Εντάξει φίλε, μόνο να μην προκαλούν.

-Είσαι υπέρ των gay;
-Όχι.
-Έλα ρε, είσαι κατά;
-Όχι;
-Ε, τότε;
-Τι τότε;
-Τι είσαι;
-Άνθρωπος.
-Δεν αφήνεις τις μαλακίες λέω 'γω;
-Εσύ τις άρχισες.
-Εγώ;
-Ε, ρε μαλάκα με ρωτάς αν είμαι υπέρ ή κατά των gay; Είσαι σοβαρός; Τι είναι οι gay; Κλειτοριδεκτομή; Άνθρωποι είναι. Είναι δυνατόν να είμαι υπέρ ή κατά ανθρώπων;
-Και οι παιδόφιλοι άνρθωποι είναι.
-Ναι, ρε μαλάκα, είναι άνθρωποι, αλλά άρρωστοι άνθρωποι. Γαμάνε παιδάκια. Οι gay τι σκατά κάνουν δηλαδή και σου γαμάνε τον κόσμο στο ίδιο επίπεδο με τους παιδόφιλους;
-Θες να παντρεύονται οι gay;
-Δε με νοιάζει.
-Πως γίνεται να μη σε νοιάζει;
-Ωραία, θέλω.
-ΘΕΣ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ GAY;
-Ναι.
-Γιατί;
-Γιατί να μην παντρεύονται;
-Γιατί δεν είναι φυσιολογικό.
-Ούτε ο γάμος είναι φυσιολογικός.
-Σοβαρά μιλάς τώρα;
-Εγώ; Σπαταλάς 30.000 ευρώ σε λουλούδια και πλαστικές μπριζόλες, μπαίνεις σε ένα κέντρο με άκυρους ανθρώπους και ακούτε "Η ζωή εδώ τελειώνει" την ημέρα που δίνεις όρκους αιώνιας αγάπης σε μια υπερπαραγωγή με δαντέλα κι όλα αυτά αφού ένας μουσάτος με χρυσά στολίδια σου περάσει ένα στεφάνι, σου πετάξουν ρύζια την ώρα που τριγυρνάς γύρω από ένα τραπέζι και σε ευλογήσει ψέλνοντας μια ανάμιξη αρχαίων και καθαρεύουσας που το μόνο που ξέρεις ότι λέει σίγουρα σε κάποια στιγμή είναι "Πάτα τον τον καριόλη". Και όλα αυτά για να μπορέσεις να γαμήσεις χωρίς να πας στην κόλαση. Θεωρητικά πάντα.
-Είσαι υπερβολικός.
-Ε, οκ. Είμαι υπερβολικός. Αν οι gay νιώθουν κατώτερα όντα που δεν έχουν όλα αυτά, να τους τα δώσουμε. Ποσώς με ενδιαφέρει.
-Και η κοινωνία;
-Η κοινωνία ψηφίζει χρυσή αυγή, χεστήκαμε. Να προσαρμοστεί.
-Έλα, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ο,τι να 'ναι λες.
-Ωραία, πες τα εσύ. Γιατί να μην παντρεύονται οι gay;
-Γιατί δεν είναι σωστό.
-Γιατί;
-Ε, γιατί δε γίνεται έτσι. Τα παιδιά τι θα λένε;
-Τα παιδιά χέστηκαν. Η πλειοψηφία τουλάχιστον.
-Ε, πως το λες τώρα αυτό;
-Θυμάμαι τον εαυτό μου και βγάζω συμπέρασμα για την πλειοψηφία. Έτσι δε γίνεται;
-Τι θυμάσαι ρε μαλάκα;
-Θυμάμαι να ξέρω να κατουράω μόνος μου στην τουαλέτα και να ξέρω ότι γουστάρω την Αρίστη από το νηπιαγωγείο. Δε με επηρέασε τίποτε άλλο. Εγώ πεντάχρονα γκομενάκια γούσταρα.
-Και δυο άντρες που φιλιούνται δε σου 'καναν τίποτα;
-Θες πραγματικά να σου πω ποια ήταν η μόνη μου απορία;
-Ναι.
-Τι σκατά κάνουν με τα γένια που είναι σα γυαλόχαρτο, γιατί εγώ που φιλάω τον μπαμπά μου στο μάγουλο το μετανιώνω αμέσως.
-Σοβαρά τώρα;
-Σοβαρότατατατα.
-Πολύ προχωρημένο ήσουν για παιδάκι.
-Ή εσύ είχες πολύ ηλίθιους γονείς.
-Εγώ να σου πω την αλήθεια, δε θυμάμαι. Δε νομίζω ότι ήξερα καν τι είναι οι gay στο νηπιαγωγείο.
-Και από που έμαθες; Γιατί να βρήκες ένα gay ζευγάρι στο πάρκο, το '94, να φασώνεται μετά το ματς της εθνικής στο Μουντιάλ λίγο χλωμό το κόβω.
-Όχι, δίκιο έχεις. Που σκατά έμαθα εγώ ότι υπάρχουν gay; Α! Μια μέρα γύρισε ο πατέρας μου σπίτι με νεύρα και φώναζε κάτι για το αφεντικό του που είναι πούστης...
-Ναι;
-Ναι, και μετά ρώτησα εγώ τι είναι αυτό και με στείλανε μέσα αλλά το έψαξα, πήγα ρώτησα τη μαμά όταν ο μπαμπάς κάπνιζε στο μπαλκόνι κι αυτή ήρθε να δει τι κάνω. Και μου είπε είναι κακός άνθρωπος και κουράζει τον μπαμπά χωρίς λόγο, ότι να 'ναι μαλάκα. Άρα πούστης=κακός άνθρωπος και αφού gay=πούστης... Τι ψυχολογικά κουβαλάω;
-Δεν ξέρω. Να σου πω.
-Τι;
-Κάνε εικόνα μαζί μου.
-Οκ.
-Είναι δυο τύποι τώρα στο Παρίσι, πίνουν κρασάκι και βλέπουν ματσάρες και τους πιάνει εκεί η καύλα, έτσι με τα ποπ κόρν και τις μπύρες, αξύριστοι κι αρχίζουν και γλείφονται και πηδιούνται ανελέητα και μετά κάνουν μπάνιο μαζί και είναι τέρμα ερωτευμένοι και μετά ξυπνάνε να πάνε στις δουλειές τους και μετά γερνάνε και ψοφάνε μαζί. Το 'κανες εικόνα;
-Ναι.
-Ωραία, τι σε ενοχλεί σε αυτή την εικόνα;
-Το αξύριστοι.
-Είδες λοιπόν;

Περί καλλιτεχνικού ξεπουλήματος

Το παρόν είναι απάντηση σε ένα σχόλιο στο fb από τον διάσημο πλέον Mikeius και αν και δεν συνηθίζω να απαντάω γιατί βαριέμαι ανελέητα τη μάχη με τα θηρία της βλακείας, εδώ το έκανα γιατί ήθελα από καιρό να το πιάσω το ζήτημα.

*Nα ξεκαθαρίσω για τις όποιες παρεξηγήσεις ότι το σχόλιο δεν ήταν κατά του Μικέους ήταν απάντηση στη βλακεία άλλων.

Το λοιπόν ορίστε:


"Λοιπόν, ακολουθεί επιμορφωτικό σεντόνι οπότε όσοι θέλετε να καταλάβετε πέντε πράγματα παραπάνω το διαβάζετε, οι υπόλοιποι αράξτε στα κυβικά σας δεν παίζει πρόβλημα.

Όποιος παράγει έργο, αξίζει να πληρώνεται γι αυτό. Τελεία. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος, τι να κάνουμε τώρα. Είτε σερβιτόρος, είτε αθλητής, είτε τραγουδιστής.

Στην πλειοψηφία τους οι καλλιτέχνες (δηλαδή αυτοί που ασχολούνται με τα "καλλιτεχνικά", άρα και ο Mikeius) παράγουν έργο τζάμπα. Γιατί έτσι λειτουργεί επίσης  κόσμος, τι να κάνουμε τώρα.

Στη σπάνια περίπτωση που ένας (από τους 10.000) καλλιτέχνης αποκτήσει μιας μορφής αναγνωρισιμότητα μέσα από το έργο του, αρχίζει το κοινό να τον αναγνωρίζει και να ζητάει κι άλλο.

Αυτόματα, το ισοζύγιο προσωπικού κόστους για παραγωγή αυτού του έργου (στο οποίο συνυπολογίζονται προσωπικός χρόνος και ευθύνη καλλιτεχνικού προϊόντος κλπ κλπ) και χρόνος για να ζεις, αρχίζει και γέρνει απότομα αρνητικά γι'αυτόν.

Κοινώς: Ο χρόνος που έχεις να διαθέσεις στον εαυτό σου, στην οικογένεια σου, στους φίλους σου και φυσικά στην πραγματική δουλειά σου (δηλαδή αυτή που σου πληρώνει το νοίκι και τους λογαριασμούς) μειώνεται ΡΑΓΔΑΙΑ.

Εκεί έρχεται η μεγάλη απόφαση: Αφιερώνω τη ζωή μου σε αυτό που το κοινό μου απολαμβάνει ή όχι; Παρατάω τα πάντα για ένα χρονικό διάστημα ώστε να ασχοληθώ με αυτό; Με γεμίζει τόσο αυτή η ενασχόληση ώστε να της αφιερωθώ; Μιλάμε για το χρόνο σου και τη ζωή σου.

Αν απαντήσεις θετικά σε αυτό, οφείλεις να το στηρίξεις 100%. Έστω και 1% πίσω να κάνεις θα σου γυρίσει μπούμερανγκ.

Ο καλλιτέχνης δεν έχει πλέον δουλειά "κανονική" για να μη μπει φυλακή όταν αρχίσουν τα χρέη να μαζεύονται. ΠΡΕΠΕΙ να πληρώνεται γι' αυτό που προσφέρει. Αν δεν πληρώνεται, θα σταματήσει να το κάνει και θα επιστρέψει στην "κανονική" δουλειά του.

Άρα ο καλλιτέχνης οφείλει να εξερευνήσει όλες τις πιθανές οδούς που μπορούν να του προσφέρουν μια κανονική ζωή.

Όταν έχεις απήχηση σε κοινό, σε πλησιάζουν μοιραία εταιρείες και σου λένε "Κοίταξε, σου πληρώνω μεταφορικά για το τάδε show (λέμε τώρα) και μ'αφήνεις να βάλω μια αφίσα με το όνομά μου στο τάδε μέρος."

Κι εδώ ξεκινάει το πανηγύρι. Διότι εδώ αρχίζει η μπουρδολογία. Ξεπουλήματα και μαλακίες. Αυτά είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας και καμία μα καμία εταιρεία δε θα βάλει χέρι στον καλλιτέχνη και το έργο του, τουλάχιστον στο βεληνεκές του κοινού της Ελλάδας - no offence guys -.

Οι θεωρίες συνωμοσίας προκύπτουν από το γεγονός ότι το κοινό "αγαπάει" να βλέπει το έργο του καλλιτέχνη. Κι εδώ έρχεται και το άλλο θέμα.

Όταν βλέπεις ένα βίντεο στο Youtube, έχεις πατήσει ένα μικρό κουμπάκι που λέει "I agree". Συμφωνείς στην προβολή διαφημίσεων πριν από κάθε βίντεο ώστε να στηρίξεις το έργο των καλλιτεχνών.

Άρα,όσο ξεπουλημένος είναι ο καλλιτέχνης, άλλο τόσο είναι και το κοινό του.

Δε διαφωνώ, είναι πολύ βολικό να κάνεις ένα κλικ και να ΑΠΑΙΤΕΙΣ προϊόν, έργο.

Αλλά πριν το κάνεις, σκέψου ότι ΑΠΑΙΤΕΙΣ από έναν άνθρωπο να αντλήσει ώρες απ΄τη ζωή του για να κάνει κάτι το οποίο εσύ θα δεις ΤΖΑΜΠΑ από μια οθόνη προς προσωπική σου τέρψη. Και μετά θα κάνεις και κριτική.

Οπότε, χαλαρώστε, αφήστε τον οποιονδήποτε να κάνει το έργο του και η ζωή συνεχίζεται. Τα βίντεο θα είναι πάντα εκεί για να τα γουστάρετε και να κάνετε χαβαλέ και ο χ,ψ Μιχάλης θα έρθει κι από την πόλη σου να τον δεις και να του πεις "Μπράβο," "Δε μου άρεσε", "Άντε γαμήσου", "YOLO" και τα σχετικά.

Αν σου αρέσει ένας καλλιτέχνης, απλά τον στηρίζεις. Τον κριτικάρεις, σαφώς, σε κάθε του βήμα και είναι ένα φορτίο που ΟΦΕΙΛΕΙ να το σηκώσει.

Γιατί μην ξεχνάτε, εσείς όλοι είναι που κρίνετε τη μοίρα του Μιχάλη, του Παντελίδη, του Χατζηγιάννη ακόμα και της Μενεγάκη. Αν κλείσετε τα pc σας και τις τηλεοράσεις, ΟΛΟΙ αυτοί σταματούν να υπάρχουν.

Οπότε,έχοντας αυτό το εξαιρετικά δυνατό όπλο στα χέρια σας,  μη σπαταλάτε pixel. Σκεφτείτε και πάρτε θέση ανάλογα.

Over & out"

