθούνια και υγρά μάτια τα καλύπτει. Και όσο έβλεπα το μυαλό μου να περιστρέφει εικόνες από μπερμπάντικα προσωπεία που άλλαζαν με ασύλληπτη ταχύτητα τόσο αναρωτιόμουν για τη ματαιοδοξία του ανθρώπινου νου να χαζεύει στον καθρέφτη μια πολυκαιρισμένη μούτα.


Μετά η τουαλέτα ήταν ο σταθμός των τρένων κι εγώ κρατούσα μια βαλίτσα που είχε μέσα κάτι μαλλιαρό απ' όσο θυμόμουν, αλλά στην πραγματικότητα ίσως να μην το θυμόμουν αλλά απλά να ήταν κάτι που ήξερα από ένστικτο κι ύστερα βρέθηκα για άλλη μια φορά στην γνώριμη αλλά αγνωστη τουαλέτα με μια συγκεκριμένη σωματική δομή η οποία για το καλό της ψυχραιμίας μου είχε μόνο ένα σετάκι από αναπαραγωγικά όργανα και ήταν όλο του ίδιου πακέτου. Θηλυκό μεν, αλλά εντάξει. Γλιτώνω τον κλονισμό. Μη μου' ρθει περίοδος μόνο. Γαμώτο. Αφού έπλυνα μούτρα, δόντια -ωραία δόντια- άρπαξα μερικές σερβιέττες από το μπάνιο και έφυγα για το δωμάτιο στο οποίο είχα ξυπνήσει.


Έριξα τα μαλλιά στα μούτρα σε περίπτωση που όντως άλλαζα φάτσες κάθε νανοσεκόντ και έδωσα ρότα για το δωμάτιο. Το σπίτι ήταν σχετικά μεγάλο οπότε θα μπορούσε να ναι οικογένεια. Ήμουν γύρω στα 25 από ότι μπόρεσα να καταλάβω και αρκετά...καλό κομμάτι. Ναι, ας το θέσω έτσι.  Άνθρωπος μπροστά. Την πάτησα. Ας είναι άντρας, έχει σκοτάδι και δε βλέπω καλά. Ας είναι πάνω από 55 και ας τον λένε "μπαμπά" και ορκίζομαι δε θα ξαναφορέσω ποτέ διαφορετικές κάλτσες.


Τέλεια. Είναι γυνάικα. Σκατά. Ωραία γυνάικα. Σκατά σκατά σκατά. Κι έρχεται προς το μέρος μου. Μια χαρά και δυο τρομάρες. Αδερφές ελπίζω. Έχει και μια κούπα που αχνίζει την οποία ακουμπάει στο κομοδίνο δίπλα στην πόρτα για το δωμάτιο μου και της χαμογελάω. Μου χαμογελάει και αυτή. Τ-έ-λ-ε-ι-α.


"Πως κοιμήθηκες, μωρό;", μου πετάει ξαφνικά κι έχω μείνει παγωτό. Αφενός γιατί είμαι προφανώς λεσβία και σκατά-σκατά-σκατά-σκατά, αφετέρου γιατί είμαι σίγουρος ότι αν μιλήσω θα βγει κάτι σε αντρουά μπασίλα. Δεν άρθρωσα λέξη από την ώρα που ξύπνησα και με αυτά που συμβαίνουν δεν μπορώ να είμαι σίγουρος για τίποτα. Εκτός από ένα πράμα.


Την κόλλησα στον τοίχο και τη φίλησα. Όχι, ότι είμαι και τίποτα σπουδαίο αλλά δυο-τρεις γκόμενες που είχα μου το 'χαν κάνει το κοπλιμέντο για την τεχνική. Ε, δε μπορεί κι αυτή γκόμενα είναι. Φάνηκε να ξαφνιάζεται το οποίο με βόλευε αλλά πρέπει να ταν κι αυτή λίγο εξπέρ στο άθλημα γιατί μου 'βαλε χέρι χωρίς αναστολές. Μπράβο μαλάκα.
Όχι.
Το 'χω.
Σήκωσα στα μούτρα της τις σερβιέτες και μεμιάς είδα την ξενέρα να αναγράφεται στη φάτσα της. Ευτυχώς.


