Σε καλό να μας μπεί

Ρε εκεί που καθόμανε και διάβαζα για τα ένζυμα και τα θαύματα τσι φύσης -αναφορικά με τα ένζυμα πάντα, μην ξεχνιόμαστε- μου δίνει μια στην γκλάβα η ιδέα με το ρόπαλο της απορίας και λέω αυτό θα ενδιαφέρει ολάκερο τον κόσμο. Πρέπει να το γράψω στο blog τώρα, για να μη χαθεί αυτή η σοφία από δω γύρω. Που λες, θυμήθηκα εκεί κάτι βιβλία και κάτι ταινίες να μιλάνε για δάση και τέτοια κι εκνευρίστηκα και αναρωτήθηκα και άνοιξα τη στοματάρα μου και είπα:

"Kαι ποιος ξέρει δηλαδή πως πραγματικά είναι ένα δάσος;"

Όχι, δηλαδή σκέψου το. Διαβάζεις εκεί τους ήρωες των φάνταΖει βιβλίων να περιπλανιούνται στα δάση, βλέπεις και κάνα ντοκιμαντέρ και λες "ωραίο ρε το δάσος".

Ωραίο είναι για πολλούς λόγους. Αλλά και σκατά είναι επίσης για πολλούς λόγους. Είναι καλό που δεν έχει πολιτικούς μέσα. Δε θα βρεις από δαύτους στο δάσος. Τους ενοχλούν τα κουνούπια, οι μύγες, οι αράχνες και γενικά η φύση.
Που αυτό είναι και ένα από τα κακά του δάσους. Έχει ζωή.
Πολύ ζωή.
Ενοχλητικά πάρα πολύ ζωή.
Έχει περισσότερη φασαρία και από σταθμό του μετρό στο κέντρο του Λονδίνου κατά το rush hour, τη στιγμή που συμβαίνει μια δολοφονία για ένα σάντουιτς.
Που αυτό δηλαδή με τη σειρά του δηλαδή είναι ένα απ΄τα καλά του δάσους:
Τείνουν να μην έχουν μετρό.

Από δολοφονίες και σεξ άλλο τίποτα. Το πρώτο βήμα μέσα στο δάσος είναι ένα φτηνό εισιτήριο για μια ατελείωτη τσόντα. Μικροί ράμπο της εξέλιξης σφάζονται και πηδιόσαντο ανελέητα, ασταμάτητα, ανεπαίσχυντα αλλά όχι ανεπαίσθητα και σίγουρα όχι ειρηνικά, πρόσχωμεν.

Δεν υπάρχουν "ήχοι της φύσης" ρε. Ζουζούνια είναι που προσπαθούν να πηδηχτούν αναμεταξύ τους. Ακούς εκεί "ήχοι της φύσης". Προσωπικά, όταν πάω στην παραλία και την ακούω να οργιάζει φράτσα - φρούτσα με τα κύματα, ίσα που μου 'ρχεται να κοτσάρω ένα ντεσιμπελόμετρο και να της κάνω μήνυση της άτιμης για παραβίαση -και παρά φύσει βιασμό μη σου πω- της ησυχίας μου.

Ακούς εκεί δάσος.
Φύση.
Τι μας πιάνει δηλαδή ώρες ώρες;
Πάμε κει στον Όλυμπο τα καλοκαίρια με έναν φίλο και τσαλαβουτάμε σε κάτι βουνίσιες κολυμπήθρες. Βυζάκια έξω λοιπόν και πλάτσα πλούτσα στα βουνά. Πόσο gay. Τέλος πάντων. Το νερό είναι κλασικά στους -35 βαθμούς.
Αλλά δε μας ενοχλεί.
Είμαστε στη φύση.
Με κάτι ενοχλητικά τέρατα με δεκαοχτώ πόδια να επιπλέουν στο νερό και να τριγυρίζουν γύρω σου. Κι όταν βγαίνεις έξω, από την παγομάρα έχει αναψοκοκκινήσει το δέρμα και μαζεύονται για φαγοπότι κάτι κωλόμυγες...Δεν έχω ξαναματαδεί τέτοιο πράμα. Πως είναι η κανονική μύγα; Με το πολύγονο μάτι και το συνωμοτικό τρίψιμο των ποδιών της; Ε, καμία σχέση. Αυτές είναι τρίγωνες και χοντρές και μπαμπάτσικες, τουλάχιστον ίσαμε τρεις φορές την απλή μύγα. Στέκονται απάνω σου σαν τις βδέλλες, βγάζουν εκεί την προβοσκίδα και δωσ'του ρούφηγμα.

