Κακή λογοτεχνία λέμε

Την περασμένη εβδομάδα πήγαινα προς το θέατρο, εκείνο το χωμένο νεοκλασικό σε ένα από τα στενά της Θεσσαλονίκης στο οποίο συχνάζω. Το λοιπόν, για κάποιον λόγο είχα αυτοκίνητο και φυσικά έψαχνα ένα σημείο που θα θύμιζε έστω και στο ελάχιστο μια συνηθισμένη θέση στάθμευσης για να το απαρατήσω με τέχνη και μαεστρία.
-Τα κλασικά, όπισθεν, σαράντα δυο σβούρες το τιμόνι, άλλες τριάντα αλλαγές ταχυτήτων και κάπου εκεί το παρατάς γιατί σ' έπιασε εκείνη η τενοντίτιδα που σε πιάνει μόνο όταν πρέπει να παρκάρεις-

Όπως έμπαινα σ' ένα στενοσόκακο της κακιάς ώρας είδα αριστερά δυο κλαράκια που έμοιαζαν με πόδια να οδεύουν άτσαλα προς μια πλαστική καρέκλα αφημένη στο πεζοδρόμιο των πενήντα εκατοστών. Δεν ξέρω αν πρέπει να περιγράψω το αρρωστημένα αδύνατο πλάσμα παραπάνω, πέρα από το γεγονός ότι ήταν κοπελίτσα και είχε και ένα σμάρτφον ανά χείρας. Πρέπει και να γύρισε να κοιτάξει αδιάφορα προς το μέρος μου, ξες αυτό το ερευνητικό βλέμμα που ρίχνεις και στο χαρτομάντηλο μετά το φύσημα της μύτης για κάτι κλάσματα δευτερολέπτου πριν το πετάξεις στα σκουπίδια. Μετά κάθισε στην πλαστική καρέκλα -σταυροπόδι-, ζούληξε τον σκελετό της σε οξεία γωνία με τα πόδια και επιδόθηκε στη μελέτη του σμάρτφον. Στιγμές ζωής.

Εγώ πήγα στο θέατρο εν τέλει. Το που πάρκαρα δεν το θυμάμαι. Ούτε και το πως εδώ που τα λέμε. Πάντως το αυτοκίνητο χαίρει άκρας υγείας. Βρήκα και τους συνάδελφους-συμφοιτητές-ηθοποιούς-μη-χέσω- και αρχινίσαμε την παράσταση όταν έσκασε μύτη το σχολικό και ξεφόρτωσε το κοινό μας.

Μια γάτα ανακάλυψε ένα αυγό, μια πετρελαιοκηλίδα μόλυνε τον θερμαϊκό αλλά το λιμενικό ανέλαβε δράση, ένας γλάρος γεννήθηκε, ένας ξερόλας του έμαθε να πετάει, τα παιδιά ζητοκραύγασαν, ανθρώπινες και μη ζωές ξετυλίχθηκαν σε μια ώρα και δεκαπέντε λεπτά. Γεννήθηκαν και πέθαναν στη σκηνή. Έξω πέρασε μόνο μια ώρα και δεκαπέντε λεπτά. Μέσα μπήκε σε λειτουργία στο πλυντήριο της σχετικότητας.

Αργότερα ξεκίνησε μια πρόβα. Ένα ζευγάρι γεννήθηκε, ερωτεύτηκε, αγάπησε, πρόδωσε, σκότωσε, χόρεψε και πέθανε. Σε είκοσι λεπτά. Δυο ηθοποιοί, τέσσερις ζωές.

Λίγο πιο μετά, ο Τομ σιχάθηκε τους παπουτσήδες και τον συνεταιρισμό τους, σιχάθηκε την Αμάντα, σιχάθηκε την ίδια του τη ζωή. Ο Τζιμ φίλησε τη Λώρα κάνοντας τη ζωή της ακόμη πιο σκατένια. Αλλά για λίγο η γυάλινη σφαίρα της ξεθόλωσε. Για πολύ λίγο. Ο Τομ το 'σκασε από τα βάσανα, ο Τζιμ από το σπίτι των Ουίγκφιλντ, η Αμάντα έμεινε μόνη με την κόρη της και οι υπόλοιποι νιώσαμε μια πείνα στο στομάχι. Τόσες ώρες πέρασαν. Δεκαπέντε ηθοποιοί, τέσσερις ζωές και μια γαμημένη πείνα.