Μου χαμογέλασε, μου δωσε μια στον κώλο κι εγώ, έχοντας κάνει το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, μπήκα στο δωμάτιο.


Ήθελα λίγο να τσιρίξω το παραδέχομαι. Τι σόι άντρας είμαι όμως; Τώρα θα το αποδείξω στον εαυτό μυο. Το κλασικό τρίλεπτο του βοδιού πέρασε γρήγορα, ξες αυτό που κοιτάς τον τοίχο και σκέφτεσαι ο,τι χαζομάρα σου κατέβει στο κεφάλι. Κι εκεί που προσπαθούσα να θυμηθώ αν ήρθε ένας μάυρος τις προάλλες στο σπίτι και με ρώτησε αν θα πάρω το μπουρδελί ή το βεραμάν χάπι θυμήθηκα τι σόι άντρας είμαι.


Μεταπτυχιακός φοιτητής που το προηγούμενο βράδυ έκανε κάποιο πείραμα. Νομίζω δηλαδή. Σκατά. Βουρ για το πανεπιστήμιο. Στην τελική ένας άνθρωπος εκεί θα με ακούσει. Ελπίζω.

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Θέλω να βάλω τα κλάματα. Από τα νεύρα μου.

Θα ήθελα να πω ότι με "εξιτάρει" (πάρτε και 3 δράμια νεοτερισμού έτσι για να πάει καλά το ποστ) η συνθήκη "Ανοίγω το στόμα μου και λέω ο,τι μου κατέβει γιατί έχουμε δημοκρατία". Αντίθετα, με εκνευρίζει.


Είναι τυχαίο, μπορεί να υποστηρίξει κανείς, το γεγονός ότι όλως τυχαίως οι περισσότεροι ασχολούνται με την αναπαραγωγή τσιτάτων που αποστηθίζουν υποσυνείδητα παρακολουθώντας "ειδήσεις". Εγώ, ως άλλος "κανείς" θα υποστηρίξω το ακριβώς αντίθετο. Η κατευθυνόμενη διαχείριση των μαζών από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ήταν, είναι και θα είναι πάντα ένα γεγονός, ορατό από σεβαστό αριθμό πολιτών, αντιληπτό από λιγότερους και ως εκ θαύματος αποδεκτό από κανέναν. Απολύτως.


Βέβαια θα περίμενε κανείς ποτέ από τα εν λόγω Μέσα μια ρηξικέλευθη ρήση της πολιτικής (έστω αυτής αν και δεν περιορίζονται εκεί) πραγματικότητας; Στην καλύτερη περίπτωση επιλέγει να ζει σε μια περίεργη πλάνη.


(Προτίθεμαι να κάνω λίγο σκόντο στο τάγμα των "ελπιδοφόρων". Κρίμα είναι)


Το αποτέλεσμα των εκλογών του Μαϊου 2012 χαρακτηρίστηκε από τα ΜΜΕ ως "Ψήφος Οργής". Αυτό υποδήλωναν τα αυξημένα νούμερα της ΧΑ, η έξοδος του ΛΑΟΣ από τη Βουλή αλλά και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ. Και ένα ένα τα παπαγαλάκια της αριστεροδεξιάς βλακείας εξέδιδαν ραπόρτο:


"Θύμωσε ο λαός και θέλει να το λύσει μια και καλή"


Αίτιο αποτέλεσμα. Ναι, είναι φυσιολογικό,είναι πασίγνωστο ότι ο Έλληνας με αίτιο-αποτέλεσμα δουλεύει.