Φύση.

Πήγαμε και για κάμπιγκ. Εξαίρετο. Μοναδικό. Συναρπαστική εμπειρία. Όταν το κάνεις σωστά.
Ή την αγαπάς τη φύση ή όχι. Μου 'φερε ο άλλος σκηνή με τζακούζι μέσα.
Να πας να γαμηθείς σκατόφλωρε.
Εμένα αδερφέ η αντρίλα μου περισσεύει από τα μπατζάκια και δεν έχω ούτε στρώμα μαζί μου, ούτε σλίπινιγκ μπαγκ.
Τίποτα ρε. Ο Χόναν ο Καύλαρος ο ίδιος ήμουν.
Κοιμήθηκα με ένα τζιν κι ένα ζακέτο από πάνω για να μην ψοφήσω από το πουτσόκρυο κι έχω πάνω από το μνήμα σύγγενείς και φίλους να λένε: "Καλά κι αυτό το παιδί,πάνω στα βουνά, ένα μπουφάν δε σκέφτηκε να πάρει;"
Γιατί φίλε ο διασυρμός είναι το χειρότερο πράμα μετά τα φασολάκια χωρίς πατάτες.

Το λοιπόν τόσο πολύ κρύωνα που σηκώθηκα 6 ώρα το πρωί. Πρέπει να είχε μείον δώδεκα τότε. Πήγα και περπάτησα λίγο στα βουνά. Λίγο. Κάνα δυωράκι. Να ζεσταθώ ρε, θα γινόμανε παγοκολόνα σκέτη. Όταν σηκώθηκα τα χέρια μου ήταν άσπρα από το κρύο. Τα χείλια μου μοβ. Και ο άλλος στο τζακούζι ακόμη πλατσούριζε. Άει στα διάλα μωρή.

Φύση. Διακοπές. Χειμώνας.

Ρε μας έχουν τρελάνει σου λέω. Άλλα θέλαμε παλιότερα, άλλα θέλουμε τώρα. Άλλα αντί άλλων. Και το εννοώ. Μια χώρα που δεν έχει λογική, δημιουργεί και πολίτες που δεν έχουν καμία λογική. Πως μου το 'πε ο άλλος τις προάλλες: Έτρεχε λέει εκεί στον περιφερειακό (με το αυτοκίνητο) και ξαφνικά βλέπει δυο κοτόπουλα να ξεπροβάλλουν από κάτι χαρτόκουτα, ένα στην αριστερή λωρίδα και ένα στη μεσαία. Και δωσ'του τα κοτόπουλα να τριγυρνάνε, δεν είχανε ιδέα πως έφτασαν εκεί.

Θα το εισηγηθώ εγώ στην ε(υ)φορεία παροιμιών και λοιπών καταστάσεων την ύλης, θα πάω και θα τους πω, δε θα λέμε μόνο το "σα τη μύγα μες στο γάλα", θα λέμε και το "σαν τα κοτόπουλα στην περιφερειακή".

Έτσι τριγυρνάμε κι εμείς και σκορπάμε μέρες και νύχτες πέρα δώθε λες και είναι ατελείωτες και μας περισσεύουν.

Τι λέγαμε;

Α, ναι. Καλό χειμώνα ρε.

Μα τα τραγανά πιρούνια, ένας μαλάκας ελέυθερος!

Θέλετε ιδιαίτερο "αθεϊσμού"; Να στρώσουμε όλοι μαντήλες χάμω, να αλείψουμε σιμιγδαλένια φετούλα με ένα λεπτό στρώμα από λίπος αγελαδίτσας και λιγάκι μέλι και να κάτσουμε να τα πούμε.

Εμπρός λοιπόν περιμένω.

Εγώ ας πούμε ενθουσιάστηκα με τον μητροπολίτη Σιατίστης. Εώς και πάρα πολύ. Βέβαια είτε είναι κομματάκι τρελούτσικος είτε τα αρχίδια του κρέμονται μέχρι τον πυρήνα της γης χωρίς να χαμπαριάζουν τίποτα από το πυρ το ενδότερον. Ή έχει μια αρμαθιά κομάντοζ να τρέχει ξωπίσω με ζνάηπερς και μπουρλοτιέριδες και για γυναίκα τη Μπουμπουλίνα, έτοιμη να δείρουν τους ταούγκανους. Ή έχει lightsaber.

