Απολαύστε με!

Με τα χοντρολαθάκια μου βέβαια αλλα...

Χίλια "αρέσκω" στον Vrachnoprofiter για την κιθάρα...!

Στέρεψα (αφιερωμένο στην αγαπητή ephee)

Ναι, είναι η πάσα γαμημένη αλήθεια. Έχω στερέψει. Δεν ξέρω πως να προκαλώ πλέον το γέλωτα με τα μακάβρια και καθυστερημένα ποστς μου στο βλογ και γι αυτό έχω να γράψω 10^6 μήνες. Είμαι σε μια απελπιστική κατάσταση, έχω χάσει εντελώς την όποια αίσθηση του χιούμορ είχα κάποτε και απλά περιπλανόμαι από βλογ σε βλογ μπας και πάρω κανένα έναυσμα και γράψω καμιά αράδα.

ΝΟΤ!

Πολύ θα θέλατε μερικοί μερικοί ε;

Το λοιπόν η απουσία μου δικαιολογείται με περίτεχνα συγγραφικά κόλπα και επικλήσεις στον εγκέφαλο των 5 αναγνωστών μου τα οποία μόνο εγώ μπορώ να στήσω και να μηχανορραφήσω. Αλλά επειδή καυχιέμαι στον περίγυρο ότι αποτελώ έναν αρκετά ειλικρινή άνθρωπο (αν εξαιρέσεις τις τάσεις ηθοποιίας που με πιάνουν όταν βαριέμαι τραγικά να δηλώσω την αντιπάθειά μου προς ανθρώπινα όντα) δε θα αναλωθώ σε τέτοια κόλπα. Τα πράγματα είναι απλά. Αν δε νιώθω ότι έχω να πω κάτι χρήσιμο δε θα πω τίποτα. Σιγή ιχθύος. Βάλε και διάφορα πράγματα που έπρεπε να φέρω σε πέρας (από συγγραφικής και αναγνωστικής απόψεως πάντα), έ, κουρκούτιανε το κεφάλι. 

Αυτό που έχω σκοπό να κάνω είναι να αφηγηθώ ένα μικρό σκετσάκι που μας βγήκε με ένα πολύ τζιμάνι παληκάρι στη σκηνή του θεάτρου. Η άσκηση έχει ως εξής: Ανεβαίνει ένας στη σκηνή και σκάει μύτη ο άλλος με μια κατάσταση. Ο πρώτος αποδέχεται την κατάσταση και αναπτύσσει (αυτοσχεδιαστηκά πάντα) το πανηγύρι. Μόνο που αυτή τη φορά, οι διάλογοι διέπονται από τη συνθήκη να ξεκινάμε με τα γράμματα του αλφάβητου διαδοχικά. Από το Α ως το Ω. Και φυσικά ο αυτοσχεδιασμός να έχει αρχή-μέση-τέλος. Ανεβαίνει το τζιμάνι λεπόν, γυρνάει πλάτη και μου κάνει
"δως μου μια κατάσταση." Ε την έδωσα. Το σκηνικό περιλαμβάνει δυο τύπους έναν ψηλό και αδύνατο και έναν κοντό γεματούλη να τσιρίζουν στη σκηνή κουνώντας όλα τα μέρη του σώματος τους με το πιο πούστικο τρόπο EVAH και φυσικά την κλασική πούστικη φωνή. Πάμε λοιπόν.