Στα χρόνια που ζώ, (για όσους σπεύσουν να πουν ότι είναι λίγα εγώ θα πω ότι 25 χρόνια είναι είτε 25 γενέθλια είτε το 1/4 ενός ολόκληρου αιώνα - choose what you will) μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο Ελληνικός λαός θρέφει μίσος και ρατσισμό από τα γεννοφάσκια μας μέχρι και τη λήξη της εκπαιδευτικής διαδρομής μας, οπισθοδρομικές παλιακές αντιλήψεις, συναισθήματα οργής, αδικίας και μεγαλοπρεπισμού. Δε θυμάμαι τον ακριβή αριθμό των εκπαιδευτικών με τους οποίους έχω γελάσει μέχρι δακρύων αλλά χωράνε στα δάχτυλα των χεριών μου οι προοδευτικοί καθηγητές που μ'έκαναν να κουνήσω το κεφάλι μου σκεπτικά.


Με αναμνήσεις εμφυλίου να περπατάνε στο δρόμο, η χώρα δε θα πάει μπροστά. Και δεν μπορώ επί της ουσίας ούτε να το κατηγορήσω αυτό αλλά ούτε και να το αγνοήσω. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας μας. Όχι, τόσο ο ίδιος ο εμφύλιος όσο αυτή η έμφυτη ανάγκη των Ελλήνων να μην τα πηγαίνουν και ιδιαίτερα καλά με την ίδια τους τη φάρα. Αυτό και μόνο θα έπρεπε ίσως να μας λέει κάτι. Αν όχι για τη φάρα μας, για μας τους ίδιους.


Αλλά τι να περιμένεις από έναν λαό που χρησιμοποιεί τον έναν χαζό στους είκοσι για να απενοχοποιήσει τον ίδιο του τον εαυτό. Ας μη γελιόμαστε. Δε γεννήθηκε ο ρατσισμός στην Ελλάδα τον Μάϊο του 2012. Τη θέση του ΛΑΟΣ την πήρε η ΧΑ. Τόσο απλά. Και όσοι φρόντιζαν να κρατάνε τα προσχήματα για να μην παραδεχτούν ούτε στην οικογένειά τους το πόσο στενόμυαλοι και φανατικοί είναι, ξέφυγαν από τη θαλπωρή της ΝΔ. Ίσως η ψήφος εμπιστοσύνης αυτής της μερίδας του λαού ως προς τη ΧΑ να είναι καλό πράγμα. Προσωπικά, αν και δεν έχω κατασταλλάξει ακόμη, προτιμώ να ξέρω ότι συναναστρέφομαι/θρέφω περίεργα, αμφίρροπα στοιχεία παρά να εκπλήσσομαι κάθε τόσο. Ας αφήσουμε τη μισαλλοδοξία και τη χειρότερη πλευρά της πληγωμένης εθνικής περηφάνειας να βγει στη φόρα.


Ίσως τότε καταλάβουμε το ρητό:


"Τέτοιοι είμαστε, τέτοιοι πολιτικοί μας αξίζουν"


Βλέπω κόσμο να πανηγυρίζει την έλευση του σωτήρα είτε αυτός είναι στα μάτια του Αντώνη είτε του Αλέξη και νιώθω αποστροφή. Δεν είναι ικανός κανένας από αυτούς να κάνει τίποτα. Είναι προφανές. Γιατί δεν το βλέπει ο κόσμος; Γιατί δεν καταλαβαίνει αυτός ο τόσο σοφός λαός ότι δεν υπάρχει λύση στην κρίση; 


Έχω την απάντηση. 