Αφηρημένο κείμενο #209

Στρογγυλή τράπεζα στο κέντρο του σαλονιού του Μάρκου. Η κουβέντα είχε ξεκινήσει εδώ και ώρα. Το θέμα όπως σε όλες τις κοσμικές συγκεντρώσεις της Παρασκευής το έψαχναν ακόμη. Μετά το δεύτερο μπουκάλι κρασί μια κρυφή επιθυμία σχηματίστηκε στα χείλη του Μάρκου. Τη μοιράστηκε. Το τρίτο μπουκάλι κρασί έφτανε στο τέλος του και ο Θάνος μίλησε.
"Θα ήθελα..."
"Δε μας νοιάζει." απάντησαν οι άλλοι δυο.
"Αν όμως έλεγα, θα ήταν αλλιώς..." είπε παίρνοντας απειλητικά το μπουκάλι προς το μέρος του.
"Τίποτε δε θα άλλαζε," είπε ο Κώστας.
"Εγώ θα ήθελα..," είπε ο Μάρκος.
"Εξακολουθεί να μη μας νοιάζει..," συνέχισε ο Κώστας βάζοντας την τελευταία σταγόνα στο ποτήρι του.
"Γιατί γίνεσαι μαλάκας;"
"Που είναι το πρόβλημα;" είπε ο Κώστας.
"Τι εννοείς;"
"Είναι μαλακία που δε με νοιάζει ή που σου λέω ότι δε με νοιάζει;"
Παύση.
"Αλήθεια, ήταν ερώτηση τώρα αυτό;"
"Σοβαρά ρε, τι απ'όλα ήταν η μαλακία;" συνέχισε ο Κώστας. "Τι σε ενοχλεί πραγματικά στην άρνηση μου;"
Σιωπή για λίγο.
"Θα ήθελα να μην ήταν έτσι τα πράγματα..." είπε ο Μάρκος.
"Εσύ τώρα δεν είσαι μαλάκας;" είπε ο Κώστας.
"Γιατί;"
"Αφού δε μας νοιάζει τι θα ήθελες."
"Ναι, αλλά δεν πρόλαβες να το δηλώσεις."
"Μαλακία", είπε ο Κώστας.
"Είδες;"
"Τι να δω;", είπε ο Θάνος.
"Είσαι αλλού."
"Ααα..." , κούνησε το κεφάλι του.
"Αύριο θα πάμε στο "Β"." είπε ο Μάρκος. "Ρε σοβαρά, θα ήθελα..."
"Δε μας νοιάζει." είπε ο Θάνος πετώντας του ένα αποτσίγαρο.
"Δε σας νοιάζει ή δε σας ενδιαφέρει;"
"Ανάλογα. Θα με ενδιέφερε να μάθω τι θέλεις, είναι η αλήθεια", είπε ο Μάρκος. "Από περιέργεια δηλαδή, μη φανταστείς"
"Εξακολουθεί να μη μας νοιάζει όμως", είπε ο Κώστας ενώ μασουλούσε ένα τυροπιτάκι.
"Σας αφορά;"
"Ανάλογα." είπαν και γύρισαν να τον κοιτάξουν. Έσκυψαν τα σώματα τους μπροστά. "Μας αφορά;"
"Ίσως."
"Δηλαδή;"
"Είμαστε φίλοι;"
"Δυνητικά", είπε ο Κώστας και κληρονόμησε ένα αποτσίγαρο στα μαλλιά.
"Άει γαμήσου εσύ. Είμαστε;"
"Ναι."
"Άρα σας αφορά. Φιλικά τουλάχιστον."
"Άρα μας νοιάζει", είπε ο Θάνος σηκώνοντας το ποτήρι.
"Μην πέφτεις στην παγίδα ρε μαλάκα." είπε ο Κώστας. "Προσωπικά χέστηκα," συμπλήρωσε.
"Μα είμαστε φίλοι."
"Εξακολουθώ να χέστηκα", είπε ο Μάρκος μιμούμενος τον Κώστα.
"Αυτό τώρα ήταν έκφραση;", ανταπάντησε.
"Τι σε νοιάζει;" ρώτησε αιχμηρά ο Μάρκος.
"Μα δε με...", είπε ο Κώστας και σταμάτησε.
Γέλια.
"Είναι πρόβλημα αυτό όμως." είπε ο Θάνος.
"Ποιο;"
"Που δε μας νοιάζει."
"Είναι;"
"Όχι, πάλι..."
"Μαλάκα, η ζωή κυλάει..."
"Ώχου, μωρέ αδερφάκι μου τώρα όρεξη που την έχεις..."
"Να φέρω κρασί;"
"Φέρε..."
"Ρε, είναι περίεργο το θέμα."
"Ποιο θέμα;"
"Είναι όλα στον πωλητή. Στο πλασάρισμα."
"Δηλαδή;"
"Πρέπει να βρω ένα παράδειγμα", είπε ο Μάρκος.
"Ενδιαφέρον", απάντησε ο Κώστας και πήρε το μπουκάλι από τα χέρια του Θάνου. "Βάλε κρασί μέχρι να σκεφτείς", είπε ο Κώστας και τέντωσε το μπουκάλι προς τον Μάρκο.
"Τι πράγμα;" ρώτησε με ειλικρινή απορία ο Θάνος.
"Το παράδειγμα."
"Ξες τι θα θελα;"
"Τι;"
Σιωπή
"Είστε μαλάκες."
Γέλια

H σημασία της γνώμης σου

Δε χρειάζεται παρά μια μόνο βόλτα στα ιντερνετικά πέριξ για να διαπιστώσει ακόμη και ο πιο απαίδευτος ένα θέμα το οποίο θα έπρεπε να -αλλά δεν- απασχολεί όλους μας. Και δεν είναι το trolling. Σαφέστατα έχει και αυτό τη θέση του στο διαδικτυακό σύμπαν αλλά δεν είναι το ζητούμενο σε αυτό το άρθρο.

Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή.

Αν δεχτούμε ότι τα άτομα στο σύμπαν είναι πεπερασμένα, τότε εσύ είσαι μέρος από τα άτομα και το ηλεκτρονικό μελάνι επίσης.

Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι είσαι αρκετά ασήμαντος. Κι εγώ δηλαδή. Όλοι μας. Ακόμα και οι Beatles και ο Bach είναι τρομερά ασήμαντοι. Μέσα στο γαλαξία υπάρχουν 100 δις άστρα που έχουν τουλάχιστον έναν πλανήτη. Και υπάρχουν 100 δις γαλαξίες τουλάχιστον. Δηλαδή, δεν είσαι απλά ασήμαντος. Είσαι όντως η τελευταία τρύπα του σύμπαντος.

Οπότε δανείζομαι το εξαιρετικό ρητό της Ephee: "Η γνώμη σου είναι δικό σου πρόβλημα"

Βέβαια, ακριβώς επειδή είσαι πολύ ασήμαντος είσαι ταυτόχρονα και εξαιρετικά σημαντικός. Αν το δεις από την άλλη μεριά είσαι ένα σύνολο ατόμων από αυτά που κυκλοφορούν στο σύμπαν και είναι και πεπερασμένα. Αν αγαπάς και λίγο τα μαθηματικά, θα σου πω ότι επειδή ο αριθμός των ατόμων στο σύμπαν μάλλον είναι κάτω από ένα googolplex (περισσότερα στο κανάλι Numberphile) παίζει να είσαι και μοναδικός.

Ναι, ρε φίλε είσαι ένας μοναδικός συνδυασμός ατόμων. Δεν υπάρχει όμοιός σου και μπορεί και να μην υπάρξει. Οπότε παρ'όλη την ασημαντότητά σου, χαρακτηρίζεσαι από μια αντικειμενική μοναδικότητα η οποία όμως δυστυχώς αποτυγχάνει να σου δώσει το έναυσμα να αυτοπροσδιοριστείς από τούτη.

Αντ' αυτού ξοδεύεσαι στην ψευδαίσθηση ενός πιστεύω που πρακτικά δε δύναται να εξυπηρετήσει κάποιον ανώτερο σκοπό πέρα από τον αυνανισμό του θυμικού σου. Και καταλήγει και σ' εκείνον τον παράλογο οργασμό, την αίσθηση ότι κάτι πέτυχες, κάτι κατάφερες.

Ας δεχτούμε επίσης ότι σε κάθε βίντεο που κυκλοφορεί στο ίντερνετ υπάρχει κάτι το οποίο δε σου αρέσει. Σε χαλάει ας πούμε. Σου τη δίνει. Είναι αντίθετο με τις πεποιθήσεις σου. Το μεγαλύτερο όπλο σου ήταν, είναι και θα είναι η δυνατότητα της επιλογής.
Κάποτε το δεκαράκι στο περίπτερο. Ποια εφημερίδα θα πάρεις;
Αργότερα το τηλεκοντρόλ. Σκουπίδι; Άλλαξέ το. Κλείσ' την.
Πλέον: Το κλικ.
Δε σου άρεσε; Το θεωρείς κακό; Προσπέρασέ το. Δεν είναι τόσο σημαντικό ώστε να απασχολείς τα μόρια του σύμπαντος με αυτό.

Παρατήρηση: Πιο επιστημονικός λαϊκισμός πεθαίνεις αλλά αν αυτό βοηθάει, γάμα το. Δούλεψε το στο νιονιό και μετά απόρριψέ το. 

Το μεγάλο σφάλμα του ίντερνετ δεν είναι ότι σου δίνει δύναμη. Το μεγάλο σφάλμα του ίντερνετ είναι ότι χαρίζει στους μετρίως έξυπνους τη δυνατότητα να συνομιλήσουν με βλάκες. Χαρίζει απλόχερα την αίσθηση της ανωτερότητας σε άτομα που δεν την είχαν και την έψαχναν απεγνωσμένα στην αναζήτηση τους να μετατραπούν στο απόλυτο καθίκι.

Και αν κάτι πρέπει να κάνει σαφές το ίντερνετ είναι ότι ποτέ μα ποτέ δε μαλώνεις δημόσια με έναν βλάκα. Οι γύρω μπορεί να μην καταλάβουν ποιος είναι ποιος.

Οπότε μοιραία καταλήγουμε στο σημείο που η γνώμη σου γίνεται πρόβλημα ειδικά όταν προσπαθείς να μου τη φέρεις στο κεφάλι ως την απόλυτη αλήθεια. Κανείς δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια και στην τελική και να την κατέχεις, έχω κάθε δικαίωμα να θέλω να μου τη δώσεις με έναν πιο ωραίο τρόπο.

Δε λέω να μένουμε απαθείς στη θέα ενός εγκλήματος που ανέβηκε στο youtube και απλά επειδή διαφωνούμε να το προσπερνάμε. Αλίμονο. Θα χάσουμε οποιαδήποτε κοινωνική βούληση.

Απλά προτείνω να περιορίσουμε το αίσθημα του ανήκειν που οι περισσότεροι θέλουμε να έχουμε σε κάτι το λιγότερο φανατισμένο.

Γιατί καλώς ή κακώς οι λέξεις:

 "ΠΑΛΙΟ ΠΟΥΤΑΝΟΣΠΕΡΜΑ ΣΟΥ ΕΦΧΟΜΑΙ ΝΑ ΨΟΦΙΣΕΙΣ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΤΟ ΚΩΛΑΝΤΕΡΟ!!1 ΜΕ ΠΡΩΣΒΑΛΗΣ!"

κάτω από ένα βίντεο για την εξέλιξη του τρικεράτοπα σε κότσυφα ή χειρότερα, σε βίντεο κωμωδίας (π.χ. Mikeus), δε φανερώνουν κανενός είδους νοημοσύνη. 

Είδωλα παντού

Έλα, σοβαρά τώρα. Σοβαρότατα. Μας λείπει το γούστο. Η αισθητική ρε παιδί μου, πως το λένε. Και τώρα επίσης, ξανά σοβαρά. Δεν είναι γαμάτο που ξεκινάω τις προτάσεις με "και"; Πόσο λάθος;

Ο Έλλην ρε παιδάκι μου είναι στο πολύ βάθος κάτι τόσο πάρα πολύ απλό: μια drama queen. Εντάξει υπερβάλλω, αλήθεια, το αναγνωρίζω. Δεν είναι στο πολύ βάθος. Το καταλαβαίνεις με μια απλή βόλτα στα μαγαζιά, στην αγορά, στα μπαράκια, στα θέατρα. Είναι στην επιφάνεια. Πιο επιφάνεια δε γίνεται.

Σήκω από καναπέ, κρεβάτι, καβουρδιστήρι, όπου κι αν είσαι και πήγαινε να δεις με τι "γουστάρει" ο κόσμος. Άνοιξε το γιουτούμπι. Στη γραμμή αναζήτησης, κάνε ότι κάνω. Εγώ πάτησα "π". Μου έβγαλε αυτά:

Εγώ επίσης πάτησα "σ":

Πολύ σκουπίδι ρε παιδί μου.

Και αυτό που με ενοχλεί είναι ότι έχει απενοχοποιηθεί τελείως η σκουπιδίλα. Έχουμε κολλήσει εκείνον τον αμερικάνικο τον αχταρμά, εκείνο το απίθανο "That's my opinion, now, you can suck it ok?" Τα πάντα έχουν γίνει γνώμη και άποψη.
"Ο Οικονομόπουλος γαμάει, γνώμη μου ντάξει;"
Όχι, συγγνώμη, δε γαμάει. Μέτρια φωνή, ωραία μπράτσα, απαράδεκτα τραγούδια. Και δεν είναι γνώμη μου, ντάξει; Είναι αντικειμενική αλήθεια.

Και δε θα το πάω πάλι στη μουσική. Κακώς βέβαια, γιατί η μουσική που επιλέγεις να ακούς λέει πολλά για σένα, για μένα, για το σύνολο της κοινωνίας βασικά.

Και δε θα το πάω γενικώς στο σωστό και στο λάθος γιατί δημιουργούνται ασάφειες και θα δε θα μπορώ να ξεκινάω τις προτάσεις μου με "και". Και μου αρέσει να ξεκινάω τις προτάσεις μου με "και". Πόσο λάθος; (recurring theme, ανασκόπηση)

Θα το πάω στην αίσθηση του μέτρου που λείπει από τα γύρω μας. Στην αίσθηση του ωραίου. Στην αισθητική. Στην πλήρη αποδοχή της μετριότητας. Μια μετριότητα που οδηγεί σε μια υπέρμετρη προσφορά κακής μετριότητας και μια ακόμη πιο απίστευτη ζήτηση.

Αδυνατώ να πιστέψω ότι ζω σε μια κοινωνία η οποία αντέχει να σηκώνει τόσα είδωλα. Σε κάθε μορφή, σε κάθε γωνία, σε οποιαδήποτε συνθήκη, με οποιοδήποτε κόστος δημιουργείται ένα είδωλο. Μικρά είδωλα: το κουκλί ο μπάρμαν, ο dj του τάδε μπαρ. Πιο μπαμπάτσικα είδωλα: ο σωσίας του τάδε, ο τάδε παίκτης reality, ο δείνα παπαρολόγος που πουλάει βιβλία στην τιβί. Τεράστια είδωλα, τραγουδιστές, παρουσιαστές, δημοσιογράφοι, καθηγητάδες, όλοι είδωλα.

Το άκουσες, το είπε "αυτός". Και στο "αυτός" γυαλίζει το ματάκι.

Είναι όλα μια προσπάθεια να απενοχοποιήσουμε το γούστο μας; Ή μήπως απλά υπακούμε στη μηχανιστική και ασταμάτητη πίεση της μαρκετίστικης μέγγενης που σφίγγει ολοένα και περισσότερο εκείνο το σημείο που έχεις το παχάκι και σε πεθαίνει στον πόνο;
Τελικά αναφωνείς "άσε με ήσυχο" και από τα βάσανα έχεις ταπεινωθεί, έχει εξαλειφθεί οποιαδήποτε έννοια "αντίστασης".

"Θα πάρετε κοτόπουλο ή ψάρι;"

"Θα πάρω ο,τι μου δώσεις. Γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα τι θέλω εγώ. Τι μπορεί να μου αρέσει."

Φτάνει με τα είδωλα.
Έλεος με τη φτήνια και το τζάμπα σκουπίδι.
Μην αφήνετε τους ορίζοντές σας κάθετους. (και λογοπαίγνιο ο δικός σου)
Βάλτε το νιονιό μπροστά κι ας καίει και βενζίνη που 'χει πάει στο 1.65. Δεν πειράζει.

Ήμουν, είμαι και θα είμαι υπέρμαχος της σκέψης. Σκέψου. Σκεφτείτε. Συνέχεια να σκέφτεστε. Η σκέψη οδηγεί κάπου. Η απραγία δεν οδηγεί πουθενά. Θα μείνουμε αρκετά άπραγοι όταν πεθάνουμε. Τώρα, εδώ, είμαστε για να κάνουμε και όχι για να κλάνουμε. (πω, κι άλλο λογοπαίγνιο, που ρίχνει την ποιότητα του άρθρου που νόμιζες ότι μπορεί να ήταν έστω και λίγο πιο σοβαρό)

Άντε, και με το 2014 εύχομαι περισσότερη σκέψη. Και πιο ολοκληρωμένα άρθρα. Και λίγο περισσότερα. Και όχι άλλες προτάσεις που ξεκινάνε με "και".

Καλή χρονιά

Οδηγός αντιμετώπισης καθημερινότητας

Έτρεχα. Είχα σαφρακιάσει από τη δίψα αλλά έτρεχα. Το μόνο που μπορούσε να πει κανείς για μένα ήταν ότι ήξερα να τρέχω. Πως λένε μερικοί "τρέχει σαν πούστης;" (τι γελοία έφραση) Ε, εγώ τρέχω σαν να με κυνηγάει πούστης. Mαύρος. Που έχει πάρει viagra. Μπροστά, πίσω και γύρω μου είχα τα φιλαράκια μου. Αλλιώς τα θυμόμουν, αλλιώς τα έβλεπα.