-Αχ, χρυσόόό μου δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω. Σε ένα τέταρτο ξεκινάει η επιδειξη και οι άλλες είναι ακόμη άβαφες.
-Βλαμμένες παιδί μου τι περιμένεις. 
-Γαμιόλες. Ένα μάτσο γαμιόλες. Μόνο για τη μόστρα τους νοιάζονται χρυσό μου! (κάνω αέρα με το χέρι στα μούτρα μου)
-Δεν ξέρω αγάπη μου δεν τις καταλαβαίνω καθόλου.
-Ε, τι να καταλάβεις ένα μάτσο πουτάνες είναι. 
-Ζώα. Καθυστερημένες. Όλα εμείς πρέπει να τα κάνουμε.
-Ήθελα να ξερα τι θα καναν χωρίς εμάς χρυσό μου.
-Θες να σου πω; Χαμένες στο διάστημα. Απαπαπαπαπαπα... 
-Ίλιγγος με πιάνει, δεν το πιστεύω αυτό το πράμα.
-Καλά να πάθεις! (εδώ πεισμώνω και έρχεται κοντά μου και με κοιτάει στα μάτια. Πως κρατήθηκα. Συνεχίζει) Λόλα, κοίταξε να δεις, δεν αντέχεσαι άλλο. Έχει παραγίνει το κακό με τις αναποδιές σου.
-Μη! Μη μου μιλάς κι εσύ έτσι! Δε θα τ'αντέξω!
-Να σκάσεις. Σου αξίζει τέτοια που είσαι Λόλα μου.
-Ξόανα! Θα έρθει μετά ο Γαβαλάς και με μένα θα τα βάλει...!
-(Στέκεται στην άκρη της σκηνής και με νευρικές κινήσεις λέει) Όταν εγώ όμως έδινα... (και χτυπάει τον τουρλωμένο κώλο του)
-(Τον πλησιάζω με ύφος ηδονής και περνάω το χέρι πάνω από τα οπίσθια του ωσαν γλύπτης) Πραγματικά χρυσό μου και τι ωραίο πράγμα έδινες... Αχ...
-Ρ
-Σταμάτα να μου μιλάς έτσι! Δεν αντέχω κι από σένα αυτήν την κατάσταση! (κάθομαι σε μια καρέκλα εμφανώς ταραγμένος και ψιλοβουρκωμένος. Ο άλλος απο μακριά φωνάζει)
-Τελειώσαμε Λόλα! Δεν αντέχω άλλο αυτές τις κρίσεις σου.
-Υποβρύχιο! Θέλω ένα υποβρύχιο! Έχω υπογλυκαιμία!
-Φάε το υποβρύχιο σου, φάε και ότι άλλο θες, εμείς τελειώσαμε!
-Χωρίζουμε δηλαδή; Αυτό ήμουν για σένα; Όλα σου τα δωσα!
-Ψωνάρα! Δε σ αντέχω άλλο! Χωρίζουμε.
-Ωραία! Τέλος λοιπόν!
Και κατεβαίνουμε από τη σκηνή για να πάρουμε χαμπάρι ότι οι μισή έχουν κατουρηθεί και οι άλλοι μισοί προσπαθούν να χειροκροτήσουν χωρίς να τους φύγει σκατό...

Ακούω σχόλια... '

Υ.Γ. Δε θυμάμαι καθόλου την ατάκα από "Ρ". Με τίποτα όμως. 
 
 

Μικρές καθημερινές αηδίες (β' μέρος)

Συνεχίζω με τις αηδίες.

Κουβάς και σφουγγαρίστρα

Η μεγαλύτερη αηδία στον πλανήτη μετά το βουρτσάκι. Δε χρειάζεται εξήγηση. Φυτρώνουν σπόροι καρκίνου εκεί μέσα.

Σαλάτα

Η σαλάτα είναι ίσως η πιο γαμιστερή εφεύρεση του φαγητού μετά το χωριάτικο λουκάνικο. Και όμως. Είναι μια αηδία για πολλούς λόγους, ο κυριότερος των οποίων θα αναφερθεί στο τέλος. Αρχικά υπάρχει κόσμος που για ηλίθιο λόγο δεν πλένει σωστά τα λαχανικά. Πρώτα πλένουμε, μετά κόβουμε. Ειδικά αυτή η καρκινιάρα η τομάτα θέλει περισσότερο πλύσιμο και από Αγίου Βερνάρδου που πέρασε τρεις μέρες στην καταιγίδα του Νώε. Και τρίψτο λίγο το λαχανικό δεν πειράζει, η φλούδα γι αυτό είναι απ'έξω. Το μαρούλι. Φαντάζομαι όλοι έχετε δει ότι το μαρούλι έχει σκουληκάκια και σαλιγκαράκια επάνω του. Οπότε ΠΛΥΝΤΕ ΤΟ. Πλένω δε σημαίνει μουλιάζω. Η ρίζα έχει συνήθως μισό τόνο χώμα επάνω. Ξύπνάτε. Ανοίγουμε τα φυλλαράκια και αφήνουμε νερό να τρέξει πάνω τους. Επίσης εκείνα τα μικρά κομματάκια που μοιάζουν σαν να είναι φαγωμένα; Ε, είναι φαγωμένα ηλίθιε! Πως σκατά ζει δηλαδή το σκουλήκι εκεί πάνω; Κόψτα και πέτα τα.
Και το αγγούρι; Με τη φλούδα; Αυτή έχει τόσο φάρμακο επάνω που θα πεθάνεις άμα φας τέσσερα μαζί. Καλύτερα στον κώλο.

Και τέλος, ΠΛΥΝΕ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΠΡΙΝ ΠΙΑΣΕΙΣ ΦΑΪ. ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΕ.