Το βράδυ, στο δρόμο για το αυτοκίνητο πέρασα πάλι από το στενό. Στην πλαστική καρέκλα ήταν ακόμη σφηνωμένη εκείνη η κοπελίτσα. Το φως από την οθόνη του σμάρτφον θα πρέπε να την είχε τυφλώσει -τουλάχιστον εμένα θα με είχε ξεκάνει- αλλά αυτή εκεί. Επιμονή. Ένας άνθρωπος και μια συσκευή. Και κάπου αλλού, άλλο ένα τέτοιο περίεργο ζεύγος. Δύο ζωές.

Τι θέλω να πω με αυτή τη μπούρδα; Βασικά, τίποτα. Σχετικιστικές σκέψεις. Κακή λογοτεχνία. Με πειράζει η φυσικοχημεία. Όπως θες παρ'το. Έχει πολύ πλάκα τελικά. Ένα κτήριο να γεννάει και να σκοτώνει σε πέντε ώρες όσες ζωές μπορεί να απαριθμήσει κανείς, μόνο και μόνο επειδή φέρει τον τίτλο "θέατρο".

Αλλά τελικά όταν γυρίσεις το κεφάλι για να δεις τι γίνεται έξω, είναι φορές που πέντε ώρες δε φτάνουν ούτε για να φέρουν εις πέρας ένα ερωτικό καυγαδάκι.

Ο μόνος επίλογος που δύναμαι να σκεφτώ;

"Χα. Καλό."

Ντροπή σας

Μόνο ρητορικές ερωτήσεις σήμερα. 

Πόσο ζυγίζει ρε μια ζωή;

Πόσο κοστίζει;

Θυμάμαι κάποιος μου 'πε κάποτε ότι η σκανδάλη ενός συγκεκριμένου μοντέλου όπλου (δε θυμάμαι μοντέλα και τέτοια) θέλει περίπου 5 κιλά δύναμης για να πατηθεί. Μερικοί είναι όντως πολύ δυνατοί. Το βάρος μιας σφαίρας 9mm είναι περίπου 110gr. Θέλετε να το πάμε με ορμή; Δεν έχει νόημα.

Μια παλάμη ζυγίζει περίπου μισό κιλό.

Ένας λοστός ίσως είναι κανα δίκιλο.

Ένα μαδέρι απ'αυτά που βλέπεις στις πορείες, άλλο μισό κιλό.

Κι ένα καλοζυγισμένο χτύπημα; Πόσο να πηγαίνει;  Ένα εκπαιδευμένο χέρι, πόσο εύκολα σκοτώνει;

Είναι 21 γραμμάρια αυτό που εγκαταλείπει τούτον τον πλανήτη και ξεψυχάει στα πεζοδρόμια;

Τι σκατά, μια πράξη βίας είναι. Ψιλοπράματα. Κοίτα να δεις όμως που το αποτέλεσμα είναι απόλυτο, μη αναστρέψιμο. 

Δε θα 'πρεπε ρε να ναι τόσο εύκολο να σκοτώσεις. Να δείρεις. Να ασκήσεις βία. Θα 'πρεπε να ζυγίζει κάτι. Κάτι παραπάνω. Στη συνείδηση, σ' αυτόν τον καθυστερημένο τόπο και χρόνο, στο σύμπαν, δεν ξέρω που. Αλλά θα 'πρεπε.

Και κοίτα να δεις ρε, δεν έχω διαβάσει πουθενά επιστημονικό άρθρο που να λέει ότι οι μαύροι είναι πιο ανθεκτικοί στις σφαίρες ή στις αλυσίδες από τους κίτρινους. 110 γραμμάρια αρκούν για όλους. Πέντε κιλά κενής σκέψης, αρκούν και για τους ομοφυλόφιλους και για τους πολιτικούς και για τους φασίστες και για τους στρατιώτες και για τα πάντα. 

Είναι και ασύμφορο. 110 γραμμάρια για 21; 

Δε θα 'πρεπε. 

Ντροπή σας.

Και ντροπή μας που σας ανεχόμαστε. 