Ο ένας είχε γίνει νάνος με τσεκούρι -καμία σχέση με τη φράση "αποδοτικό τρέξιμο". Μια χαοτική μάζα από άκρα που ακουμπούν, άλλοτε κάθετα και άλλοτε ο-θεός-να-μας-φυλάει-πως, στο έδαφος με διάνυσμα ταχύτητας έμπροσθεν.

Ο άλλος προσπαθούσε να σώσει μια δεσποσύνη, αλλά μάταια, δεν επρόκειτο να του κάτσει. Μα τι μαλακία έχουν αυτοί οι άνθρωποι μαζεμένοι στη γκλάβα τους και θέλουν να σώσουν δεσποσύνες. Μαλάκα, γαμώ τους paladin. Πήδημα ανταλλαγής ρε φίλε. Σε σώζω, θα μου κάτσεις και μετά θα ακούω τους Πυξ Λαξ του μεσαίωνα για δυόμιση χρονάκια.

Κι εκεί που χαζεύαμε, ξαφνικά λέει, πατάει ένα τρέμουλο το έδαφος και πετάγεται από μέσα μια τεράστια μοβ σκουληκαντέρα με σκοπό να σε φυλακίσει στον υπέρ-το-δέον όξινο οισοφάγο της. Και τι κάνεις τότε; Μαλάκα, σοβαρά τι κάνεις;

"Ρίξε ζάρι", θα σου πει ο DM. Ναι, ρε μαλάκα μου, ναι. Να το ρίξω εγώ το ζάρι. Αλλά πες μου λίγο σοβαρά:

Αν εκεί που περπατάς πεταχτεί μια μοβ σκουληκαντέρα -μισό να τραβήξω μια εικόνα για να καταλάβετε γιατί πράμα μιλάμε- ορίστε, πάρτε την.

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Ρε, ακόμη και το half-orc τρέχει μανιασμένο, που έχει 3 Ιntelligence το γαμήδι.
Μέχρι κι αυτό ξέρει ότι άμα δει μια τέτοια αηδία να πετάγεται από τα χώματα μία είναι η φάση του:
"Φίλε, δυο λέξεις, ΤΡΕ-ΧΑΑΑΑΑΑΑ"

Κατεβαίνεις την Αριστοτέλους, ωραία; Την κατεβαίνεις, κατεβαίνεις, χαζεύεις γκομενάκια, κωλόπαιδα και τα συναφή, χαζεύεις την Άθωνος και θυμάσαι μια βραδιά που έβγαλες γκόμενα και μια άλλη που έπαθες τροφική δηλητηρίαση και ξάφνου να πούμε, σείεται ο τόπος και τσουπ, ξεφυτρώνει ο εωσφόρος ο ίδιος.

Πανικός, κόσμος πετάει την κρέπα του στο πάτωμα, τα περιστέρια διστάζουν να την τσιμπίσουν γιατί βλέπουν το τέρας -κι όταν μαλάκα μου το περιστέρι το ίδιο διστάζει, ξερεις: Την πούτσισες.

Εκεί ρε πρέπει να δείξεις την αξία σου.

Εκεί είναι που πρέπει να επιβληθείς στο τέρας και να υψώσεις ανάστημα.

Εκεί πρέπει να θυμηθείς τους κανόνες και να το αφήσεις να σε καταπιεί ολάκερο φωνάζοντας με μια βρωντερή ιαχή:

"ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΤΣΩ, ΑΘΛΙΟ ΤΕΡΑΣ".

και να το πεις και να το κάνεις μια πραγματικότητα. Να σφηνώσεις τη σπάθα στον οισοφάγο-σιδηρόδρομο και να κόψεις τον δρόμο σου όξω από τη βρωμερή στομάχα του τέρατος, αγνοώντας τα λίτρα υδροχλωρικού οξέος που σου καίνε τα νύχια των ποδιών.

Και μετά; Μετά μαλάκα θα πέσει το κεφάλι πάνω στο ρολόι της Τσιμισκή και ο κόσμος γύρω θα σε κεράσει Τερκενλοτσούρεκα που πάντα αναρωτιώσουν γιατί είναι τόσο διάσημα αφού υπάρχουν και πολύ πιο νόστιμα τσουρέκια αλλά τι να κάνεις αυτά έχει το μαρκετινγκ.

Χάος.

Kράξιμο Κεφ. 236

"Αν δε σου λείπει κάτι όταν νυχτώνει, μπορείς να θεωρήσεις τον εαυτό σου ευτυχισμένο"

Μου λείπει. Ύπνος. Να θυμηθώ τα Xanax πριν την πέσω.

"Από τότε που βγήκε το "πλάκα κάνω", οι κακίες ντύθηκαν με "πούστικο χιούμορ"

Από τότε που απέκτησαν facebook τα όντα με IQ κάτω του 12, η υπομονή μου φοράει μπέρτα τα βράδια και δέρνει κόσμο κρυφά από μένα.

"Βασικά, στ' αρχίδια μου τι λένε για μένα" το οποίο ακολουθείται από γκομενίτσα με τσιγάρο και τζακ ντάνιελς και ένα αμάνικο τοπ.

Μάντεψε: Δεν έχεις αρχίδια.

"Όταν επικοινωνούν 2 σώματα λέγεται έρωτας. Όταν επικοινωνούν 2 Μυαλά λέγεται Χημεία. Όταν επικοινωνούν 2 ψυχές λέγεται φιλία. Όταν επικοινωνούν όλα μαζί λέγεται Τζακ Ποτ."

Dude, you are soooo deep. Βγες γρήγορα από το μουνί. Γρήγορα είπα!

Ρε, σοβαρά.

Τρομάζω καμιά φορά. Αυτά που τα κάνετε και like και τα φοράτε και σε χαϊμαλιά πάνω σας και τα κάνετε και τσιτάτα και τατουάζ, τα ζείτε ρε παιδί μου με όλο σας το είναι, έτσι;

Τι μυστήρια ανάγκη είναι αυτή που ωθεί τον εγκέφαλό σου να γράψει τέτοιες πίπες και ο άλλος από δίπλα να πει "ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ" και να γουστάρει σαν το μεταλλά που χτυπιέται στο μπαράκι μόνος του όταν δεν υπάρχει κανείς δίπλα να τον καμαρώσει;

Δεν ξέρω που ΣΚΑΤΑ είναι το γαμημένο το πρόβλημά σας, αλλά:

Πρώτον: Ξεκαθαρίστε τους ανθρώπους γύρω σας. Μια ζωή έχουμε. Οι μαλάκες είναι τόσοι πολλοί που μπορούν κάνουν παρέα ο ένας με τον άλλον άνετα. Μη τη σπαταλάτε πάνω τους.

Δεύτερον: ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ. Τις τραγούδησαν οι Πυξ Λαξ, η Πάολα, ο Καρράς και πολλοι άλλοι και χωρίς καμία -μα καμία- εξαίρεση, τους κάνατε όλους ζάπλουτους. Κάντε και κανέναν άλλον τώρα.

Τρίτον: Διαβάστε κανένα βιβλίο. Ανοίξτε το. Κι ας είναι και Δημουλίδου, δεν πειράζει. Από το να μη διαβάζεις καθόλου, διάβασε σκατά. Δεν κάνει κακό. Κι απ' τα σκατά κάτι παίρνουμε. Κοίτα τις μύγες, τόσα χρόνια μια χαρά τα καταφέρνουν. Κάποτε μέσα από την αναζήτηση για το επόμενο βιβλίο που θα ρουφήξεις, θα καταλήξεις και σε καλύτερα βιβλία. Ξέρω, θέλει προσπάθεια. 50,000 λέξεις μαζεμένες η μία δίπλα στην άλλη...μαλάκα...καταστροφή. Πως γίνεται να τις διαβάσεις; Και να βγάλεις και νόημα;
Άσε, 12 χρόνια στο σχολείο ήταν αρκετά. Πφφ, βάλε και το πανεπιστήμιο καταστροφή. Διαβάσαμε για όλη μας τη ζωή!

Γενικά έχουμε γεμίσει φιγούρες που "αισθάνονται". Πολύ μ' αρέσει αυτή η έκφραση. "Αισθάνονται" τα πάντα.

Η ζωή είναι 90% νερό και 10% συναίσθημα.
Υπάρχουν το νιώθω κρυφά μονοπάτια,
υπάρχουν κομμάτια από φως στη σιωπή.
Πουτάνα στην ψυχή.
Να το βάλω ένα μπουρλότο, να το κάψω ρε γαμώτο.
Δεν ταιριάζετε, σου λέω, τόσο αντικειμενικά στο λέω.

Για να μη γίνομαι σπαστικός μαλάκας για άλλη μια φορά ορίστε οι στίχοι από το νέο σίχαμα του Παντελίδη:

Αφήνω πίσω στην καρδιά μου δυο πληγωμένα σ' αγαπώ
κοντά σου έρχομαι καρδιά μου και περιμένω να σωθώ
κοντά σου έρχομαι καρδιά μου και περιμένω να σωθώ
Αφήνω πίσω στην καρδιά μου δυο πληγωμένα σ' αγαπώ

Μου λες δε γίνεται να ξαναείμαστε μαζί
πως αποκλείεται και εγω κομμάτια γίνομαι
Μου λες δε γίνεται όμως με ένα μου φιλί καρδιά μου
γίνεται γίνεται γίνεται

Αφήνω πίσω στην καρδιά μου ένα μεγάλο χωρισμό
κοντά σου έρχομαι καρδιά μου και περιμένω να σωθώ
κοντά σου έρχομαι καρδιά μου και περιμένω να σωθώ
Αφήνω πίσω στην καρδιά μου ένα μεγάλο χωρισμό

Μου λες δε γίνεται να ξαναείμαστε μαζί
πως αποκλείεται και εγω κομμάτια γίνομαι
Μου λες δε γίνεται όμως με ένα μου φιλί καρδιά μου
γίνεται γίνεται γίνεται

(το copyright ανήκει στη ΜΙΝΟΣ ΕΜΙ)
(να το χαίρεται)

Είναι ρε κατάσταση αυτή; Τι σκατά έχετε πάθει όλοι;

Έχω και τη Σάσα να μου τραγουδάει "Μου 'μαθες έρωτα, έρωτα, έρωτα."

Η αλήθεια είναι ότι η βλακεία πήζει στο μυαλό και κάθεται εκεί. Σαν παράσιτο ένα πράμα. Τρέφεται με ο,τι μαλακία της δώσεις και καταλήγει να γίνεται η ζωή σου. Τη σερβίρουν και παντού. Είναι και φτηνή.

Αλλά μην την ανέχεσαι. Κάνε ρε κεφτέ λίγο κουράγιο. Λίγο. Ζόρισε το κι ας είναι μονοπύρηνο.

Για το καλό σου είναι.

Θα περάσεις τα 70 χρόνια που κέρδισες σε αυτόν τον πλανήτη έτσι;

Κρίμα δεν είναι;

3ο Φεστιβάλ Κωμωδίας Ξάνθης

Tην καταραμένη εβδομάδα που μας πέρασε τη μετατρέψαμε στην καλύτερη εβδομάδα του χρόνου so far. Κι αυτό γιατί το καταδικασμένο-να-αποτύχει έτσι και το φέρεις τούμπα σε ηδονίζει όσο δεν πάει. Σε ανταμείβει με έναν τρόπο που δύσκολα συναντάς αλλού.

Δεν είναι το φιλικό χτύπημα στην πλάτη "ναι, τα κατάφερες". Είναι το "Όσο και να ήθελε ο πυρετός και η πνευμονία, όσο και να σε μισεί το καλοριφέρ του αυτοκινήτου ενώ ταξιδεύεις με ανοιχτά παράθυρα στους -1 βαθμούς, όσο και να προσπαθεί το σύμπαν το ίδιο να σου ρίξει τη διαγαλαξιακή υπερμούτζα, εσύ βγαίνεις ζωντανός -ταλαιπωρημένος μεν, αλλά ζωντανός- με ύφος Ναπολέων και σηκώνεις το κιλτ στο κάρμα σου δείχνοντας του τα αχαμνά σου.

Με διάθεση παιχνιδιάρικη πάντα γιατί -mind you- αν κάνεις πως πας κόντρα στην καρμική μούτζα επειδή και καλά τα κατάφερες και είσαι ανεξάρτητο, άπλυτο κομμουνιστάκι του πολυτεχνείου, θα φας σκαμπίλι που θα θυμάσαι για αιώνες.

Το λοιπόν, συμμετείχαμε στο 3ο Φεστιβάλ Κωμωδίας της Ξάνθης.

Αν ξεκινήσω να γράφω για τον εμπνευστή του, πιθανώς θα καταλήξω να αυνανίζομαι για πάρτη του στο μπάνιο. Έχουμε μια σχέση αλλιώτικη.

Μαλακίες λέω.

Τον γλείφω γιατί ξέρω ότι θα το διαβάσει και θέλω να κορδωθεί λίγο. Έχει και το αυχενικό που τον ταλαιπωρεί. Αλλά αν είναι να πω κάτι καλό γι'αυτόν, θα πω το εξής: Ήξερε που θα μας βάλει να μείνουμε. Ήξερε από την αρχή ότι ο καθυστερημένος ιδιοκτήτης του διαμερίσματος που μας φιλοξένησε, αυτό το ταραγμένο δίποδο με βυζομαγνήτη στο κεφάλι, είναι το καταλληλότερο άτομο για να μας μάθει την Ξάνθη.

Και ο δεύτερος Χρήστος/Χρίστος/Χρείστος -γάμησε μας με τη μαλακία αυτή που έχει δώδεκα πιθανές ορθογραφίες το όνομα- δεν το έχει τζάμπα το όνομα του Τζίζας. Αυτός παίρνει συγχωροχάρτι λόγω καλοσύνης. Ποιος είπε ότι οι κοιλιακοί εμφανίζονται μόνο σε άτομα με χαμηλό IQ; Αυτά είναι μπούρδες που λέμε μεταξύ μας οι χοντρούληδες γιατί ζηλεύουμε τον Χροίστο. Τον συγκεκριμένο.

Ο Θοδωρής είναι σιγανοπαπαδιά. Σου χαμογελάει και λες "ένα λουκουμάκι, τι γλυκό παιδί"
Όχι. Όχι, αγαπητέ αναγνώστη. Είναι μεγάλη μουσίτσα. Και κρίμα σ'αυτόν και τον κουμπάρο του. Έχουν κάνει εκεί μέτωπο και ταλαιπωρούν τον Παναγιώτη. Ντροπή σας.

Φτάνει με τα inside. Αηδίασα. Πάμε στο mode τουριστικός οδηγός.

Υπέροχη η Ξάνθη όπως την έζησα. Πανέμορφη, ακομπλεξάριστη, δεκτική, καλοσυνάτη. Μπορεί να ήταν η πλευρά που έζησα εγώ, δεν ξέρω. Να χαρείτε, μη μου χαλάτε την εικόνα. Μη μου τους κύκλους τετραγωνίζετε και τα λοιπά. Αυτό που είσαι στην πολυκατοικία μέσα και μιλάς για καλοριφέρ και θερμοσίφωνο και σε δέκα λεπτά έχεις χωθεί στην παλιά πόλη με τα τέλεια σπίτια και τα διατηρητέα κτίρια και τα μαγαζάκια και νομίζεις ότι θα ξάφνου θα σκάσουν μύτη σπαθιά και τέρατα και θα πρέπει να το ρίξεις το 20πλευρ...καλά, δέχομαι ότι μόνο εγώ τα νομίζω αυτά. Αυτό τέλος πάντων εμένα με φτιάχνει.

Να παίρνει ιδιαίτερα μαθήματα φιλοξενίας η Θεσσαλονίκη παρακαλώ.