Α λα ούνο: 





Α λα ντουή (αυτό της λάμπας):


"Ὄχι δέν σέ προσκυνῶ λαέ μου...Ὄχι ἔτσι πού κατάντησες, ἄξιος τῆς
τριἀθλιας μοῖρας πού δέχεσαι νά σοῦ φοροῦν.Δέν σέ τιμῶ πού τρέχεις γιά τά ''μπάνια τοῦ λαοῦ'',ἀπέχων κατά39%, κι ἀφήνεις ἄλλοι νά σέ διαφεντεύουν.Ὄχι,διότι ἡ ἀνείπωτη θλίψη πού προδιέγραψες μέ τήν ψῆφο-ψόφο σου στέλνει στά Τάρταρα ὅσους λατρεύουν πραγματικά νά σέ ὑπηρετοῦν καί νά σέ τιμοῦν.Ὄχι μόνον,διατί καταδικάζεις τά ἴδια μας τά παιδιά,ἀλλά διότι κατακρημνίζεις τούς πόθους,τούς λυγμούς,τίς μύχιες χαρές μας, ὅλες τίς βαθύτερες καλοπροαίρετες ἐλπίδες μας γιά ἀνάταση.Καταδυναστεύουν οἱ ἀδαεῖς μάζες τό κοινόν μας μέλλον καί τίς ὀλίγιστες,κι ἄν εἶναι καί τόσες, οἱ ἐπιλογές πού μᾶς ἀπομένουν.Ἄς εἶναι τρισκατάρατο αὐτό τό ἠλίθιο συνοθύλευμα τῶν μετρίων.Δέν μέ πειράζει νά χαθῶ ἐγώ. Πονῶ ἀνυπόφορα καί πέρα ἀπό κάθε μου ἀντοχή γία ὅ,τι ἀγαπῶ καί λάτρεψα περισσότερο στή ζωή μου:τήν Ἑλλάδα.Μοῦ εἶναι ἀδιανόητο νά ὑπάρχει ἐλπίδα κι ἀντί αὐτή ν΄ ἀνθίζει καί νά εὐημερεῖ,καταβαραθρώνεται! Λαέ μου,σέ ἀγαπῶ λιγώτερο ἀπό σήμερα,διότι κατέστης ξένος τοῦ τρόπου καί τοῦ τόπου πού κατοικοεδρεύεις.Ἐξορίζεις,πάλι,τούς Ἕλληνες ἀπό τήν Ἑλλάδα...μαζί καί τά ὄνειρα ὅλων μας πού μποροῦσαν νά πραγματοποιηθοῦν,ἀκόμη καί τώρα.Ἀνυπέρβλητος καί μνησιπήμων ὁ πόνος πού μᾶς δωρίζεις,ξανά Ἑλλάς.Τελικά τὀ Αὐτονόητον δέν εἶναι Ἀδιαπραγμάτευτον,ὅπως νόμιζα!"






Α λα τρε(αυτό της τρελαμάρας):


http://www.facebook.com/christinelagarde


Εδώ γίναμε εντελώς γελοίοι ως έθνος αν και πιστεύω ότι ο ξεφτιλισμός 
μας θα έρθει μια και καλή στο σημερινό αγώνα του EURO.



Ρε, υπάρχει κόσμος που -να σημειωθεί- ΕΧΕΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟ FACEBOOK και 

ταυτόχρονα ΓΡΑΦΕΙ ΣΕ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟ. 




Ναι μωρέ το ξέρω, το παραδέχομαι, τι να κάνουμε έτσι είναι η ζωή και τα λοιπά και τα λοιπά και 
στο δια ταύτα όμως για να τελειώνει και σε κάποια φάση το σεντόνι: Δεν είμαι ούτε ο πιο εύκολος 
άνθρωπος στον κόσμο, ούτε και ο πιο συνεννοήσιμος και δε χάνω ευκαιρία να βρίσω τον κάθε 
μαλάκα που θεωρεί την ύπαρξή του στον πλανήτη ετούτο σπουδαιότερη από αυτή
των μοσχομπίζελων του Μέντελ.