Πιάσε έκφραση φίλε χριστιανέ: "Δεν είναι ο άνθρωπος εικόνα του Χριστού όποιος και εάν είναι; Δεν είναι ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας, ελάχιστος αδελφός του Χριστού; Κανείς δεν μπορεί να παίζει "εν ου παικτοίς". Ο λόγος του Θεού έχει απόλυτο και αιώνιο κύρος."

Να σε δω να τα λες αυτά και να τα υποστηρίζεις πιο πολύ από όσο υποστηρίζει το σουτιέν το βυζόμπαλο και σκίζω και καλσόν και βράκες και ιμάτια κι ό,τι στα τάρταρα θες. Αλλά πού , που, που να σε πάρει και να σηκώσει, άμα σου πέσει η νοημοσύνη δε θα σκύψεις να τη βάλεις στη θέση της.

Βρε στρουγκανόβλαχοι, ντεμεκ άθεοι όλοι σας, ο άθεος είναι αυτός που δεν ενδιαφέρεται για την ύπαρξη του καλού θεούλη, όχι αυτός που βγαίνει στα πάνελ και βρίζει από πάνω ως κάτω τους πιστούς και τους αποκαλεί πρόβατα και όλα τα συναφή.

Μα πως θα ήτο δυνατόν άλλωστε να υποστηρίζεις τον αθεϊσμό-αγνωστικισμό-γουατέβαρρρ χωρίς να αναγνωρίσεις και δεχτείς αυτή την απόλυτη ανάγκη του ανθρώπου να αποτάξει την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι του και να της προσκολλήσει και τέσσερισίμιση οκάδες νόημα υπό το πλαίσιου του ανώτερου όντος που έχει στην κατοχή του ένα ιδιαίτερο σχέδιο για τη διάσωση της ψυχής;

Η φθορά είναι αδυναμία για τον άνθρωπο και η αφθαρσία ο απόλυτος στόχος. Λίγοι μπορούν να ενστερνιστούν το κβαντισμένο τοπίο της διαδρομής μας και να "μεγαλουργήσουν" επί τούτου. Κατά βάση αυτοί είναι σαφρακιασμένοι, μανιοκαταθλιπτικοί καλλιτέχνες πάσης φύσεως - αυτό για να μην αναρωτιέστε τι έχει όλο τούτο το συνάφι - και όλοι οι υπόλοιποι φυλάνε την καλή πιτζάμα ως κόρην οφθαλμού για το κυρελέησονδεύτετελευταιόνασπαζμόν. (πόκεμον κι αυτό;)

Εσύ κύριε ως άθεοςκλπ, οφείλεις, υποχρεούσαι, να δεχτείς αυτή την ανάγκη, να την καταλάβεις, να συνειδητοποιήσεις αν σε καλύπτει και να αποφασίσεις τη θέση σου στην ύπαρξη θεού. Έτσι κι αλλιώς η λογική παρατήρηση-πείραμα-απόδειξη ουδεμία θέση έχει στην παρούσα κουβέντα, προς το παρόν τουλάχιστον. Και μετά, αντί να κωλοχτυπιέσαι σαν ο μέγας φιλόσοφος, διότι λετς φέης ιτ, δεν είσαι, κάτσε στα αυβγά σου και μη λες πολλά.

Το πρόβλημα μας δεν είναι ότι δε σκεφτόμαστε. Είναι ότι όταν το βάζουμε να δουλέψει, το ρελαντί είναι τόσο χαλαρό που όσες στροφές και να ανεβάζεις δεν το σώζεις. Και να σκεφτούμε, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι μαλακίες. Πάρε παράδειγμα αυτό εδώ:



Όλο αυτό πάντως με τις λίστες και τη βουλή και τη ΧΑ και τη χώρα και όλα αυτά τα τζιμπράγκαλα εμένα μου θυμίζει εκείνο το αείμνηστο:

-Άσε ρε, χτες έπαθα μεγάλη νίλα.
-Τί έγινε ρε;
-Να, είδα την Ελένη στο πάρκο με έναν δίμετρο τύπο σε μια πόρσε.
-Και;
-Να μωρέ, είχε βάλει αυτός τη γλώσσα του στο στόμα της και το χέρι του στο στήθος της και εκείνη του χάιδευε τα αχαμνά.
-Όχι, ρε μαλάκα.
-Ναι και δεν ξέρω τι να κάνω. Ρε συ Μάκη, λες να με κερατώνει;

*Tα ελάφια είναι ευγενική προσφορά του Αλεχάνδρο

Ω, ει, τω, τα λάθει.