Μακάρι να είχαμε την ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά παραπάνω στην Αλεξανδρούπολη και στην Καβάλα. Αλλά και να είχαμε, αυτό το απαράδεκτο κείμενο θα ήταν για την Ξάνθη και μόνο.

Δε γράφω ευχαριστίες και μελιστάλαχτες μπαρούφες συχνά, αλλά εδώ θέλω να το κάνω. Γιατί δε σπαταλήσαμε ούτε λεπτό. (έρχεται η φιλοσοφία, κρατήσου) Κάθε λεπτό το επενδύσαμε σε όμορφα μέρη με όμορφους ανθρώπους. Και οι όμορφοι άνθρωποι όμορφα καίγοντ...όχι, αυτό είναι άκυρο.

Mακάρι να παρουσιαστεί η ευκαιρία να μπορώ να το κάνω κάθε χρόνο αυτό το πράγμα. Και σε πέντε χρόνια από τώρα, Νοέμβρη του 2018, να περάσω μια εβδομάδα στην Ξάνθη παρακολουθώντας το 8ο Φεστιβάλ Κωμωδίας στις διαστάσεις που του αξίζει να πάρει.

Και να είμαστε όλοι εκεί όπως ήμασταν, μαζί με τον μεγάλο φιλικό γίγαντα από την Αθήνα να γκρινιάζει για τη δομή του σύμπαντος, την ώρα που θα ρίχνει το πρώτο χιόνι του χρόνου, έξω απ΄τον "Ερμή" που θα τραγουδάμε παλιές επιτυχίες του Σάκη.

Ευχαριστούμε για όλα Παναγιώτη, Δημήτρη, Χρίστο, Θοδωρή, Χρείστο, Δημήτρη, Γιάννη, Μπούρου, Ιωάννα, Γρηγόρη, Βιργινία, Έλενα και η λίστα συνεχίζεται από εδώ μέχρι τα τρία επόμενα blog posts (όσο και αν αργήσουν)

Γιώργο. Και του χρόνου ρε!

Σε καλό να μας μπεί

Ρε εκεί που καθόμανε και διάβαζα για τα ένζυμα και τα θαύματα τσι φύσης -αναφορικά με τα ένζυμα πάντα, μην ξεχνιόμαστε- μου δίνει μια στην γκλάβα η ιδέα με το ρόπαλο της απορίας και λέω αυτό θα ενδιαφέρει ολάκερο τον κόσμο. Πρέπει να το γράψω στο blog τώρα, για να μη χαθεί αυτή η σοφία από δω γύρω. Που λες, θυμήθηκα εκεί κάτι βιβλία και κάτι ταινίες να μιλάνε για δάση και τέτοια κι εκνευρίστηκα και αναρωτήθηκα και άνοιξα τη στοματάρα μου και είπα:

"Kαι ποιος ξέρει δηλαδή πως πραγματικά είναι ένα δάσος;"

Όχι, δηλαδή σκέψου το. Διαβάζεις εκεί τους ήρωες των φάνταΖει βιβλίων να περιπλανιούνται στα δάση, βλέπεις και κάνα ντοκιμαντέρ και λες "ωραίο ρε το δάσος".

Ωραίο είναι για πολλούς λόγους. Αλλά και σκατά είναι επίσης για πολλούς λόγους. Είναι καλό που δεν έχει πολιτικούς μέσα. Δε θα βρεις από δαύτους στο δάσος. Τους ενοχλούν τα κουνούπια, οι μύγες, οι αράχνες και γενικά η φύση.
Που αυτό είναι και ένα από τα κακά του δάσους. Έχει ζωή.
Πολύ ζωή.
Ενοχλητικά πάρα πολύ ζωή.
Έχει περισσότερη φασαρία και από σταθμό του μετρό στο κέντρο του Λονδίνου κατά το rush hour, τη στιγμή που συμβαίνει μια δολοφονία για ένα σάντουιτς.
Που αυτό δηλαδή με τη σειρά του δηλαδή είναι ένα απ΄τα καλά του δάσους:
Τείνουν να μην έχουν μετρό.

Από δολοφονίες και σεξ άλλο τίποτα. Το πρώτο βήμα μέσα στο δάσος είναι ένα φτηνό εισιτήριο για μια ατελείωτη τσόντα. Μικροί ράμπο της εξέλιξης σφάζονται και πηδιόσαντο ανελέητα, ασταμάτητα, ανεπαίσχυντα αλλά όχι ανεπαίσθητα και σίγουρα όχι ειρηνικά, πρόσχωμεν.

Δεν υπάρχουν "ήχοι της φύσης" ρε. Ζουζούνια είναι που προσπαθούν να πηδηχτούν αναμεταξύ τους. Ακούς εκεί "ήχοι της φύσης". Προσωπικά, όταν πάω στην παραλία και την ακούω να οργιάζει φράτσα - φρούτσα με τα κύματα, ίσα που μου 'ρχεται να κοτσάρω ένα ντεσιμπελόμετρο και να της κάνω μήνυση της άτιμης για παραβίαση -και παρά φύσει βιασμό μη σου πω- της ησυχίας μου.

Ακούς εκεί δάσος.
Φύση.
Τι μας πιάνει δηλαδή ώρες ώρες;
Πάμε κει στον Όλυμπο τα καλοκαίρια με έναν φίλο και τσαλαβουτάμε σε κάτι βουνίσιες κολυμπήθρες. Βυζάκια έξω λοιπόν και πλάτσα πλούτσα στα βουνά. Πόσο gay. Τέλος πάντων. Το νερό είναι κλασικά στους -35 βαθμούς.
Αλλά δε μας ενοχλεί.
Είμαστε στη φύση.
Με κάτι ενοχλητικά τέρατα με δεκαοχτώ πόδια να επιπλέουν στο νερό και να τριγυρίζουν γύρω σου. Κι όταν βγαίνεις έξω, από την παγομάρα έχει αναψοκοκκινήσει το δέρμα και μαζεύονται για φαγοπότι κάτι κωλόμυγες...Δεν έχω ξαναματαδεί τέτοιο πράμα. Πως είναι η κανονική μύγα; Με το πολύγονο μάτι και το συνωμοτικό τρίψιμο των ποδιών της; Ε, καμία σχέση. Αυτές είναι τρίγωνες και χοντρές και μπαμπάτσικες, τουλάχιστον ίσαμε τρεις φορές την απλή μύγα. Στέκονται απάνω σου σαν τις βδέλλες, βγάζουν εκεί την προβοσκίδα και δωσ'του ρούφηγμα.

Φύση.

Πήγαμε και για κάμπιγκ. Εξαίρετο. Μοναδικό. Συναρπαστική εμπειρία. Όταν το κάνεις σωστά.
Ή την αγαπάς τη φύση ή όχι. Μου 'φερε ο άλλος σκηνή με τζακούζι μέσα.
Να πας να γαμηθείς σκατόφλωρε.
Εμένα αδερφέ η αντρίλα μου περισσεύει από τα μπατζάκια και δεν έχω ούτε στρώμα μαζί μου, ούτε σλίπινιγκ μπαγκ.
Τίποτα ρε. Ο Χόναν ο Καύλαρος ο ίδιος ήμουν.
Κοιμήθηκα με ένα τζιν κι ένα ζακέτο από πάνω για να μην ψοφήσω από το πουτσόκρυο κι έχω πάνω από το μνήμα σύγγενείς και φίλους να λένε: "Καλά κι αυτό το παιδί,πάνω στα βουνά, ένα μπουφάν δε σκέφτηκε να πάρει;"
Γιατί φίλε ο διασυρμός είναι το χειρότερο πράμα μετά τα φασολάκια χωρίς πατάτες.

Το λοιπόν τόσο πολύ κρύωνα που σηκώθηκα 6 ώρα το πρωί. Πρέπει να είχε μείον δώδεκα τότε. Πήγα και περπάτησα λίγο στα βουνά. Λίγο. Κάνα δυωράκι. Να ζεσταθώ ρε, θα γινόμανε παγοκολόνα σκέτη. Όταν σηκώθηκα τα χέρια μου ήταν άσπρα από το κρύο. Τα χείλια μου μοβ. Και ο άλλος στο τζακούζι ακόμη πλατσούριζε. Άει στα διάλα μωρή.

Φύση. Διακοπές. Χειμώνας.

Ρε μας έχουν τρελάνει σου λέω. Άλλα θέλαμε παλιότερα, άλλα θέλουμε τώρα. Άλλα αντί άλλων. Και το εννοώ. Μια χώρα που δεν έχει λογική, δημιουργεί και πολίτες που δεν έχουν καμία λογική. Πως μου το 'πε ο άλλος τις προάλλες: Έτρεχε λέει εκεί στον περιφερειακό (με το αυτοκίνητο) και ξαφνικά βλέπει δυο κοτόπουλα να ξεπροβάλλουν από κάτι χαρτόκουτα, ένα στην αριστερή λωρίδα και ένα στη μεσαία. Και δωσ'του τα κοτόπουλα να τριγυρνάνε, δεν είχανε ιδέα πως έφτασαν εκεί.

Θα το εισηγηθώ εγώ στην ε(υ)φορεία παροιμιών και λοιπών καταστάσεων την ύλης, θα πάω και θα τους πω, δε θα λέμε μόνο το "σα τη μύγα μες στο γάλα", θα λέμε και το "σαν τα κοτόπουλα στην περιφερειακή".

Έτσι τριγυρνάμε κι εμείς και σκορπάμε μέρες και νύχτες πέρα δώθε λες και είναι ατελείωτες και μας περισσεύουν.

Τι λέγαμε;

Α, ναι. Καλό χειμώνα ρε.

Φάνταζυ. Ο,μι,φι,τζι!

Το λοιπόν, ξέθαψα (καταλάθος εννοείται) ένα κείμενο που είχα γράψει, όχι πριν πολύ καιρό και θυμήθηκα ότι έπρεπε να το είχα ανεβάσει. Απλά κλασικά έιχε μείνει μισοτελειωμένο.Το σουλούπωσα λίγο. Ο σκοπός μου ήταν ένα φάνταζυ κείμενο προσαρμοσμένο σε μια παλιά δήθεν ελληνική πραγματικότητα (που φυσικά πηγάζει από το σάπιο μου μυαλό). Αφιερωμένο στον Στέργιο και στους καμένους που θα γελάσουν. Οπότες, χηαρ γιου γκο, με ένα αμφίβολο τελείωμα, χωρίς ντροπές και κανένα απολύτως νόημα:

Για του λόγου το αληθές, εψές ήταν που σας λέω. Ήταν αυτή εκεί, κι εγώ πήγα να τηνε βρω. Εγώ στο σταυρό που σας κάνω δεν ήξερα για το κουσούρι. Από δω το ‘φερε, από κει το πήγε, ε βάλε κι εμένα που σχολειό δεν γνώρισα, δύσκολο ήντο; Μου είχε η πει η σουρτούκω η ανεψιά μου, μην το τραβάς άλλο το μαρτύριο, σύρε στην Τερψιχώρη.

Εγώ αλήθεια δεν ήθελα να πάω. Να μου βγεί τίποτα μεροκαματιάρα ερασιτέχνης; Κι έτσι της πρόσταξα της σουρτούκως της Μάρω,

“Φέρε μου αποδείξεις. Πείσε με ότι η Τερφιψώρα είναι μάγισσα και θα τηνε ασημώσω τα πρέποντα”

“Αύριο το μεσημέρι θέλω να έλθεις από κει. Θα τηνε μιλήσω εγώ.”

Κι έτσι κι έγινε. Κι έσυρα το μεσημεράκι που με είπε η Μάρω και παένου σπίτι της μάγισσας να την έβρω. Και πως τα φέρνει η ρουφιάνα η τύχη, έχει φκιάσει πίτα η πεθερά μου και με σταματάει στο δρόμο.

“Ζησάκη μου, εδώ έφκιασα χορτόπιτα με ζοχούς και έβαλα και λίγο πράσο. Να φας γαβρί μου να χορτάσεις στο χωράφι.”

“Δεν παένου στο χωράφι Δέσπω”, την αποκρίθηκα εγώ αλλά δεν την ένοιαξε. Στο μεταξύ η Μάρω περίμενε στης Τεφιψώρας. Έτσι το ‘λεγα εγώ το όνομα, δεν ήξερα τότε. Και με έπιασε την κουβέντα η πεθερά επειδής δεν τρώω όπως κάποτε.

“Δουλέυω Δέσπω, ψοφάω, που όρεξη για φαϊ;” την είπα αλλά άμα ξες έστω και λίγο από πεθερές καταλαβαίνεις. Με κοιτάει με ένα βλέμμα από κείνα που τα σκιάζεσαι κομματάκι και με πήρε εμένα η τρομάρα και ήθελα να της ξεστομίσω το μυστικό. Αλλά με πρόλαβε, άμα ξες έστω και λίγο από πεθερές καταλαβαίνεις.

“Να τρως για να αποδίδεις τα μέγιστα Ζησάκη”
Έτσι μου πρόσταξε και μετά φεύγοντας μου κοπανάει και τη σοφία,  “Κάτι ξέρουμε εμείς οι αρχαίοι”

Και μ αυτό μ'έκλεισε το μάτι και με παράτησε. Το χωράφι πάντως καλά τα πάει. Εγώ αποδίδω. Τι λέει η Δέσπω δεν ξέρω. Και κίνησα για τη Μάρω που περίμενε με τη μάγισσα έξω από το εκκλησάκι της Οσίας Ξένης, πέρα από την είσοδο του χωριού. Εκεί είχε φκιάσει το τσαντήρι της.

Εγώ που λέτε δεν ήξερα. Συνάντησα εκεί κοντά τη φρουρά. Στο δρόμο μου ήτανε.

“Ζήση, χίλια χρόνια θα ζήσεις” μου σφυράει ο Μιχαλάκης και τράβηξα κατά κει. Είχαν βγάλει τις πανοπλίες και της έφτυναν για να γυαλίσουν. Εγώ είχα χρόνια που σταμάτησα να γυρνοβολάω. Μετά από το τελευταίο που πέρασα με τον βασιλιά, εκείνο που θελε να με δώκει για κόρη εκείνη τη φακλάνα, δεν την ξαναπατάω. Έτσι έλεγα τότε μωρέ και το πίστευα. Ας μην τα πολυλογώ.

“Ωρέ, πολεμιστές κι ιππότες θωρούν τα μάτια μου;” τους πέταξα.

“Ζήση, την κουβέντα σου έχουμε.”

“Γιατί ωρέ, θέτε τον παλιό να σας μάθει την τέχνη στο σπαθί;” τους είπα και γελάσαμε.

Ωραίο το παρεάκι, γουστόζικο. Ο Λιάκος καθόταν παραπέρα και διάβαζε, κάτω από ένα πλατάνι.

“Τήρα τον,” είπα στο Μιχαλάκη. “Αυτός τα μελετάει τα ξόρκια, δεν είναι σαν τον δικό μου, τον περίεργο. Λες και τα κουβαλάει στην πλάτη το ντουγάνι.”

“Α, ρε Ζήση. Σπάθα σαν και τη δική σου δεν έχει είναι αλήθεια. Βλογάνε το παλιό σου μέταλλο όλοι”, μου είπε και όλοι κούνησαν τις κεφάλες τους.
“Αλλά μάγο σαν το Λιάκο δεν εβρήκα σε όλα τα βασίλεια, η αλήθεια να λέγεται.”

Και τότε όλοι συμφωνήσαμε και σερβίρανε ένα κέρας με κρασί για την υγειά. Κι έδωσα κι εγώ τη χορτόπιτα στα παιδιά. Μου είπανε μετά είχανε κάτι τελώνια να διώξουν από τα χωράφια. “Να εύχεστε να μην ξεφυτρώσουν τρολς” και ξανατσουγγρίσαμε.