Μέσα στον ορυμαγδό χαζομάρα μια μέρα, το ορκίζομαι στον Όσιο Μπαμπουίνο της 
Φλάνδρας, θα έρθει το ηρωικό μου τέλος. Προτού 
λοιπόν σκορπίσω τα 46 μου χρωμοσώματα στον πλανήτη λόγω έκρηξης προκλειθήσας από 
απεριόριστη μαλακία, πρέπει να κάνω ακόμη μια προσπάθεια να κατευνάσω το κήτος μέσα 
μου.


Και έξω μου αλλά αυτό είναι θεμα διαιτολογίου.



Γαμώ το στανιό μου, ντρέπομαι που εκνευρίζομαι. Αλλά τι να κάνω; 

Δε θέλω να αλλάξω τον κόσμο. 

Θέλω να ανοίξω μια τρύπα, να χωθώ εκεί μέσα για πάντα και να μην ξανακούσω ΤΙΠΟΤΑ και 

από ΚΑΝΕΝΑΝ.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

Χαλαρά, χιούμορ κάνουμε. Ν Ο Τ


Είχα την ίδια κουβέντα με όλους σήμερα.

Αν πάρουμε τους εισακτέους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ανά έτος επί κάποια έτη για να βγάλουμε έναν στοιχειώδη μέσο όρο βρε αδερφέ θα έρθουμε σε ένα αποτέλεσμα της τάξης των 85,000. Εγώ θα τους κάνω 75,000 γιατί έτσι.

Ας δημιουργήσουμε μια ηλικιακή ομάδα 15-17 (τα παιδιά του λυκείου). Κατά μέσο όρο σύμφωνα με το παραπάνω, κάθε χρόνο έχουμε 225,000 άτομα. Του γυμνασίου είναι πολύ περισσότερα καθώς πολλά διοχετεύονται σε ΤΕΕ και λοιπά (ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ κ.α.) και αυτοί έχουν άλλη συμμετοχή στις πανελλαδικές. Εγώ πάλι θα κρατήσω το 75,000 γιατί δεν έχω ιδέα για τα ακριβή νούμερα. Για να λέμε την αλήθεια δεν έχω ιδέα ούτε για μια σχετικά ρεαλιστική προσέγγιση. Η ηλικιακή ομάδα που κατασκεύασα με βάση αυτά που λέω μπορεί εύκολα να γίνει 6-17 και να αποκτήσει πληθυσμό 900,000 και φυσικά με την ίδια λογική την κάνουμε 0-6 και πάμε στα 1,350,000 και βάλε και τα σφάλματα και λοιπά και λοιπά και τσουπ είμαστε στα 1,500,000.

Τι είναι τούτα; Παιδάκια. Εκλογικό διακαίωμα ΝΤΕΝ ΕΚΧΕΙ.

Βάλε ρε στη σακκούλα και 1,500,000 μετανάστες. Βγάλε το μισό γιατί τους νομιμοποιούμε τρεις μέρες πριν τις εκλογές.

Σύνολο: 2,500,000

Βάλε και άτομα πάνω από 75. Δεν έχω ιδέα πόσα είναι. Θα βάλω όμως 50,000 το έτος με το προσδόκιμο στα 78 και αισίως είμαστε 2,650,000.

Ωραία τώρα πατήστε στο ΥΠΕΣ που σας έχω εδώ να δείτε τα στοιχεία για φέτος. Σας συμβουλεύω να πάτε και στα άλλα ρε παιδί μου έτσι για συνολική εικόνα.

Και τώρα για όσους δεν κατάλαβαν.
Αφαιρώ από τα 11,000,000 τα 2,650,000 και βγάζω 8,350,000. Σωστά;

Τι γράφει το άτιμο το ΥΠΕΣ για τους εγγεγραμμένους στο εκλογικό σώμα; 9,951,000

Ε, πως είναι δυνατόν;

Και επειδή βλέπω να εξοργίζεστε με το 40% αποχή, πρώτον μην εκνευρίζεστε. Σας απέδειξα ότι το 40% βγαίνει από ένα εκλογικό σώμα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Δεύτερον, η αποχή επίσημα ήταν 37,53% με διαφορά 2,63 ποσοστιαίες μονάδες από τον περασμένο Μάιο. Σιγά τα ωά. Χεστήκαμε. Ανταυτού, η διασπορά στα κόμματα εκτός Βουλής ήταν 5.98% έναντι 19,02% πράγμα που σημαίνει ότι ο Έλληνας όχι μόνο ψήφισε αλλά ψήφισε και πολύ πιο "σωστά" με βάση τα μαθηματικά.