Αλλά μάλλον εμείς δεν είμαστε οι δυνατοί.
 

Μάλλον εμείς είμαστε οι φλώροι.

Αντί ευχών

Έχω φάει. Λέω να ανοίξω και μια μπύρα για το καλό. Γιατί το διάβασμα πρέπει να αργήσει λίγο ακόμη.

Ατελείωτες ερωτήσεις βασανίζουν το μυαλό μας καθημερινά. Ας πούμε, όταν ανοίγεις τη μπύρα με το πηρούνι είναι απαραίτητο να λερωθείς; Αν λερωθείς θα κοπείς αφού χαλάσει το πηρούνι ή δεν παίζει ρόλο;
Όταν πλένεις πιάτα με το Fairy, γιατί σταματάει να δουλεύει στα 5 πιάτα ενώ στο Bιλαπάχο πήγαινε γαμιόντας; Στη Βιλαρίπα τρίβουν ακόμη ή τους πήγαν κανα μπουκάλι Φέρυ μετά το γύρισμα;
Αν οι δεινόσαυροι υπήρχαν ακόμη, θα είχε γυριστεί το Jurassic Park;

Τώρα που ξέρουμε για το Higgs, τα προηγούμενα sci-fi έργα (βιβλία, ταινίες, κλπ) είναι ανώριμα και πρέπει να τα κάψουμε;

Αν δεν υπήρχε η θρησκεία που θα ήμασταν τώρα;

Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω. Δε μου αρέσει αυτή η μόδα τελευταία που όλοι βγαίνουν και δηλώνουν "atheists" και proud κιόλας, γιατί αν δεν το κάνεις το γαμημένο το Like δε θα είσαι τόσο cuule και een όσο οι  υπόλοιποι. Περισσότερο γιατί το να δηλώνεις ότι ο θεός τέλος πάντων δεν είναι κάπου κοντά όσο και να τον ψάχνουμε δε σε κάνει τρούλη άθεο. Και βασικά, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν γίνεσαι ξαφνικά κανα σπουδαίο φιλοσοφημένο ατόπημα της φύσης παγιδευμένο σε μια ανιαρή και θλιβερή πραγματικότητα με το να δηλώνεις "άθεος". Δεν είναι κοινωνική αναβάθμιση σε Humanoid v.2.01 όπως και να το κάνουμε. (Στο v.2.00 πήγαμε με στα Ζμαρτφονς)

Κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει την ανάγκη για πίστη. Όλοι πιστεύουμε σε κάτι. Έστω κι αν αυτό είναι η μαθηματική πιθανότητα του να μαζέψεις αέρια αν φας φασολάδα. Το belief system είναι ωραίο. Το θέλουμε. Στην τελική αν δεν πιστεύεις ότι άυριο θα ξημερώσει και το POV σου δε θα χαθεί απο το σύμπαν, έχεις μανιοκατάθλιψη και θα φουντάρεις από κανα οικοδόμημα σε ανύποπτο χρόνο. Όλοι πιστεύουμε.

Τώρα το αν πιστεύεις στην καινούρια ταινία του Παπακαλιάτη ή σε έναν αόρατο μουσάτο με ένα περιστέρι κι έναν άλλο μουσάτο δίπλα να κανουν "αοοουυυμ" σε Σι Ύφεση ή σε έναν ευτραφή χρυσό κύριο ή στον ίδιο τον Κθούλου (ω ναι, η τρέλα πάει και στα βουνά και στα λαγκάδια και παντού) αυτό είναι άλλο θέμα. Δε μπορείς να κατηγορείς την ανάγκη του ανθρώπινου είδους για οργανωμένη πίστη. Είναι ζωώδες δε λέω. Και λίγο κακό. Αλλά εδώ το Gangnam Style έπιασε 1 δις (πρόσεξε, το ψηφίο "1" και 9 μηδενικά από πίσω) βιούζ στο ΕσύΣωλήν, η υπόσχεση για αιώνια ζωή μετά θάνατον δε θα βρει followers;

Κι από τη στιγμή που ο μέσος 30άρης Έλληνας δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του για το πόσο ταλεντάρες και ήρωες του πενταγράμου είναι ο Παντελίδης και η Πάολα γιατί θα πρεπε δηλαδή ο Ισλαμιστής από την πάλαι ποτέ ζάπλουτη Περσία να σ' αφήσει να του πας κόντρα στις 72 παρθένες; (με αυτόματη παρθενοραφή)