“Και δε μας λες ωρέ Ζησάκη, τι τράβαγε η γυναίκα σου κατά τη μάγισσα;”

“Η γυναίκα μου;” τονε ρώτηξα.

“Ναι, ωρέ. Κατέβηκαν από πάνω με δυο στάμνες μαζί με την Μάρω και έκοψαν πέρα κατά της μάγισσας.”

Ο Λιάκος σηκώθηκε από το δέντρο και ήρθε να με βρει. Εγώ δεν καταλάβαινα τίποτε. Χαζός ντιπ και ανυποψίαστος.

“Το χωριό έχει και αυτιά και μάτια και λόγος δεν του πέφτει. Αλλά ο λόγος για να κυλήσει και να δώσει ιστορίες δε θέλει λόγο ιδιαίτερο.

Τα ξες αυτά Ζήση μου από πρώτο χέρι. Όλοι οι θρύλοι έχουν να λένε για την αρχοντιά σου και την τέχνη σου στ'ακονισμένο μέταλλο.”

“Λιάκο, κόφτο κανάκεμα και ρίξτο μου στα ίσα”, του αποκρίθηκα. Μου 'χε σηκωθέι η τρίχα με τις αηδίες τους.

Εκείνος κόμπιασε κομματάκι. Έριξε ένα βλέμμα πίσω στον Μιχαλάκη και μα τους θεούς, τα ήπατα μου κόπηκαν.

“Κακά μαντάτα έχετε ωρέ. Αντέχω να τ'ακούσω. Όσο καθυστερείτε όμως, τόσο θέλω να σας σβουρλίσω τα κεφάλια καταεί.”

Σαν την άκουσαν την απειλή, πήραν βαθιά ανάσα και μίλησαν.

“Η γυναίκα σου σαν πολλά έχει να λέει με τη μάγισσα,” είπε ο ένας. Ο άλλος έφτυσε στο πάτωμα σαν άκουσε τη λέξη. Ο Λιάκος έβαλε το χέρι του στον ώμο μου.

“Ζήση, εδώ ξέρεις οι μάγοι γνωριζόμαστε. Κι αυτή εκεί είναι τσαρλατάνος. Έτσι λέει το χωριό. Αλλά για τσαρλατάνος πολύ κίνηση έχει. Και πολλά παιδιά φαίνεται να σπέρνουν οι άντρες τελευταία. Δεν ξέρω τι σερνικοβότανο πουλάει αλλά αν η δικιά σου ψωνίζει από κείνη, πολύ φοβούμαι μη σε τυλίξει.”

Ήξερα γιατί μιλούσαν έτσι. Από τη μια ήθελα να τους σπάσω τις κεφάλες που χώνονται στα της οικογενείας. Απ'την άλλη όμως, με πρόσεχαν. Ήξεραν για την κατάρα. Μέσα μου ένοιωσα εκείνον τον θυμό που πάλευα να αφήσω πίσω χρόνια τώρα. Τα χρόνια που περνάνε και αφήνουν πίσω πτώματα σα σακιά από αλεύρι. Τόσο εύκολα μου βγήκαν οι λέξεις από το βρωμόστομά μου, που σκιάχτηκα.

“Θα τηνε σφάξω μωρέ. Να τελειώνουμε.”

“Τη γυναίκα σου ρε Ζήση;”

“Όχι, ωρε ντουγάνι. Τη μάγισσα. Να πάρει πόδι δύσκολο.”

“Δεν την ξέρω τι λογιά είναι. Αν παίρνει από λόγια θα φύγει.”

“Άμα δεν παίρνει θα τηνε σφάξω να τελειώνουμε. Δώστε μου μια σπάθα τώρα να κινήσω κατά κει. Κι άμα πετύχω τη γυναίκα μου στο δρόμο, ας φυλάξουν οι θεοί να βγω σωος.”

Κι έτσι είπα. Γιατί φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Αλλά θεριό σαν την αγάπη μου δεν έχει. Κι άμα την πιάσει το κρεβατομούρμουρο, καλύτερα νεκρός, παρά στον ίδιο χώρο με δαύτηνα.

Διλήμματα

Πάμε λίγο δυνατά με γερή δήλωση:

Αν η ημέρα δεν ξεκινάει με ένα δίλημμα δεν είναι καλή μέρα.

Να τσιγαρίσω τις μπάμιες προτού για να μη μου γίνουν ωσάν γυμνοσάλιαγκες μετά από βομβαρδισμό άπαξ και σκουντήξω το χερούλι της κατσαρόλας στο δρόμο για τον νεροχύτη (γιατί είμαι και ο πιο άμπαλος) ή θα γίνουν βαριές και θα αρχίσει η γκρίνια;

Το χτεσινοβραδινό δίλημμα αφορούσε το κρεμμύδι. Να βάλω; Να μη βάλω; Κι αν βάλω, πόσα να βάλω; Είμαστε και μαλακισμένα τα Ελληνόπουλα με το κρεμμύδι. Άμα δεν έχει εξήμισι τόνους προωθητικό αερίων το φαγητό μας, το βαφτίζουμε άνοστο και δώσ'του παντόφλα στο ελαιόλαδο με την τομάτα θερμοκηπίου και το κρομμύδι να ρέει άφθονο. Η αλήθεια βρίσκεται στους sexpistols και η παρηγοριά στη χωριάτικη.

Ο άλλος, ο συνταγούλης μου γράφει τρία μεγάλα κρεμμύδια. Να τα φας εσύ μαλάκα, τρία κρεμμύδια σαν καρύδες, τσιγαρισμένα στο λάδι σε 400 γραμμάρια μπάμιες. Εγώ συσκευασία κιλού έχω. Τι θες, να τραγουδάω μαζί με τον Κότσιρα "Θα βάλω εφτά κρεμμύδια" ενώσω θα αιωρούμαι σε στάση γιν-εν-γιανκ; Γιατί άμα βάλω εφτά μεγάλα κρεμμύδια για να φκιάσω ένα κιλό μπάμιες μετά θα με ψάχνετε. Aναλαμβάνω εγώ το επόμενο ταξίδι στον Άρη.

Και ήθελα να 'ξερα, εσείς δεν πέρδεστε ρε πρωτοκρεμμυδοπαλήκαρα; Ή δε σας νοιάζει; Μήπως η δική σας βγάζει πιο ωραίο ήχο από αυτές που ξέρω; Μήπως στο σπίτι συντονίζεστε σε μια σι ύφεση μείζονα και χρονομετράτε την πορδή ώστε να ακούγεται αρμονικά ο ήχος; Και στην τελική ποια έιναι η φάση σας. Κάνουν καλό στην καρδιά τα σκορδοκρέμμυδα. Ναι, αλλά καταστρέφουν κάθε ίχνος ζωής σε ακτίνα τριών μέτρων γύρω σου κάθε φορά που εκπνέεις και οποιαδήποτε υπόνοια κοινωνικής ζωής.

Μαλάκα τι λέω. Κλάιν, έχουμε facebook. Σόρρυ μάγκες, γράψτε λάθος.

Το λοιπόν, έρχεται η και η δεύτερη δήλωσις.

Στο δίλημμα όποια επιλογή και να ακολουθήσεις -να 'ναι καλά ο Μέρφυ- θα' ναι αρκετά έως μπόλικα τοις εκατό η λάθος. Η χειρότερη δυνατή. Όσες αναλύσεις και να κάνεις...βασικά...και χρονομηχανή να έχεις, να γυρίσεις πίσω να πάρεις και τον άλλον δρόμο, θα καταλήξεις γρήγορα στο συμπέρασμα: Και οι δύο επιλογές είναι λάθος. Κι αν πας να το παίξεις Κθούλου, Δίας, Αλλάχ και τα συναφή και πας να βρεις τρόπο να παρακάμψεις το δίλημμα, τελείωσε. Μαύρη γάτα που σ'έφαγε. Κι αυτό γιατί θα συνωμοτήσει ο Σίμπας και θα στα γυρίσει τούμπα (και κάτω και άνω) για να εξυπηρετηθεί ο γέλωτας του Big Brother.

Εγώ ας πούμε επέλεξα να την τσιγαρίσω την καριόλα τη μπάμια κι αυτή μετά πήγε και φούντωσε, μαύρισε, κακάλιασε, μας γέμισε καπνούς και κατέστρεψε μισή κατσαρόλα φαΐ. Δε μου φούντωσε όμως στο τσιγάρισμα, όχι. Εκεί η άτιμη μου έδειξε ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να ανησυχώ. Αλλά μόλις έκανα λίγο πιο πέρα για τέσσερα-πέντε δευτερόλεπτα, λίγο έτσι να ξύσω το πίσω μέρος του κεφαλιού μου αντάμα με ένα χασμουρητό, δωσ'του αυτή μια μεταμόρφωση σε στραβή γκόμενα.

"Δε μου δίνεις σημασία μπασταρδάκι, τώρα θα δεις εσύ."

Και φλουτς, φραστ, προυφ, -insert random ηχητικό εφέ-, ατμούς, πυροτεχνήματα, άγχος, το τσίρκο έρχεται πάλι στην πόλη κι όλα αυτά για να σου δηλώσει περιχαρής:

"ΚΑΗΚΑ."

Ή μάλλον πιο σωστά, όταν είσαι το άτομο στο οποίο βασίζεται μια οικογένεια για να φάει το μεσημέρι:

"Την πούτσισες μεγάλε."

Κι άμα γύρναγα πίσω το χρόνο και δεν την τσιγάριζα; Θα άλλαζαν όλα αυτά; Γιατί ρε μπάμια; Γιατί; Δε σε φρόντισα; Δε σε πρόσεξα εγώ, να μη διαλυθείς, να μη γεμίσεις μυξούλες και τρέχουμε; Δε σε σεβάστηκα, δε σου 'δωσα πνοή, να σε μεταμορφώσω σε ένα φαγητό της προκοπής από αυτή την αηδία που είσαι όταν φυτρώνεις;

Αλλά θα μου πεις, όταν κάτι τίγκα στη μύξα με γεύση σάπιο δέντρο που θέλει τέσσερα κιλά κοτόπουλο ή έξι τόνους λεμόνι για να το φας, καταφέρνει κι έχει κατανάλωση, έχει επιμονή, υπομονή και σχέδιο.

Το λοιπόν, μια εβδομάδα αφότου γράφτηκε τούτο το κομψοτέχνημα, αλλά δε δημοσιεύθηκε (σοφά εποίησεν το grand plan του σύμπαντος) γύρισα σπίτι για να δω μια ωραιότατη γάστρα με μπάμιες και κοτόπουλο.

Κι όχι μόνο τις έφαγα, αλλά τους χαμογέλασα και σαν μαλάκας λίγο πριν μου τις σερβίρω.

Κακή λογοτεχνία λέμε

Την περασμένη εβδομάδα πήγαινα προς το θέατρο, εκείνο το χωμένο νεοκλασικό σε ένα από τα στενά της Θεσσαλονίκης στο οποίο συχνάζω. Το λοιπόν, για κάποιον λόγο είχα αυτοκίνητο και φυσικά έψαχνα ένα σημείο που θα θύμιζε έστω και στο ελάχιστο μια συνηθισμένη θέση στάθμευσης για να το απαρατήσω με τέχνη και μαεστρία.
-Τα κλασικά, όπισθεν, σαράντα δυο σβούρες το τιμόνι, άλλες τριάντα αλλαγές ταχυτήτων και κάπου εκεί το παρατάς γιατί σ' έπιασε εκείνη η τενοντίτιδα που σε πιάνει μόνο όταν πρέπει να παρκάρεις-

Όπως έμπαινα σ' ένα στενοσόκακο της κακιάς ώρας είδα αριστερά δυο κλαράκια που έμοιαζαν με πόδια να οδεύουν άτσαλα προς μια πλαστική καρέκλα αφημένη στο πεζοδρόμιο των πενήντα εκατοστών. Δεν ξέρω αν πρέπει να περιγράψω το αρρωστημένα αδύνατο πλάσμα παραπάνω, πέρα από το γεγονός ότι ήταν κοπελίτσα και είχε και ένα σμάρτφον ανά χείρας. Πρέπει και να γύρισε να κοιτάξει αδιάφορα προς το μέρος μου, ξες αυτό το ερευνητικό βλέμμα που ρίχνεις και στο χαρτομάντηλο μετά το φύσημα της μύτης για κάτι κλάσματα δευτερολέπτου πριν το πετάξεις στα σκουπίδια. Μετά κάθισε στην πλαστική καρέκλα -σταυροπόδι-, ζούληξε τον σκελετό της σε οξεία γωνία με τα πόδια και επιδόθηκε στη μελέτη του σμάρτφον. Στιγμές ζωής.

Εγώ πήγα στο θέατρο εν τέλει. Το που πάρκαρα δεν το θυμάμαι. Ούτε και το πως εδώ που τα λέμε. Πάντως το αυτοκίνητο χαίρει άκρας υγείας. Βρήκα και τους συνάδελφους-συμφοιτητές-ηθοποιούς-μη-χέσω- και αρχινίσαμε την παράσταση όταν έσκασε μύτη το σχολικό και ξεφόρτωσε το κοινό μας.

Μια γάτα ανακάλυψε ένα αυγό, μια πετρελαιοκηλίδα μόλυνε τον θερμαϊκό αλλά το λιμενικό ανέλαβε δράση, ένας γλάρος γεννήθηκε, ένας ξερόλας του έμαθε να πετάει, τα παιδιά ζητοκραύγασαν, ανθρώπινες και μη ζωές ξετυλίχθηκαν σε μια ώρα και δεκαπέντε λεπτά. Γεννήθηκαν και πέθαναν στη σκηνή. Έξω πέρασε μόνο μια ώρα και δεκαπέντε λεπτά. Μέσα μπήκε σε λειτουργία στο πλυντήριο της σχετικότητας.

Αργότερα ξεκίνησε μια πρόβα. Ένα ζευγάρι γεννήθηκε, ερωτεύτηκε, αγάπησε, πρόδωσε, σκότωσε, χόρεψε και πέθανε. Σε είκοσι λεπτά. Δυο ηθοποιοί, τέσσερις ζωές.

Λίγο πιο μετά, ο Τομ σιχάθηκε τους παπουτσήδες και τον συνεταιρισμό τους, σιχάθηκε την Αμάντα, σιχάθηκε την ίδια του τη ζωή. Ο Τζιμ φίλησε τη Λώρα κάνοντας τη ζωή της ακόμη πιο σκατένια. Αλλά για λίγο η γυάλινη σφαίρα της ξεθόλωσε. Για πολύ λίγο. Ο Τομ το 'σκασε από τα βάσανα, ο Τζιμ από το σπίτι των Ουίγκφιλντ, η Αμάντα έμεινε μόνη με την κόρη της και οι υπόλοιποι νιώσαμε μια πείνα στο στομάχι. Τόσες ώρες πέρασαν. Δεκαπέντε ηθοποιοί, τέσσερις ζωές και μια γαμημένη πείνα.

Το βράδυ, στο δρόμο για το αυτοκίνητο πέρασα πάλι από το στενό. Στην πλαστική καρέκλα ήταν ακόμη σφηνωμένη εκείνη η κοπελίτσα. Το φως από την οθόνη του σμάρτφον θα πρέπε να την είχε τυφλώσει -τουλάχιστον εμένα θα με είχε ξεκάνει- αλλά αυτή εκεί. Επιμονή. Ένας άνθρωπος και μια συσκευή. Και κάπου αλλού, άλλο ένα τέτοιο περίεργο ζεύγος. Δύο ζωές.