"Και το 2,63% τι ήταν ρε μαλάκα;" σας βλέπω να ρωτάτε.

Άφραγκοι και μετανάστες ήταν αστέρια μου. Που έβγαλαν αεροπορικό από Αγγλίες, Γερμανίες και δε συμμαζεύεται μια φορά και τώρα δεν περίσσευαν. Αυτό ήταν.

Άντε στην ευχή του Θεούλη τώρα και να τον ευχαριστήσετε για το μυαλό που σας έδωσε.

Εγώ επειδή το δικό μου το 'φτιαξα ολίγον τι μοναχούλης, πάω να εκνευριστώ λίγο ακόμη με τους ηλίθιους.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Αντώνη για τη γαμάτη χτεσινή συζήτηση.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

MUM-RA

Ένας σήμερα πήγε να μου πάει κόντρα σε μια μαλακία που έλεγε ο ίδιος.

Θέλω να πιστεύω ότι η συζήτηση έληξε με προφανή νικητή εμένα. 

Το γιατί θα το δείτε παρακάτω:

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Της δικαιοσύνης ήλιε, κάνε πέρα. Με τυφλώνεις.

Σχεδόν ποτέ δεν τάσσομαι υπέρ κάποιας συγκεκριμένης, στείρας θεώρησης πραγμάτων. Αυτό γιατί πιστεύω ότι η "αλήθεια" σπανίως γέρνει συστηματικά αλλά και ολοκληρωτικά προς μια πλευρά. Βέβαια τίθεται το θέμα του κατά πόσο είναι θεμιτή η απόκτηση μιας αλήθειας και ορισμένες φορές, όσο και αν δε μου αρέσει καθόλου να το παραδέχομαι, και η δημοσιοποίησή της.

Καλώς ή κακώς περίπου δέκα εκατομμύρια νοματέοι έχουμε την υποχρέωση (πολλοί από μας γιατί δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς) να ανήκουμε σε ένα κοινωνικό σύνολο με την ονομασία "Ελλάδα". Διστάζω να το αποκαλέσω "κράτος" καθώς η ιστορία έχει δείξει ότι τείνει περισσότερο προς την έννοια "φαρσοκωμωδία απείρου κάλους" παρά προς οτιδήποτε άλλο. Θεωρώ πως ο όρος "κοινωνικό σύνολο" μέσα στη γενικότητά του αποτυπώνει αρκετά πιστά την Ελλάδα. Ειρωνία;

Εξακολουθώντας τη λογική του "καλώς ή κακώς", θα πω ότι έχουμε καθήκον παύλα υποχρέωση να δηλώνουμε υπακοή σε ένα άλφα νομικό σύστημα. Το οποίο, με την παραπάνω λογική πάντα, αποφάσισε να είναι πάρα πολύ αυστηρό σε θέματα οπλοφορίας, οπλοκατοχής, οπλοχρησίας. Επίσης αποφάσισε να είναι πάρα πολύ αυστηρό απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες οποιουδήποτε τύπου. Τα white collar crimes δε συμπεριλαμβάνονται προφανώς. Μπάτε σκύλοι αλέστε. 