Πότε κάτι είναι "πολύ";

Και τι είναι το "λάθος";

Το λάθος αντίκειται σε μια πραγματικότητα ή σε μια έννοια;

Μπορεί κάτι να είναι "πολύ λάθος";

Too many mistakes λένε οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες και στο μυαλό τους το λάθος είναι έννοια μετρήσιμη. Πολλά τα λάθη. Μεγάλο λάθος. Τα μετράμε δηλαδή, κι εμείς κι αυτοί και πιθανώς όλοι. Και φαντάζομαι τα μαζεύουμε κάπου, σε μια έξυπνη ντουλάπα που τα κρατάει καταχωρημένα σε μασούρια. Κι άμα γεμίσει και δει ότι πάμε προς κορεσμό, παίρνουμε τα παλιότερα και τα καίμε και δώστου καρφί προς την εξιλέωση.

Άμα είναι μετρήσιμα τότε την έχουμε κάτσει. Γιατί κακά τα ψέμματα αν καθίσουμε σοβαρά να μετρήσουμε σπυρί σπυρί πως στην ευχή του Αλλάχ έφτασε η Ελλάδα σε αυτό το χάλι δε θα ξαναδούμε το φως του ήλιου.

Το ωραίο της υπόθεσης είναι οτι συνεχίζουμε ακάθεκτοι το spiraling downwards και βρίσκουμε κιόλας ξώφαλτσα στα λοιπά βραχάκια που συναντάμε στο δρόμο μας.

Για μένα θα φταίει μια ζωή ο Έλληνας. Και όχι, ο Ελληνάρας. Εκλιπαρώ σας, είναι λάθος να πέφτουμε στην παγίδα να θεωρούμε ότι ο Έλλην υπήρξε ποτέ κάτι το διαφορετικό από τον "Ελληνάρα" και τις λοιπές λυτρωτικές λεξιπλασίες. Είναι ένα και το αυτό. Η ταύτιση θα έπρεπε να μας ντροπιάζει τρόπον τινά (αν και σωστότερο ρήμα είναι το "θα όφειλε") αλλά είναι ένα από τα χαρακτηριστικά το προαναφερθέντος θεότρελλου Σελλού να στέκει άμεμπτος στο βρισίδι. Είμεθα ανώτεροι πως να το κάνουμε.

Αυτό που με τρελαίνει είναι το κομματισμένο μυαλό του Έλληνα. Είναι διαμελισμένο σε κβάντα, λες και υπάρχουν στεγανά στη σκέψη και την ελευθερία του μυαλού - μείνετε ήσυχοι, θα τα βάλει όλα ο Έλλην. Και φυσικά επειδή τα κβάντα αδυνατούν να πάρουν πολλές τιμές γιατί τέλος πάντων έτσι τα όρισε ο Βραχμαπούτρα, έτσι κι ο Έλλην ψάχνει να βρει αυτές τις κοσμοθεωρίες που δρουν θετικά απέναντι στον εφυσηχασμό της ψυχικής του ταραχής κι ετσι καθάρισε και η ντουλάπα να πούμε και όλα βαίνουν καλώς.

Εκεί που βρίσκω τον εαυτό μου να παλεύει με τον εαυτό του είναι στο κατά πόσον οφείλουν τα διαφορετικά άτομα (γιατί σίγουρα υπάρχουν και αυτά) να βοηθήσουν. Στη χώρα που ευνοεί τη μετριότητα και την παγαποντιά, στη χώρα που ο τίμιος είναι μαλάκας και ο μαλάκας ανάγεται σε εθνικό σύμβολο, τι ευθύνη έχουν οι σκεπτόμενοι διαφορετικά πολίτες;

Δεν ξέρω αν είμαι "διαφορετικό άτομο" αλλά είμαι σίγουρα "σκεπτόμενος διαφορετικά πολίτης" και το παίρνω όλο στην πλάτη μου το παρακάτω: Μπορεί να κβαντίζομαι ανελέητα σε τούτη δω την περίοδο αλλά εγώ για την Ελλάδα της Πάολας και του Παντελίδη, την Ελλάδα της υποκρισίας και της γυφτιάς, την Ελλάδα της Παναγίας κι ο θεός μαζί μας, δε δίνω δεκάρα.

Αν και με τα ρητά δεν τα πάω καλά, βρήκα ένα τόσο σωστό:
Είμαι απαισιόδοξος λόγω νοημοσύνης αλλά αισιόδοξος επειδή το επιλέγω.

Και όσο και να το επιλέγω πάντα υπερισχύει η νοημοσύνη γαμώ το φελέκι της γαμώ. Όβερ και άουτ να πούμε.