Φέτα εσπεριδοειδούς στο ποτό

Σίχαμα. Αηδία. Δε δίνει τόσo γεύση όσo δίνει φυτοφάρμακο. Και με 30% αλκοόλ που έχει στο τέλος το ποτό, γάμησε τα κι άφησε τα. Γιατί όπως είναι φυσικό, όταν η λάτζα έχει να κόψει 16 κιλά πορτοκάλια, λεμόνια και λάιμ, να κάνει κυβάκια για τα σκατόμοχίτο (θα επανέλθω) και να στίψει και 2 λίτρα χυμούς από το καθένα δε θα κάτσει να πλύνει το πορτοκάλι...

Παρένθεση:

Μοχίτο

Σιχαμερό, αηδιαστικό και το χειρότερο: Έχει μέσα το γνωστό ρούμι με τη νυχτερίδα στην καλύτερη του εκδοχή.
Δε σηκώνω αντιρρήσεις.

Κλικ για μόρφωση

Τέλος παρένθεσης


Μυξομάντηλο

Μάντεψε! Η Zewa έκανε κάποτε τη διαφορά! Δε χρειάζεται να κουβαλάς επάνω σου ένα κομμάτι μυξιασμένο ύφασμα που το διπλώνεις κιόλας προσεκτικά μη σου λερώσει το παντελόνι. Ναι, ρε σε σας τους νέους 45ρηδες μιλάω που αποφασίσατε να μοιάξετε στον κλασικό Έλληνα παππού της Κάτω Ραχούλας. Έλεος. ΧΑΡΤΟΜΑΝΤΗΛΑ.


Τρίχες στο εφηβαίο


Χωρίς εικόνα ofc...

Κυρίως για τους άντρες πάει αυτό γιατί οι γυναίκες δεν έχουν και μια ιδιαίτερη εμμονή. Το ξεπατώνουν ό,τι ώρα θέλουν. Άσε που το περιορίζουν λόγω παραλίας. Που λες τριχωτέ φαλοκράτη, δε φτάνει που το παίζεις και άντρακλας, μέσα σε όλο αυτό το χάλι, έχεις και τρίχες στα αρχίδια. Άσε που δε σηκώνεις και αντίρρηση. Ξύρισε τες ηλίθιε. Χρησίμευαν στον Νεάντερνταλ. Όχι, σε μας. Εμείς μάντεψε: ΦΟΡΑΜΕ ΡΟΥΧΑ. Και ως εκ τούτου ιδρώνουμε. Οπότε, εκτός κι αν πιστεύεις ότι το σεξουαλικό σου ταπεραμέντο αυξάνεται με ολόκληρη την ιδρωμένη και μουχλιασμένη Πελοπόνησο στο πουλί σου,ξύρισε το. Πέτα το, πως το λένε. Είναι παντελώς άχρηστη η τρίχα εκεί πέρα. Άσχημη και αντιαισθητική. Και στην τελική, ακόμη και την Πελοπόνησο την κάψανε. Και κερδίζεις και σε οπτικό μέγεθος... (wink) Α, ξέχασα. Είσαι άντρακλας δεν έχεις ανάγκη. Μετράς 45 πόντους σοφίας. Πάρε και άλλους 45 πόντους λέρας από μένα και ξαναπέρνα από την αφετηρία.


(to be continued...)

Μικρές καθημερινές αηδίες (α' μέρος)

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ, πόσο μα πόσο αηδιαστικός είσαι; Ίσως πιστεύεις ότι δεν είσαι... Χεχ... Μακράν νυχτωμένοι. Είμαστε όλοι μας το απαύγασμα της αηδίας και αργούμε πολύ να το συνειδητοποιήσουμε. Αλλά γι' αυτό είμαι εγώ εδώ. Καλά και για να εκπληρώσω την υπόσχεση ενός αστείου ποστ ρε παιδί μου αλλά θα χαθεί ο ρομαντισμός από το μίγμα. Ας υποθέσουμε ότι ο σκοπός αυτής της ανάρτησης είναι καθαρά εκπαιδευτικός. Θα έλεγα ότι έχει και έναν διδακτικό χαρακτήρα αλλά δε γαμείς. Θα φανεί παρακάτω. Ακολουθεί μια λίστα με κάποια από τα αηδιαστικά πράγματα που κρατάμε όλοι μέσα στο σπίτι μας.