Δε μπορώ να καταλάβω τη μανία των ανθρώπων με το καλούπωμα. Δε βρίσκω -πέρα από κάποια πολύ αυστηρά, δικά μου πλάισια- καθόλου χρήσιμο το να τάσσεται κανείς ολοκληρωτικά υπέρ/κατά του οτιδήποτε. Δεν είναι κακό. Δείχνει ανοιχτό μυαλό και σκεπτόμενα όντα. Οι παράμετροι είναι πολλές και αβάσταχτες όσον αφορά τον υπολογισμό τους. Δεν είμαστε ρομπότ. Όσα περισσότερα μπορούμε να επεξεργαστούμε, τόσο το καλύτερο για μας.

Αυτό που ξέρω είναι ότι το εν λόγω κοινωνικό σύνολο έχει μια τάση να δημιουργεί "ήρωες" κάθε είδους που τους πλασάρει μετά για φάγωμα προς αποβλάκωση του ίδιου του του εαυτού. Θα μου πεις, είχε δίκιο ο τύπος που μπήκε να ληστέψει και έκανε ότι έκανε; Όχι, φυσικά. Θα σου πω όμως ότι τούτο δω το Σύνταγμα, δεν είναι west side yo, ούτε δρομολογείται από αμερικανικές λογικές τύπου
"Get the hell out of my property" Αυτά στo εκάστοτε blockbuster. Εκεί πιάνουν. 

Εδώ η ανθρωποκτονία εξ αμελείας τιμωρείται. Και δεν ανέχομαι να δημιουργείται ήρωας ένας δυνάμει δολοφόνος. Χίλια δίκια να έχεις, σ'αυτό το σύνολο, όταν σκοτώνεις τιμωρείσαι. Γι αυτό, θα ήταν καλό να κρατάνε μικρό καλάθι οι φανατικοί παντός είδους γιατί από Κωλοκοτρώνηδες και Σεϊχηδες μπουχτίσαμε. Να βρούμε και καναν ακριβοδίκαιο Μακρυγιάννη. Μια στο τόσο βοηθάει.

Όχι, τίποτ' άλλο, να ξέρουμε δηλαδή και τι είναι καλό αλλά και πότε είναι καλό να πηγαίνουμε να κοινωνάμε. Μην μας βρει καμιά διαβολική πιρούνα στον πωπό και γρατζουνιστούμε. 


Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Κάποια άτομα

Υπάρχουν κάποια άτομα. Κάποια. Δεν ξέρω ποια. Τα οποία σκάνε μύτη σε άκυρες στιγμές, εκεί που δεν το περιμένεις και σαν ένα απόκοσμο κωμικό δρώμενο σε βάζουν στον ίσιο δρόμο. Και μετά με μια -ενίοτε- θεαματική έξοδο το σκάνε σαν να μη συνέβη τίποτε.

Υπάρχουν κάποια άτομα που ξέρεις ότι είναι εκεί που είναι και τα σκέφτεσαι στην πιο άκυρη και ακατάλληλη στιγμή της ζωής σου και ξαφνικά ο χρόνος σταματάει. Δεν υπάρχει βαρύτητα για τις σκέψεις σου, πέρα από εκείνη τη στιγμή όπου όλες παίρνουν τον κατήφορο κι μένει μόνο μία.

Υπάρχουν κάποια άτομα τα οποία σου εμπνέουν εμπιστοσύνη. Και είναι ένα ωραίο συνάισθημα αυτό μέχρι τη στιγμή που ανακαλύπτεις ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να συμβαίνει αυτό και τρομάζεις. Και κλείνεσαι. Και πείθεις τον εαυτό σου ότι είναι ηλίθιο να κλείνεσαι. Αφού υπάρχει εμπιστοσύνη.

Υπάρχουν κάποια άτομα που είναι εκεί. Ένα τηλέφωνο μακριά. Και σηκώνεις το ρημάδι το touchscreen και ζουπάς αυτό το ευθύ φωτιζόμενο τίποτα σε μια θολή αναζήτηση του αριθμού τους και το προσπερνάς. Μετά το βρίσκεις. Και το βλέπεις εκεί. Και ξέρεις ότι δε χρειάζεται να πάρεις τηλέφωνο. Φτάνει που είναι εκεί. 