Τι θέλω να πω με αυτή τη μπούρδα; Βασικά, τίποτα. Σχετικιστικές σκέψεις. Κακή λογοτεχνία. Με πειράζει η φυσικοχημεία. Όπως θες παρ'το. Έχει πολύ πλάκα τελικά. Ένα κτήριο να γεννάει και να σκοτώνει σε πέντε ώρες όσες ζωές μπορεί να απαριθμήσει κανείς, μόνο και μόνο επειδή φέρει τον τίτλο "θέατρο".

Αλλά τελικά όταν γυρίσεις το κεφάλι για να δεις τι γίνεται έξω, είναι φορές που πέντε ώρες δε φτάνουν ούτε για να φέρουν εις πέρας ένα ερωτικό καυγαδάκι.

Ο μόνος επίλογος που δύναμαι να σκεφτώ;

"Χα. Καλό."

Ντροπή σας

Μόνο ρητορικές ερωτήσεις σήμερα. 

Πόσο ζυγίζει ρε μια ζωή;

Πόσο κοστίζει;

Θυμάμαι κάποιος μου 'πε κάποτε ότι η σκανδάλη ενός συγκεκριμένου μοντέλου όπλου (δε θυμάμαι μοντέλα και τέτοια) θέλει περίπου 5 κιλά δύναμης για να πατηθεί. Μερικοί είναι όντως πολύ δυνατοί. Το βάρος μιας σφαίρας 9mm είναι περίπου 110gr. Θέλετε να το πάμε με ορμή; Δεν έχει νόημα.

Μια παλάμη ζυγίζει περίπου μισό κιλό.

Ένας λοστός ίσως είναι κανα δίκιλο.

Ένα μαδέρι απ'αυτά που βλέπεις στις πορείες, άλλο μισό κιλό.

Κι ένα καλοζυγισμένο χτύπημα; Πόσο να πηγαίνει;  Ένα εκπαιδευμένο χέρι, πόσο εύκολα σκοτώνει;

Είναι 21 γραμμάρια αυτό που εγκαταλείπει τούτον τον πλανήτη και ξεψυχάει στα πεζοδρόμια;

Τι σκατά, μια πράξη βίας είναι. Ψιλοπράματα. Κοίτα να δεις όμως που το αποτέλεσμα είναι απόλυτο, μη αναστρέψιμο. 

Δε θα 'πρεπε ρε να ναι τόσο εύκολο να σκοτώσεις. Να δείρεις. Να ασκήσεις βία. Θα 'πρεπε να ζυγίζει κάτι. Κάτι παραπάνω. Στη συνείδηση, σ' αυτόν τον καθυστερημένο τόπο και χρόνο, στο σύμπαν, δεν ξέρω που. Αλλά θα 'πρεπε.

Και κοίτα να δεις ρε, δεν έχω διαβάσει πουθενά επιστημονικό άρθρο που να λέει ότι οι μαύροι είναι πιο ανθεκτικοί στις σφαίρες ή στις αλυσίδες από τους κίτρινους. 110 γραμμάρια αρκούν για όλους. Πέντε κιλά κενής σκέψης, αρκούν και για τους ομοφυλόφιλους και για τους πολιτικούς και για τους φασίστες και για τους στρατιώτες και για τα πάντα. 

Είναι και ασύμφορο. 110 γραμμάρια για 21; 

Δε θα 'πρεπε. 

Ντροπή σας.

Και ντροπή μας που σας ανεχόμαστε. 

Αλλά μάλλον εμείς δεν είμαστε οι δυνατοί.
 

Μάλλον εμείς είμαστε οι φλώροι.

Αντί ευχών

Έχω φάει. Λέω να ανοίξω και μια μπύρα για το καλό. Γιατί το διάβασμα πρέπει να αργήσει λίγο ακόμη.

Ατελείωτες ερωτήσεις βασανίζουν το μυαλό μας καθημερινά. Ας πούμε, όταν ανοίγεις τη μπύρα με το πηρούνι είναι απαραίτητο να λερωθείς; Αν λερωθείς θα κοπείς αφού χαλάσει το πηρούνι ή δεν παίζει ρόλο;
Όταν πλένεις πιάτα με το Fairy, γιατί σταματάει να δουλεύει στα 5 πιάτα ενώ στο Bιλαπάχο πήγαινε γαμιόντας; Στη Βιλαρίπα τρίβουν ακόμη ή τους πήγαν κανα μπουκάλι Φέρυ μετά το γύρισμα;
Αν οι δεινόσαυροι υπήρχαν ακόμη, θα είχε γυριστεί το Jurassic Park;

Τώρα που ξέρουμε για το Higgs, τα προηγούμενα sci-fi έργα (βιβλία, ταινίες, κλπ) είναι ανώριμα και πρέπει να τα κάψουμε;

Αν δεν υπήρχε η θρησκεία που θα ήμασταν τώρα;

Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω. Δε μου αρέσει αυτή η μόδα τελευταία που όλοι βγαίνουν και δηλώνουν "atheists" και proud κιόλας, γιατί αν δεν το κάνεις το γαμημένο το Like δε θα είσαι τόσο cuule και een όσο οι  υπόλοιποι. Περισσότερο γιατί το να δηλώνεις ότι ο θεός τέλος πάντων δεν είναι κάπου κοντά όσο και να τον ψάχνουμε δε σε κάνει τρούλη άθεο. Και βασικά, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν γίνεσαι ξαφνικά κανα σπουδαίο φιλοσοφημένο ατόπημα της φύσης παγιδευμένο σε μια ανιαρή και θλιβερή πραγματικότητα με το να δηλώνεις "άθεος". Δεν είναι κοινωνική αναβάθμιση σε Humanoid v.2.01 όπως και να το κάνουμε. (Στο v.2.00 πήγαμε με στα Ζμαρτφονς)

Κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει την ανάγκη για πίστη. Όλοι πιστεύουμε σε κάτι. Έστω κι αν αυτό είναι η μαθηματική πιθανότητα του να μαζέψεις αέρια αν φας φασολάδα. Το belief system είναι ωραίο. Το θέλουμε. Στην τελική αν δεν πιστεύεις ότι άυριο θα ξημερώσει και το POV σου δε θα χαθεί απο το σύμπαν, έχεις μανιοκατάθλιψη και θα φουντάρεις από κανα οικοδόμημα σε ανύποπτο χρόνο. Όλοι πιστεύουμε.

Τώρα το αν πιστεύεις στην καινούρια ταινία του Παπακαλιάτη ή σε έναν αόρατο μουσάτο με ένα περιστέρι κι έναν άλλο μουσάτο δίπλα να κανουν "αοοουυυμ" σε Σι Ύφεση ή σε έναν ευτραφή χρυσό κύριο ή στον ίδιο τον Κθούλου (ω ναι, η τρέλα πάει και στα βουνά και στα λαγκάδια και παντού) αυτό είναι άλλο θέμα. Δε μπορείς να κατηγορείς την ανάγκη του ανθρώπινου είδους για οργανωμένη πίστη. Είναι ζωώδες δε λέω. Και λίγο κακό. Αλλά εδώ το Gangnam Style έπιασε 1 δις (πρόσεξε, το ψηφίο "1" και 9 μηδενικά από πίσω) βιούζ στο ΕσύΣωλήν, η υπόσχεση για αιώνια ζωή μετά θάνατον δε θα βρει followers;

Κι από τη στιγμή που ο μέσος 30άρης Έλληνας δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του για το πόσο ταλεντάρες και ήρωες του πενταγράμου είναι ο Παντελίδης και η Πάολα γιατί θα πρεπε δηλαδή ο Ισλαμιστής από την πάλαι ποτέ ζάπλουτη Περσία να σ' αφήσει να του πας κόντρα στις 72 παρθένες; (με αυτόματη παρθενοραφή)

Θέλω να πω, αν πρέπει ο "αθεϊστής" να κάνει κάτι είναι να σκάσει. Να σταματήσει να μιλάει. Να στρώσει ποπουδάκο κάτω και να μελετήσει σοβαρά την πορεία των επιστημών, των επεκτατικών πολέμων, της ανθρωπότητας ωσάν σύνολο μωρ' αδερφέ και να δει ότι χωρίς τη θρησκεία δε θα πηγαίναμε πουθενά. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Βέβαια θα 'μασταν σίγουρα περισσότεροι (μιλάμε για ΠΟΛΥ αίμα). Για το πιο έξυπνοι δεν ξέρω.

Το να διαδόσεις έναν πιο ελεύθερο τρόπο σκέψης είναι περίεργο, επικίνδυνο και αφοριστικό επίσης. Δε μπορεί να δημιουργήσουμε μια θρησκεία από το πουθενά: "Τη θρησκεία των αθεϊστών". Αν κάτι οφείλει να συμβεί μέσω του atheism και της λοιπής αηδίας που έχει γίνει μόδα, είναι να καταστεί κατανοητό το γεγονός ότι η άρνηση της ύπαρξης ενός ανώτερου όντους με τη μορφή θεότητας είναι απόρροια της ψυχοσύνθεσης/παιδείας/αγωγής/μόρφωσης/ιδιοσυγκρασίας ενός ατόμου.

Είναι έργο ατομικό και όχι συλλογικό, εσωτερικό και όχι καγχαστικό και πομπώδες και σε καμία περίπτωση δεν επιδέχεται προσυλιτισμό. Οι αηδίες που κοροϊδεύουμε δηλαδή.

Δε μπορώ και δε θέλω να κάτσω να παραθέσω επιχειρήματα σχετικά με τη χρησιμότητα της θρησκείας σήμερα. Είναι μάλλον μηδέν. Έχουμε φτάσει στο σημείο που αποτελεί πλέον τροχοπέδη για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Ίσως θα ήταν καλύτερα να εξαφανιστούν οι θρησκείες από τον πλανήτη Γη. Αλλα αυτό όχι τόσο για να έρθει ο Διαφωτισμός 2, αλλά περισσότερο για να σταματήσουν μεγάλες μερίδες του ανθρώπινου πληθυσμού και άπειρα διακρατικά συμφέροντα να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους.

Πίστευε και μη ερεύνα και τα σημεία στίξης τα αφήνω στη δική σας κρίση.

Α, και καλή χρονιά ρε.

Μάτζικ λέμε

Μωρέ κάτι παθαίνω εγώ κάθε χρόνο. Σαν κάτι να γίνεται και να μη μπορώ να σπάσω το φράγμα των αναρτήσεων. Έχει πολύ πλάκα. Δεν πειράζει. Ουκ εν τω πολλώ το f.

Μεταξύ μας, πρέπει πάντα να έχεις κάτι να πεις;

Ξέρω, δεν κάνει να τα κρατάμε μέσα μας. Τι πόνο και καημό έκρυβε αυτό το παληκάρι τόσον καιρό μέσα του μου λέτε; Που όλο πηδούσε και πήδαγε και πηδιόταν και έπαιρνε και παίρνοταν και τελειωμό δεν είχε αυτό το βάσανο. Γιατί όταν αυτά συμβαίνουν με δυόμισι εκατομμύρια κόσμο (ασχέτως φύλου φυσικά) πρέπει να το πεις σε κάποιον. Κι ο κολλητός σου μπορεί να μην είναι έτοιμος βρε παιδί μου για κάτι τέτοιο. Μπορεί να μην αντέχει η ερωτική του περηφάνια αυτό το  σπαρακτικό νούμερο. Γιατί σου λέει κάποια που πήγε και με μένα, πήγε και μ' αυτόν. Σίγουρα. Οπότε ο καημενούλης δεν άντεξε και μας τον είπε τον πόνο του.

Ξέρετε βρε εσείς εκεί έξω, οι απανταχού αγάμητοι, πόσο δύσκολο είναι να κοιτάς τον κόσμο στα μάτια και να σκάνε στον εγκέφαλό σου εικόνες από τα αχαμνά του την ώρα της πράξης; Να γυρνάς σαπέρα και δωχάμου και να γιομίζει η πλάση one night stands που θα 'θελες να θάψεις πιο βαθειά και από την ταφρο των Μαριαννών. -Αλήθεια αυτές οι Μαριάννες πόσο πόρνες ήταν και τις αφιέρωσαν κι έντεκα χιλιόμετρα νεροτσουλήθρα;

Και πες μου, οχι πες μου εσύ που με διαβάζεις που να βρει το παιδί μια τσέπη να χωρέσει η ντροπή όταν αυτόν, ΑΥΤΟΝ, θα τον πουν ξεφωνημένη; Ποιον μωρέ; ΑΥΤΟΝΕ;

Κι εσύ χρυσό αυγό μου. Γιατί βρε καμάρι μου; Πες τον γρηγορογαμούλη. Πες τον ανδρείκελο της ηδονής αφού τη βρίσκεις με τα αρχαία. Βρες κάτι πιο...σικ. Δεν το σηκώνει η καρδούλα του το γκεουλίστικο βρε, δεν αντέχει.

Και μια που είπα καρδούλα. Σοβαρά εγώ τώρα φτερουγίζω, χάνω χτύπους. Διττή η φύση της αρυθμίας. Πρώτον, αφού δηλαδή και τώρα στα κοντά, στις 21, θα ψοφήκουμ' όλοι ωσάν τα σκυλούθκια, γιατί σκάμε; Γιατί πληρώνουμε; Γιατί, γιατί, γιατί; Από αναβολή σε αναβολή το πάει κι αυτή η καταστροφολογία. Κάτι ακούγεται για παράταση μέχρι τον Ιανουάριο. Δεν είναι να 'χεις εμπιστοσύνη σε τίποτα σου λέω. Θα συνεδριάσουν εκεί η αστεροειδείς με τον Νιμπίρου να δουν αν θα μας ξαποστείλουν. Δες εδώ τι διαβάζω και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο:

"Έτσι, οι Αζτέκοι θεωρούσαν ότι κάθε 52 χρόνια, ο Ήλιος κινδύνευε να εξαφανισθεί και έκαναν ανθρωποθυσίες για να εξασφαλίσουν την αναγέννησή του", εξηγεί ο ιστορικός Μπερνάρ Σερζάν."
Εγώ θα δηλώσω στους Αζτέκους ρητά, ότι ο Ήλιος εδώ στην Ελλάδα 22 χρόνια συνεχόμενα δεν έλεγε να εξαφανιστεί κι ας μη σφάζαμε -τουλάχιστον επίσημα- κόσμο και τώρα που τον ρίξαμε τον πούστη η σκια του μας κυνηγάει. Είναι και τροφαντός ο άτιμος, σκιάζει ζόρικα. Όχι και τίποτ' άλλο αλλά οι ανθρωποθυσίες πλέον είναι λίγο απάνθρωπες. Τότε τι είχες; Αντε κανά μαδέρι, καμιά σπάθα, χλάτσα χλούτσα εκεί ο λαιμουδάκος, τρώγανε και κάτι καρδιές απ'όσο μπορώ να ξέρω και αυτό ήταν. Τώρα ρε παιδιά κόβουν παροχές, κόβουν συντάξεις, κόβουν χρόνια γενικώς μέχρι να τη δεις πιστολέρο και να ανοίξεις τρύπα στο κεφάλι με την ελπίδα ότι στην κηδεία όλο και κάποιος θα ρίξει κανα δίευρο μέσα μπας και ξελασπώσει αυτό που άφησες πίσω σου.

Ο δεύτερος λόγος είναι από χαρά. Χαρά παιδί μου σου λέω. Είμαστε τίγκα στους υδρογονανθρακες! Υγρούς θες; Έχουμε. Αέριους; Κι από αυτούς έχουμε. Κι αν βάλεις και τις πορδές χαράς που αντηχούν στη χώρα, έχουμε ακόμη περισσότερους.