Θέλω να πω, αν πρέπει ο "αθεϊστής" να κάνει κάτι είναι να σκάσει. Να σταματήσει να μιλάει. Να στρώσει ποπουδάκο κάτω και να μελετήσει σοβαρά την πορεία των επιστημών, των επεκτατικών πολέμων, της ανθρωπότητας ωσάν σύνολο μωρ' αδερφέ και να δει ότι χωρίς τη θρησκεία δε θα πηγαίναμε πουθενά. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Βέβαια θα 'μασταν σίγουρα περισσότεροι (μιλάμε για ΠΟΛΥ αίμα). Για το πιο έξυπνοι δεν ξέρω.

Το να διαδόσεις έναν πιο ελεύθερο τρόπο σκέψης είναι περίεργο, επικίνδυνο και αφοριστικό επίσης. Δε μπορεί να δημιουργήσουμε μια θρησκεία από το πουθενά: "Τη θρησκεία των αθεϊστών". Αν κάτι οφείλει να συμβεί μέσω του atheism και της λοιπής αηδίας που έχει γίνει μόδα, είναι να καταστεί κατανοητό το γεγονός ότι η άρνηση της ύπαρξης ενός ανώτερου όντους με τη μορφή θεότητας είναι απόρροια της ψυχοσύνθεσης/παιδείας/αγωγής/μόρφωσης/ιδιοσυγκρασίας ενός ατόμου.

Είναι έργο ατομικό και όχι συλλογικό, εσωτερικό και όχι καγχαστικό και πομπώδες και σε καμία περίπτωση δεν επιδέχεται προσυλιτισμό. Οι αηδίες που κοροϊδεύουμε δηλαδή.

Δε μπορώ και δε θέλω να κάτσω να παραθέσω επιχειρήματα σχετικά με τη χρησιμότητα της θρησκείας σήμερα. Είναι μάλλον μηδέν. Έχουμε φτάσει στο σημείο που αποτελεί πλέον τροχοπέδη για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Ίσως θα ήταν καλύτερα να εξαφανιστούν οι θρησκείες από τον πλανήτη Γη. Αλλα αυτό όχι τόσο για να έρθει ο Διαφωτισμός 2, αλλά περισσότερο για να σταματήσουν μεγάλες μερίδες του ανθρώπινου πληθυσμού και άπειρα διακρατικά συμφέροντα να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους.

Πίστευε και μη ερεύνα και τα σημεία στίξης τα αφήνω στη δική σας κρίση.

Α, και καλή χρονιά ρε.

Μάτζικ λέμε

Μωρέ κάτι παθαίνω εγώ κάθε χρόνο. Σαν κάτι να γίνεται και να μη μπορώ να σπάσω το φράγμα των αναρτήσεων. Έχει πολύ πλάκα. Δεν πειράζει. Ουκ εν τω πολλώ το f.

Μεταξύ μας, πρέπει πάντα να έχεις κάτι να πεις;

Ξέρω, δεν κάνει να τα κρατάμε μέσα μας. Τι πόνο και καημό έκρυβε αυτό το παληκάρι τόσον καιρό μέσα του μου λέτε; Που όλο πηδούσε και πήδαγε και πηδιόταν και έπαιρνε και παίρνοταν και τελειωμό δεν είχε αυτό το βάσανο. Γιατί όταν αυτά συμβαίνουν με δυόμισι εκατομμύρια κόσμο (ασχέτως φύλου φυσικά) πρέπει να το πεις σε κάποιον. Κι ο κολλητός σου μπορεί να μην είναι έτοιμος βρε παιδί μου για κάτι τέτοιο. Μπορεί να μην αντέχει η ερωτική του περηφάνια αυτό το  σπαρακτικό νούμερο. Γιατί σου λέει κάποια που πήγε και με μένα, πήγε και μ' αυτόν. Σίγουρα. Οπότε ο καημενούλης δεν άντεξε και μας τον είπε τον πόνο του.