Υπάρχουν κάποια άτομα που δεν έχεις ιδέα πως περνάνε τη μέρα τους αλλά νιώθεις ότι τα ξέρεις τόσο καλά. Και γνωρίζεις -όχι πολύ βαθιά- μέσα σου ότι είναι μια τελείως παράλογη και επικίνδυνη παραίσθηση που δε σε ενοχλεί.  

Υπάρχουν κάποια άτομα που εμφανίζονται από το πουθενά και σε γραπώνουν λίγο πριν ξεφύγεις στο γκρεμό. Και αφού σε καθίσουν κάτω, θα σου δείξουν με ένα ηλίθιο χαμόγελο πως να περπατάς χωρίς να σκοντάφτεις και θα εξαφανιστούν.

Υπάρχουν κάποια άτομα που πλέον δεν είναι εκεί. Μπορεί και να μην ήταν ποτέ δηλαδή, εξ'αρχής. Και αναρωτιέσαι για τη ζωή σου και τη ζωή τους. Και τελικά αποφασίζεις ότι καλώς κατέληξαν τα πράγματα όπως κατέληξαν.

Υπάρχουν κάποια άτομα τα οποία δε θέλουν αντάλλαγμα. Ναι, υπάρχουν.

Και τέλος υπάρχουν κάποια άτομα που σε παγιδεύουν από την πρώτη στιγμή που τα αντικρύζεις και έχουν ένα κάτι που είναι απροσδιόριστο και χαζό. Και τα ξεχνάς μέσα σε δευτερόλεπτα γιατί δεν έχουν καμία θέση πουθενά. Απλά υπάρχουν για ορισμένες συνθήκες και ορισμένες διαθέσεις.

Τα παραπάνω είναι φράσεις που έχω ακούσει από άλλους και σπανίως έχω πει. Δεν ξέρω αν είναι λυπηρό ή ευτύχημα αλλά εγώ δε θυμάμαι έντονα τέτοια άτομα στη ζωή μου. Ίσως γιατί αυτοί που με πλαισιώνουν, καμια φορά είναι όλα τα παραπάνω μαζί. Ίσως γιατί είμαι εγώ αυτός που είμαι. Ίσως γιατί είμαι πολύ νέος ακόμη. Και υπήρξα σίγουρα τυχερός αλλά και σοφός ίσως στις επιλογές μου. 

Αυτό που ξέρω και το λέω με σιγουριά είναι ότι τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μου έχω υπάρξει εγώ ένα από τα παραπάνω. Έχω υπάρξει κάποιο άτομο. Και αν αυτό δεν είναι ένα από τα πιο κουλά, περίεργά, όμορφα αλλά και τιμητικά πράγματα που μπορείς να ακούσεις, τότε δεν ξέρω τι να πω.


Υ.Γ.

Ναι. Φαντάζομαι πρέπει να έχω κι εγώ τις φάσεις μου. Επιβάλλεται μάλλον. Και τυχαίνει να είμαι ήρεμος τον τελευταίο καιρό γεγονός που τελευταία σπανίζει και με ανησυχεί. 

Αφορμή μια φράση του τελευταίου ποστ του Raggedy.

Είχα μια συζήτηση πριν λίγο καιρό για το θέμα και όλως παραδόξως με έκανε να θέλω να γράψω. Το ξεκίνησα το ποστ, κάπου εδώ είναι χαμένο στα αζήτητα. Έμεινε μισό κλασικά. Το ξανακοίταξα πριν αρχίσω να γράφω και μάλλον τα ίδια θα γράψω αλλά θέλoντας να αποτιναχτεί η μιζέρια της "αποτυχημένης ανάρτησης" από το κείμενο έκανα τη νέα αρχή. Μάλλον δούλεψε.