Πάρτε και αυτό να γουσταρίσετε.

http://www.facebook.com/events/229087337223238/

Μα τα τραγανά πιρούνια, ένας μαλάκας ελέυθερος!

Θέλετε ιδιαίτερο "αθεϊσμού"; Να στρώσουμε όλοι μαντήλες χάμω, να αλείψουμε σιμιγδαλένια φετούλα με ένα λεπτό στρώμα από λίπος αγελαδίτσας και λιγάκι μέλι και να κάτσουμε να τα πούμε.

Εμπρός λοιπόν περιμένω.

Εγώ ας πούμε ενθουσιάστηκα με τον μητροπολίτη Σιατίστης. Εώς και πάρα πολύ. Βέβαια είτε είναι κομματάκι τρελούτσικος είτε τα αρχίδια του κρέμονται μέχρι τον πυρήνα της γης χωρίς να χαμπαριάζουν τίποτα από το πυρ το ενδότερον. Ή έχει μια αρμαθιά κομάντοζ να τρέχει ξωπίσω με ζνάηπερς και μπουρλοτιέριδες και για γυναίκα τη Μπουμπουλίνα, έτοιμη να δείρουν τους ταούγκανους. Ή έχει lightsaber.

Πιάσε έκφραση φίλε χριστιανέ: "Δεν είναι ο άνθρωπος εικόνα του Χριστού όποιος και εάν είναι; Δεν είναι ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας, ελάχιστος αδελφός του Χριστού; Κανείς δεν μπορεί να παίζει "εν ου παικτοίς". Ο λόγος του Θεού έχει απόλυτο και αιώνιο κύρος."

Να σε δω να τα λες αυτά και να τα υποστηρίζεις πιο πολύ από όσο υποστηρίζει το σουτιέν το βυζόμπαλο και σκίζω και καλσόν και βράκες και ιμάτια κι ό,τι στα τάρταρα θες. Αλλά πού , που, που να σε πάρει και να σηκώσει, άμα σου πέσει η νοημοσύνη δε θα σκύψεις να τη βάλεις στη θέση της.

Βρε στρουγκανόβλαχοι, ντεμεκ άθεοι όλοι σας, ο άθεος είναι αυτός που δεν ενδιαφέρεται για την ύπαρξη του καλού θεούλη, όχι αυτός που βγαίνει στα πάνελ και βρίζει από πάνω ως κάτω τους πιστούς και τους αποκαλεί πρόβατα και όλα τα συναφή.

Μα πως θα ήτο δυνατόν άλλωστε να υποστηρίζεις τον αθεϊσμό-αγνωστικισμό-γουατέβαρρρ χωρίς να αναγνωρίσεις και δεχτείς αυτή την απόλυτη ανάγκη του ανθρώπου να αποτάξει την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι του και να της προσκολλήσει και τέσσερισίμιση οκάδες νόημα υπό το πλαίσιου του ανώτερου όντος που έχει στην κατοχή του ένα ιδιαίτερο σχέδιο για τη διάσωση της ψυχής;

Η φθορά είναι αδυναμία για τον άνθρωπο και η αφθαρσία ο απόλυτος στόχος. Λίγοι μπορούν να ενστερνιστούν το κβαντισμένο τοπίο της διαδρομής μας και να "μεγαλουργήσουν" επί τούτου. Κατά βάση αυτοί είναι σαφρακιασμένοι, μανιοκαταθλιπτικοί καλλιτέχνες πάσης φύσεως - αυτό για να μην αναρωτιέστε τι έχει όλο τούτο το συνάφι - και όλοι οι υπόλοιποι φυλάνε την καλή πιτζάμα ως κόρην οφθαλμού για το κυρελέησονδεύτετελευταιόνασπαζμόν. (πόκεμον κι αυτό;)

Εσύ κύριε ως άθεοςκλπ, οφείλεις, υποχρεούσαι, να δεχτείς αυτή την ανάγκη, να την καταλάβεις, να συνειδητοποιήσεις αν σε καλύπτει και να αποφασίσεις τη θέση σου στην ύπαρξη θεού. Έτσι κι αλλιώς η λογική παρατήρηση-πείραμα-απόδειξη ουδεμία θέση έχει στην παρούσα κουβέντα, προς το παρόν τουλάχιστον. Και μετά, αντί να κωλοχτυπιέσαι σαν ο μέγας φιλόσοφος, διότι λετς φέης ιτ, δεν είσαι, κάτσε στα αυβγά σου και μη λες πολλά.

Το πρόβλημα μας δεν είναι ότι δε σκεφτόμαστε. Είναι ότι όταν το βάζουμε να δουλέψει, το ρελαντί είναι τόσο χαλαρό που όσες στροφές και να ανεβάζεις δεν το σώζεις. Και να σκεφτούμε, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι μαλακίες. Πάρε παράδειγμα αυτό εδώ:



Όλο αυτό πάντως με τις λίστες και τη βουλή και τη ΧΑ και τη χώρα και όλα αυτά τα τζιμπράγκαλα εμένα μου θυμίζει εκείνο το αείμνηστο:

-Άσε ρε, χτες έπαθα μεγάλη νίλα.
-Τί έγινε ρε;
-Να, είδα την Ελένη στο πάρκο με έναν δίμετρο τύπο σε μια πόρσε.
-Και;
-Να μωρέ, είχε βάλει αυτός τη γλώσσα του στο στόμα της και το χέρι του στο στήθος της και εκείνη του χάιδευε τα αχαμνά.
-Όχι, ρε μαλάκα.
-Ναι και δεν ξέρω τι να κάνω. Ρε συ Μάκη, λες να με κερατώνει;

*Tα ελάφια είναι ευγενική προσφορά του Αλεχάνδρο

Σ' αγαπώ γιατί έχεις πάτο μουστακάτο

Τον αράπη κι αν τον πλένεις, απλά τον καθαρίζεις. Το σαπούνι δεν το χαλάς γιατί μπορεί να είναι και βρώμικος. Τι θα πει βρώμικος; Λερωμένος ρε παιδί μου, πως το λένε να δεις. Α, ναι! Μπιχλιάρης. Το οποίο έχει κατι πολύ gay ως λέξη.

Gay λέξεις: Οι λέξεις που σου βγάζουν μια τραγική χαρωπάδα (κατά το σουμάδα) και είσαι σίγουρος ότι αν ήσουν ΚΑ.ΠΟΥ. (κακιασμένη πουστάρα, σας φιλάω και σταυρό και κομποσχοίνι το έχω διαβάσει σε αδερφοπεριοδικό) θα τις έλεγες Σι-Γουρ-ρο-τατατα, κόβω τα νύχια μου.

Σας τη βγαίνω πολύ οφσάιντ με την "ομοφοβία"; Χέστηκα. Επανάληψη για όσους διαβάζουν: Εγώ γράφω. Έχω τις μέρες μου κι εγώ. Όπως έχω το όνειρό μου, το ποδήλατό μου κι ένα αμάξι με δυο (πράσσειν) άλογα, έτσι έχω και τη μαλακία μου που άμα πάρει μπρος και δώσει και γυρίζει τότε μη με σταματάς Χαρίλαε, άσε με να τους ξεσκίσω. Tώρα θέλω να πω ένα ζήτω κι ένα μπράβο και θα δώσω - ναι, θα το δώσω γιατί τους αξίζει - ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη σε όλες τις αδερφές -ξαναματαλέω χρησιμοποιώ αποκλειστικά εκφράσεις που έχω διαβάσει σε περιοδικό για αδερφές (γαμώ τις παρενθετικές σήμερα, θα το ξεσκίσω το θέμα) - σε όλες τις αδερφές λοιπόν που αγωνίζονται για το δικαίωμα τους να κάνουν σεξ όπως αυτές θέλουν. Εντάξει; Να το πάω παραπέρα;

Οι μπιχλιάριδες ρε παιδί μου είναι το κάτι άλλο. Είναι η μύγα που μπαίνει μες στο γάλα μόλις το χεις σερβίρει στο κόκκινο ποτήρι nesκαφέ. Είναι το κουνούπι που έπεσε στη βότκα λεμονάδα που παρήγγειλες και δεν μπορείς πλέον να την αλλάξεις στο τζαμπέ γιατί έχεις καταναλώσει τη μισή και βάλε. Είναι το σπέρμα τάυρου που φημολογείται ότι έχει η μαλακία το ρεντ μπουλ και κάθε φορά που πίνεις μια γουλιά αναρωτιέσαι ποια από όλες τις γεύσεις είναι.

Ε, φαντάσου τώρα μια ΚΑ.ΠΟΥ. που ψέλνει στις εκκλησίες στο όνομα της παναγίας αχράντου/ευλόγησον καλέ κι εμάς από δώθε με το θυμιατήρι να σκύψουμε να χαιρετηθούμε να νιώσουμε τη σύνδεση με τα θεία και τη βγάζει και η τιβί που δεν είναι πια κουτί κι έχει εικόνα ζωντανή (χαίρε ΗΜΙΖ) η οποία είναι και μπιχλιάρα. Και είπεν ο θρήσκος κάψτε τον, τον πούστη αλλά εκείνος έψαλλε με δύναμη τόση, που η πλάση όλη δεν μπορούσε να τονε εσταυρώσει κι έτσι τον άφηκαν ήσυχο.

Και τα μπέρδεψε η ΚΑ.ΠΟΥ. όταν διάβαζε τη στήλη με τίτλο "Πως να τον παίρνετε καλύτερα" (ναι, καλά μαντέψατε, κι αυτό τίτλος από άρθρο αληθινότατοτατοτατος) και νόμιζε ότι εκεί που έλεγε "παρακαλέστε έναν φίλο σας να σας δανείσει το δονητή του" έλεγε "γλύψτε ένα νεοναζιστικό ομοφοβικό κόμα για να μη σας σαπίσουν στο ξύλο με την πρώτη ευκαιρία". Και έγραψεν το σχόλιον στο ΕσύΣωλήν: "άσε μας κουκλίτσα μου" και απέσπασε θαμπς απ. - το σύμβολο του "γουέλ νταν" και ντιν νταν οι καμπάνες βροντάν μαζί με τα βραχιόλα της Γερακίνας που κίνησε νερό κρύο να φέρει. Αλλά το λούστηκε μετά το παγωμένο το νερό και τό 'παθε το εγκεφαλικό και τώρα έχει στραβώσει το σαγόνι και μιλάει με το "θου".

Καταλάβατε μανταμισες και μαντεμουαζέλες και γαζέλες δίμετρες που με διαβάζετε πόσο αστεία είναι η ζωή;

Βολέψου συ και γράψε τον λοιπό πλανήτη στη δεξιά σόλα που χει φαγωθεί από κείνο το τσιμεντένιο πράμα που δεν έλεγε να στρώσει ο δήμαρχος τρια χρόνια και πέρασες μια μέρα προεκλογικά και είχε ρίξει καυτό μαζούτ και πάει μετά γαμήθηκε η πιπεριά γιατί έλιωσε η σόλα.

Και αφού τονε ψηφίσουμε και τονε κάμουμε και βουλευταρά (κατά το δουλευταρά) και στολίσει την αρχαιελληνική μουστάκα με καρούλια και εγκώμια πλεγμένα από σαπούνι μάρκας "Ο εβραίος επέστρεψε - η παλιά κλασική συνταγή του 1940", θα βγει παντού στα παραθυρόφυλλα του browser της γειτονιάς σας (ο φιλικός γείτονας σε λέω, κάτι ωσαν τον άνθρωπο αράχνη) και θα τον μνημονεύουνε όλοι: "Κούκλος κούκλος", θα φωνάζουν όπως φωνάζουν στον νονό "άξιος άξιος". Και θα δώσει και συνέντευξη. Ναι, ναι συνέντευξη που με το ζόρι αρθρώνει ο τρισκατάρατος, αλλά συνέντευξη στο ΜπιΜπιΣι (σι κι εγώ, μόνοι πάνω στη γη) για την παρουσία της ΕΛ.ΑΣ. ("έλ.α και πάρε μου το" σε νανουριστικό σκοπό ακούγεται στο βάθος) περί του καινούριου εμφύλιου που σπαράζει τη χώρα τούτη.

Ανατσουτσουρεύτηκα σας λέω.

Γι αυτό εγώ λέω, τον αράπη κι αν τον πλένεις, τον αράπη απλά πλένεις. Και στην τελική μην τον πλένεις, μια χαρά αράπης είναι, θα πλυθεί και μόνος του. Δε θα ανοίξουμε τώρα δω πλυντήριο αράπηδων. Αφού το'πανε (κοτόπουλο πανε) σε λέω και στο ΜπιΜπιΣι "Δεν υπάρχουν νόμιμοι μετανάστες στην Ελλάδα". Χαζά είναι μπρε αυτά. Στο χωριό μου ήσανε οι "κουζουλοί". Έλα όμως που τώρα όλοι κουζουλάθηκαν κι εκεί κι εδώ κι όπου γυρίσω τη γκλάβα μου, μαλάκες θα βρω.

Ποιος φταίει; Τι ποιος φταίει μωρέ μαλάκα; Ντιπ για ντιπ βόδι είσαι;
Εσύ σχολείο δεν πήγες ρε σουρουκλεμέ; Κι αν πήγες, έβγαλες το κουλό σου έξω (ναι, το κουλό με το οποίο ανακάλυψες τη σεξουαλικότητά σου - απευθύνομαι και στα δυο φύλα και μια σημείωση: τη σεξουαλικότητα μας την ανακαλύπτουμε με το χέρι ή με αντικείμενο τελος πάντων σε αρκετά μικρή ηλικία, άμα συ σκέφτηκες ότι την ανακάλυψες με τον Γιώργο στο Γυμνάσιο, ΕΚΠΛΗΞΗ. Είσαι ηλίθια.) να γράψεις δυο κουβέντες στο τάμπουλα ράζα (αιώνια Τσιρίδου, Μήτσε που μου σμπρωχνες το χέρι για να μου λερώσεις τα βιβλία, σκατομαλάκα και έχουν όλα γραμμές στη μέση της σελίδας και θα μου λένε τα παιδια μου: Μπαμπά, τι μαλάκας ήσουν και έκανες γραμμές μες τη μέση των βιβλίων) που χεις για μαυροπίνακα στο κοκονιό σου;

Όταν μιλούσαμε στην ιστορία και στα αρχαία και στα θρησκευτικά που για όνομα του Αλλάχ, του Βραχμαπούτρα και του Τζίζας γιατί κανείς δεν είπε "τι μαλακίες λέτε ρε;"

Γιατί ενώ υπήρχαν χαζοβιόλες καθηγήτριες που νόμισαν ότι δε θα τις φάει το κύκλωμα κι ότι θα κάνουν επανάσταση καταλήξαμε όλοι βόδια;

Αυτό φταίει ρε, η παιδεία, που τώρα τα παιδία παίζει και η παιδεία πάει περίπατο μαζί με όνειρα, μπουρμπουλήθρες και μια Χάρλεη Ντέβιτζον και χάνεται στο ηλιοκαμμένο οδόστρωμα.

Που για να πάρεις το σκουπίδι από κάτω να το σηκώσεις και να το πετάξεις στον πλησιέστερο κάδο θα σου πέσει ο κώλος. Που σας πληροφορώ το έκανα για έναν ολόκληρο χρόνο στους φίλους μου που στο τέλος ντρέπονταν τόσο πολύ να πετάξουν ακόμη και τσίχλα κάτω κει ανάμεσα στα δέντρα. Σκουπίδι κάτω εσύ; Μάζεμα εγώ και ουδέν σχόλιον.