Ξέρετε βρε εσείς εκεί έξω, οι απανταχού αγάμητοι, πόσο δύσκολο είναι να κοιτάς τον κόσμο στα μάτια και να σκάνε στον εγκέφαλό σου εικόνες από τα αχαμνά του την ώρα της πράξης; Να γυρνάς σαπέρα και δωχάμου και να γιομίζει η πλάση one night stands που θα 'θελες να θάψεις πιο βαθειά και από την ταφρο των Μαριαννών. -Αλήθεια αυτές οι Μαριάννες πόσο πόρνες ήταν και τις αφιέρωσαν κι έντεκα χιλιόμετρα νεροτσουλήθρα;

Και πες μου, οχι πες μου εσύ που με διαβάζεις που να βρει το παιδί μια τσέπη να χωρέσει η ντροπή όταν αυτόν, ΑΥΤΟΝ, θα τον πουν ξεφωνημένη; Ποιον μωρέ; ΑΥΤΟΝΕ;

Κι εσύ χρυσό αυγό μου. Γιατί βρε καμάρι μου; Πες τον γρηγορογαμούλη. Πες τον ανδρείκελο της ηδονής αφού τη βρίσκεις με τα αρχαία. Βρες κάτι πιο...σικ. Δεν το σηκώνει η καρδούλα του το γκεουλίστικο βρε, δεν αντέχει.

Και μια που είπα καρδούλα. Σοβαρά εγώ τώρα φτερουγίζω, χάνω χτύπους. Διττή η φύση της αρυθμίας. Πρώτον, αφού δηλαδή και τώρα στα κοντά, στις 21, θα ψοφήκουμ' όλοι ωσάν τα σκυλούθκια, γιατί σκάμε; Γιατί πληρώνουμε; Γιατί, γιατί, γιατί; Από αναβολή σε αναβολή το πάει κι αυτή η καταστροφολογία. Κάτι ακούγεται για παράταση μέχρι τον Ιανουάριο. Δεν είναι να 'χεις εμπιστοσύνη σε τίποτα σου λέω. Θα συνεδριάσουν εκεί η αστεροειδείς με τον Νιμπίρου να δουν αν θα μας ξαποστείλουν. Δες εδώ τι διαβάζω και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο:

"Έτσι, οι Αζτέκοι θεωρούσαν ότι κάθε 52 χρόνια, ο Ήλιος κινδύνευε να εξαφανισθεί και έκαναν ανθρωποθυσίες για να εξασφαλίσουν την αναγέννησή του", εξηγεί ο ιστορικός Μπερνάρ Σερζάν."
Εγώ θα δηλώσω στους Αζτέκους ρητά, ότι ο Ήλιος εδώ στην Ελλάδα 22 χρόνια συνεχόμενα δεν έλεγε να εξαφανιστεί κι ας μη σφάζαμε -τουλάχιστον επίσημα- κόσμο και τώρα που τον ρίξαμε τον πούστη η σκια του μας κυνηγάει. Είναι και τροφαντός ο άτιμος, σκιάζει ζόρικα. Όχι και τίποτ' άλλο αλλά οι ανθρωποθυσίες πλέον είναι λίγο απάνθρωπες. Τότε τι είχες; Αντε κανά μαδέρι, καμιά σπάθα, χλάτσα χλούτσα εκεί ο λαιμουδάκος, τρώγανε και κάτι καρδιές απ'όσο μπορώ να ξέρω και αυτό ήταν. Τώρα ρε παιδιά κόβουν παροχές, κόβουν συντάξεις, κόβουν χρόνια γενικώς μέχρι να τη δεις πιστολέρο και να ανοίξεις τρύπα στο κεφάλι με την ελπίδα ότι στην κηδεία όλο και κάποιος θα ρίξει κανα δίευρο μέσα μπας και ξελασπώσει αυτό που άφησες πίσω σου.

Ο δεύτερος λόγος είναι από χαρά. Χαρά παιδί μου σου λέω. Είμαστε τίγκα στους υδρογονανθρακες! Υγρούς θες; Έχουμε. Αέριους; Κι από αυτούς έχουμε. Κι αν βάλεις και τις πορδές χαράς που αντηχούν στη χώρα, έχουμε ακόμη περισσότερους.

Πάρτε και αυτό να γουσταρίσετε.

http://www.facebook.com/events/229087337223238/