Αλλά βλέπεις οι φίλοι μου, η παρέα, τα ψυχαδέρφια μου να πούμε, είναι τζιμάνια. Οι υπόλοιποι είναι ντιβάνια. Αμ, πως θα γίνει για; Άμα όλοι βρίσκαμε τον ίσιο δρόμο έτσι, να ορίσουμε πέντε-δέκα ιεραπόστολους να φέρουν γύρες στην πόλη και τέλος. Κυβερνητικά σχέδια και δόσεις ο Θεοδόσης κι έχουμε και τη γαμωτρόικα που ανάθεμα κι αν έξηγουν αυτοί οι δημοσιογράφοι στο οικονομικό ρεπορτάζ τι είναι τι και πως.

Αλλά έχω κι εκεί inside πηγές που αναφέρουν ότι είναι όλοι τους για τον Μπούτζο και δεν ξέρουν τι τους γίνεται και όλο μαλακίες τσαμπουνάνε.

Τι να κάνεις, τι να πεις, σαλαμάκι υφαντής. Αυτό κάνει ρίμα, αυτό γράφω. Έτσι και στη χώρα. Αυτοί βάζουν υποψηφιότητα, αυτούς διαλέγουμε. Σκατά με ρίγανη δηλαδή να σπάσει λίγο η μπίχλα.
Μπιχλιάριδες μωρέ, εγώ το πα εξαρχής. Άραξε εσύ στα κιλά σου. Δεν τρέχει κάστανο.

Ναζί κανείς ή να μη ζει;

Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως -και το λέω με σιγουριά- είναι ότι οι δίμετρες γαζέλες που με διαβάζουνε επι και βάλεται να επικοινωνήσουν μαζί μου μέσω κόμμεντζ. Μπορεί να είμαι μόνο 1.723162 (μετρημένο με νανοσπεκτρόμετρο ύψους) αλλά για το ύψος μου σας διαβεβαιώ έχω τεράστια πλάτη...

Αμαν, αλί και τρισαλί.

Με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, πείτε στον γράφοντα έναν τρόπο να μη ρίξει κατάρες. Που από "ιερός χημικός" θα καταλήξω "κολασμένος". Διττή η φύση της αλλαγής. Άλφα, δε γίνεται να μη σκέφτομαι αποκλειστικά και μόνο υβριστικά ποστζ. Βήτα, ας το αλλάξω τώρα που μπορώ πριν έρθουν και με μαντρώσουν επειδή τους προσβέλνω τα θεία.

Θα μου πεις -και στο δίνω το δίκιο- αφού ρε μπαγλαμά, αυτοί που σε διαβάσκουνε είναι τούτοι που και συμφωνούνενε αλλά και δεν έχουν και τίποτε να μάθουν από τα γραφόμενα. Άρα θα μου πεις -είπαμε στο δίνω το δίκιο- γράφεις για να βαυκαλίζεσαι πως τάχα μου, δήθεν σου, προσφέρεις κενωνικό έργο.

Μα άμα δεν τα πω να φύγουν απ' το κοκονιό, παιδιά εγώ θα σκάσω. Αλήθεια. Θα μπορούσα μεν να γράφω ημερολόγιο αλλά τότε το "αυξάνεστε και συνωστίζεσθε δια την ανταλλαγή απόψεων" που είπεν ο Κύριος (με τα σου του προφιτερόλ και με τα μου της αγελάδας) πάει στράφι.

Εγώ πάντως, για να αλλάξουμε και λίγο το θέμα, θα σας γράψω ένα δείγμα ελληνικού φάνταζυ που πιστεύω θα φέρει τρελό γέλιο στη χώρα. Όχι, τώρα. Πιο μετά. Τώρα γράφομεν τη συνέχεια του άντρα που έγινε λεσβία επειδή το πείραμα που έκανε ήταν ότι να ναι αλλά κατά βάθος γουστάρει που είναι λεσβία και πειραματίζεται. Το πα καλά; Χέστηκα κι αν δεν το πα, εγώ το γράφω.

Που λες, εμεις εδώ στην Ελλάδα περνάμε τέλεια. Βέβαια έχουμε ένα θέμα το σεξ. Δεν κάνουμε πολύ από δαύτο. Άσε τις έρευνες. Οι έρευνες είναι σαν να μας βάλεις να μετράμε το πουλί μας. Όλοι την έχουμε δυο παλάμες και κάτι. Φακτ. Έτσι και με το σεχ. Όλοι μας κάνουμε τρεις φορές τη βδομάδα και κάτι. Το και κάτι είναι κάτι απροσδιόριστο. Μόνο που δεν κάνουμε ούτε τόσο και βασικά έχουμε πήξει στη μαλακία.

Οπότε πάμε και δέρνουμε κόσμο. Έτσι ρε ξεσκάει ο Έλληνας, τι θέτε; Μπουρτζόβλαχοι όλοι. Τι κι αν είσαι χριστιανός, τι μουσουλμάνος. Θεοκρατία έχουμε. Ετερόνομη κενωνία. Κι όποιος πει τ' ανάποδα, μαύρη κατάρα, αραχνιασμένη να του κάτσει στο Ντιβιντι πλέυα.

Έχουμε κι ένα άλλο χούι μωρ' αδερφάκι μου. Μισό, μπήκε στο σπίτι ένας με διαφορετική άποψη από τη δική μου. Μισό.

Έρχομαι.

Οκ. Τ[πν μαεχαίρρωσσα. Τθ λέργαμε ς;

Α, ναι ./

σρου έχει αίμαάτα το χέερι κα ιγλιστ άεί.

Το σκούπηξα. Που είχα μείνει; Ξέχασα.

Τέλος πάντων. Χέστηκα. Εγώ είμαι ο γράφονταζ. Ο,τι θέλω λεω και κάνω.

Αλήθεια, εγώ πιστεύω στον Ξοεανμφα. Είναι ένας ωραίος θεός. Είναι ο θεός της αταξίας. Θα πιστέψετε κι εσείς; Μην τυχόν μου τονε προσβάλετε όμως γιατί θα χεστούμε. Όλα κι όλα.

Γαμώ το κάτι μυρίζει. Μυρίζει σαν...οπισθοδρομικό αρχίδι.

Σοβαρά μυρίζει όλο το δωμάτιο.

Ε γαμώ την κυβέρνηση μου γαμώ αυτή τα φταίει όλα. Αυτή και ο μαλάκας ο πολίτης που τους ψηφίζει.

Τώρα πρέπει να πάρω το φτυάρι να δω που έθαψα μια λεσβία την προηγούμενη βδομάδα μήπως και μυρίζει αυτή.

Τα μελέ αργότερα. Θα βάλω και λίγο Παντελίδη για να έρθω στο κέφι. Μη σκάψω και κουραστώ. Θα με ανεβάζει αυτός.

Αρχίζουμε και φέτος

Ε ναι, ξεκινάμε! Και θα σπαμάρω αρκετό υλικό γιατί έτσι πρέπει! Το παρακάτω είναι ένα ημισοβαρό "καλωσορίσατε". Σκηνοθεσία/σενάριο τα κάναμε σαν ομάδα αλλά οι διάλογοι είναι εντελώς αυτοσχεδιαστικοί σε ο,τι ανεβάσω. Για να δείτε τι ομαδάρα έχουμε. Όχι, παίζουμε.

O λαός...

...αγαπάει το ντέφι, αγαπάει και τον Παντελίδη.

Kαι επειδή δεν ξέρω τι παθαίνει ο κόσμος τώρα τελευταία αλλά αρνείται να καταλάβει πολλά βασικά πράγματα ας τα πάρουμε από την αρχή.

Ασχολούμαι με τη μουσική λίγο πάνω από δεκαετία (ελάχιστα πάνω όμως) και επαγγελματικά τα τελευταία πέντε έτη. Αν έχουν δει τα ματάκια μου κι αν έχουν ακούσει τα αυτάκια μου εκατομμύρια μπούρδες. Μια από αυτές είναι ο,τι ακούω αυτά που ακούω λόγω της μουσικής μου παιδείας.

Αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος. Το σωστό είναι:

Δεν ακούω αυτά που ακούει το 90% των Ελλήνων γύρω μου λόγω της μουσικής μου παιδείας.
Είμαι σε θέση να εκτιμήσω ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ κάποια πράγματα λόγω της προαναφερθείσας παιδείας.
Ακούω αυτά που ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ το ΑΥΤΙ μου τα τελευταία 24 χρόνια ύπαρξης μου στον πλανήτη ΚΑΙ ΜΟΝΟ.

Δεν είναι ικανή και αναγκιαία συνθήκη η μουσική παιδεία για να απολαύσεις Caruso ή Chopin. Χέσε με. Το μόνο που χρειάζεται είναι αυτό που ακούς να κάνει κάτι μέσα σου να σκιρτήσει, να σπάσει, να μιλήσει, να χοροπηδήσει, να κλάψει, να κουνήσει τέλος πάντων τον νεκρό συναισθηματικό σου κόσμο. Αν για μένα αυτό το καταφέρνει o Liszt ή το theme από τους τίτλους αρχής των Power Rangers δεν έχει να κάνει με το αν καταλαβαίνω τι νότες βαράνε τα όργανα.

Το αυτί μας μας οδηγεί στις μουσικές μας επιλογές (και φυσικά τούμπαλιν όσον αφορά τη δημιουργία μουσικής) και σπανίως άλλα πράγματα. Τα "άλλα πράγματα" έρχονται μετά, εφόσον αρχίσεις και ικανοποιείς το αυτάκι και αυτό αρχίζει και ζητάει κι άλλα σαν αχόρταγο τέρας κι εσύ δίνεις ασταμάτητα, χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, απλά του δίνεις κι αυτό παίρνει και κρατάει και γεμίζει τα κενά σου με νότες και φωνές και ένα σκασμό απο συναισθήματα.

Και μετά σκάει η ποίηση μέσα στη μουσική, οι στίχοι. Ιστορίες, πόνος, τριβές, καβγάδες, οργή, πολιτική, μηνύματα, ρατσισμός, αντιρατσισμός, μύθοι, λιτανείες, παράδοση, όλα χωράνε μέσα σε 25 γραμμές, παράλληλες στο επίπεδο της σελίδας και έρχονται για να προσθέσουν στη μαγεία της μουσικής.

"Lithium" o Cobain, μίσος o Corey Taylor, μαριονέττες οι Metallica, ωδή στη χαρά ο Μπετόβεν, πεπρωμένο ο Νταλάρας, κομμάτια από την ψυχή κάθε καλλιτέχνη απλωμένα σε κοινή θέα κι εσύ διαλέγεις. Διαλέγεις το συνδετικό κρίκο μεταξύ του ήχου και του μήκους κύματος συντονισμού του θυμικού σου. Κι έρχεται με τα χρόνια και δένει το γλυκό. Δεν είναι ένα ομοιόμορφο γλυκό. Κάποτε γούσταρες την τέκνο αλλά πλέον θέλεις την chill out. Όταν ο Άσιμος είπε "Ουλαλούμ" ανατρίχιασες αλλά τώρα θέλεις τους CCR για να τη βρεις.

Και επειδή αναζητάμε αυτό που μας λείπει ή διαλέγουμε βάσει διάθεσης σε συνάρτηση πάντα με το αυτάκι μας, κάνουμε και έχθρες. Οι παλιές μας επιλογές αραχνιάζουν και μας κάνουν να χαμογελάμε αν είμαστε ανοιχτόμυαλοι ή να βρίζουμε αν είμαστε οτιδήποτε άλλο. Και κάνουμε και στρατόπεδα μουσικής λες και η τέχνη πρέπει ντε και καλά να μπει σε στεγανά για να μοιάξει στην ανθρωπότητα κι αυτή:

Είμαστε ο,τι τρώμε.
Είμαστε ο,τι ακούμε.
Είμαστε βλάκες κατά μέσο όρο.

Όταν λοιπόν εμένα το καλομαθημένο αυτάκι μου αρχίζει και βαράει τον εγκέφαλο με σκοπό να τον κάνει να αιμορραγήσει σημαίνει οτι αυτό που ακούω είναι παράφονο.

Όταν εγώ λέω ότι ο Παντελίδης είναι ξεκούρδιστος και έχει μια μέτρια φωνή της 1μισης οκτάβας μάγκες μου, ΔΕΝ είναι κριτική. Είναι γεγονός. Όταν λέω ότι οι στίχοι είναι απαράδεκτοι, πως να το κάνουμε, δεν διεκδικούν ούτε μισή θέση στο πάνθεο των ελληνικών καψουροτράγουδων. Ούτε γι'αυτό δεν είναι. Δεν βρίζω τον Παντελίδη.

Όταν μου ανεβοκατεβάζεις την Πάολα "θεά", "ταλεντάρα", "μοναδική" και τα λοιπά κι εγώ γνωρίζω ότι ο Μότσαρντ έγραφε κονσέρτα στα τέσσερά του έτη, μου 'ρχεται να σε φτύσω στα μούτρα αλλά δεν το κάνω γιατί λυπάμαι την άγνοιά σου. Όταν σου λέω ότι η Πάολα είναι απαράδεκτη και τόσο μακριά από το χαρακτηρισμό "φωνάρα" όσο και το να πας να της πετάξεις τρια στρέμματα γαρύφαλο και να σου κάτσει, εξακολουθεί να ΜΗΝ είναι κριτική. Δεν έχω κάτι με την κοπέλα.

Είναι γεγονότα τα παραπάνω, βασισμένα στη μουσική μου παιδεία και όχι απόψεις ενός κολλημένου μυαλού.

Κριτική λοιπόν είναι το επόμενο βήμα.

Κριτική είναι που σνομπάρω εσένα σαν άτομο από αυτά που ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ (το τονίζω) να ακούς. Αυτά που σου μιλάνε στην ψυχή. Την ψυχή σου σνομπάρω. Το γούστο σου οικτίρω. Την ανάγκη σου για προσοχή και φτηνό γαμήσι στο κωλοφτιαγμένο ίμπιθα είναι που δε γουστάρω. Την εσωτερική και βαθειά σου ανάγκη για πόνο, χωρισμό και γκόμενες είναι που μισώ. Γιατί όπως και να το κάνουμε, η μουσική που επιλέγεις να σε συντροφέψει στα 70-80 χρόνια ζωής είναι καθρέφτης της ψυχής σου και όχι τα μάτια σου.

Αυτό λοιπόν είναι η κριτική μου για τη μουσική που ακούς. Είναι η κριτική μου σε σένα, που επιλέγεις να μπουκώνεις τα αυτιά σου με άγαρμπα και κάτω του μετρίου μελίσματα, που επιλέγεις να ταίζεις τον εγκέφαλο σου με fast food της ξεφτίλλας που όταν σε αφήνει η γκόμενα για άλλον(ε) εσύ αντί να κοιτάξεις τα μούτρα σου (και της γκόμενας βεβαίως βεβαίως) στον καθρέφτη, έχεις σαν απάντηση το άσμα: "Μπορεί να χάνεσαι στα φιλιά του, μπορεί να τον τρως και να σου αρέσει, μπορεί να είναι 700 φορές πιο άντρας από μένα, αλλά δεν ταιριάζετε. Γιατί σαν εμένα δεν έχει."

Καψουροτράγουδο είναι το "I put a spell on you" του Screaming J Hawkins, καψουροτράγουδο το "Ain't no Sunshine" του Withers, καψουροτραγουδο και το "Δεν ταιριάζετε σου λέω".

Δεν κρίνω τη μουσική που ακούς γιατί αν το κάνω δε θα καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω καθώς δεν είσαι μουσικός.

Κρίνω εσένα μεσα από τη μουσική που ακούς γιατί είναι κάτι που το κάνεις κι εσύ.

Γκέγκε;