Παπούτσια 

Κλασική ατάκα: "Καλέ μην τα βγάζεις, σιγά τώρα". Όχι, θα τα βγάλω. Και όταν έρθεις σπίτ μου να τα βγάλεις κι εσύ. Πρώτον γιατί γουστάρω να απλώσω τις αρίδες μου στον καναπέ σου. Δεύτερον γιατί γουστάρω να απλώσεις τις αρίδες σου στον καναπέ μου. Ναι, ρε πούστη ήρθες για καφέ, απλώσου. Δεν έχω πρόβλημα, ίσα ίσα χαίρομαι να είναι ο κόσμος άνετος στο σπίτι μου. Αλλά προς Αλλάχ, άσε τη σκατομαζώχτρα μόλις μπεις. Έχει πατήσει τη μισή Ελλάδα και γω πέρασα τη μέρα να σφουγγαρίζω για να έρθεις εσύ να πιεις καφέ. Ε, κάνε μου τη χάρη και απόλαυσε το καθαρό πάτωμα. Προτιμώ να μυρίζω την ποδαρίλα. Όχι, ψέμματα, αηδία. Προτιμώ να μην πιούμε καφέ.

Λεφτά

Πέρα από τη συμβολική έννοια της παραπάνω πρότασης, πραγματικά εάν επιτρεπόταν θα πετούσα κάθε χαρτονόμισμα που έπεφτε στο χέρι μου και θα ζητούσα καινούριο. Κυρίως όταν σκέφτομαι το πόσο ιδρώνω εγώ και κατα συνέπεια ο κώλος μου και πως γίνεται το τυχαίο χαρτονόμισμα που βρίσκεται στην κωλο τσέπη κάτι παθαίνω. Γι αυτό άχρηστε άντρα, ΠΑΡΕ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ, κάτι ξέρουν τα θηλυκά. Και να μην πιάσω στο στόμα μου τα κέρματα. Ένα θα πω. Σκέψου τον τελευταίο χεσμένο παύλα κατουρημένο λιγδιασμένο πρεζόνι 53 χρονών που έσκασε μύτη με την απίστευτη του ιστορία ( να ήμουν κατάσκοπος το '79 στη Βρέμη και ένα ρακούν μου έκοψε το δάχτυλο και ένας καρχαρίας μύρισε το αίμα από τον ατλαντικό και μου πούλησε ηρωίνη, δεν έφταιγα εγώ) και συ του πάσαρες το κλασικό πενηντάλεπτο. Αυτός αφού το βαλε στην παραπάνω κωλοτσέπη (μαζί με λίγο σκατό και ούρα με περιεκτικότητα σε αλκοόλ άνω του 50%) το πάσαρε στο περίπτερο για να πάρει τσιγάρα. Και αυτή η αηδία είναι στην τσέπη σου.

Χλωρίνη των 2 λίτρων


Ναι, εκείνη που το 1993 δέσποζε αγέροχη σε όλες τις τουαλέττες των σπιτιών. Δεν υπήρχαν τα φτηνά υπερ μάρκετ τότε βλέπεις και η αγαπημένη πρασινο-πετρόλ-μπλε μαλακία της γνωστής μάρκας ήταν παντού. Το θέμα είναι ότι πέρα της επικινδυνότητας της χλωρίνης ως χημικό, κατάφερνε να συγκεντρώσει πληθώρα μικροβίων παρά την αντιμικροβιογόνο δράση της. Καμία μα καμία ελληνίδα νοικοκυρά εκτός από αυτές ανω των 60 δεν καθάριζε όλο το σπίτι με τη χλωρίνη και φυσικά όχι κάθε μέρα. Αποτέλεσμα; Το πλαστικό αυτό κουτί να γεμίζει με μούχλες γύρω γύρω καθώς μεταφερόταν από το μπάνιο στην προσφιλή "ντουλάπα του μπαλκονιού" και γινόταν μια αηδία. Αηδία αηδία αηδία, πέτα τη τη μαλακία!

Πάρε και το νέο επαναστατικό προϊόν:



Βουρτσάκι τουαλέτας

Και συνεχίζω με τον χώρο της τουαλέττας. Αυτό το πράμα είναι η μεγαλύτερη εστία μκροβίων στον πλανήτη. Χωματερές λιγότερη σκατίλα έχουν. Ειδικά εκείνα τα τρία δάχτυλα νερού που ακόμη και όταν το εξουδετερώνεις μέσα σε συσκευασία πυρηνικών αποβλήτων κάθε εβδομάδα, αυτό επιμένει να κάνει άπειρα respawn ωσάν εναλλακτικό Unreal Tournament bot. Αν και φανερώνει την πραγματική του δύναμη σε περιπτώσεις που let's face it ρε πούστη μου, χέζεις πλαστελίνη, ως επί το πλείστον στέκει άχρηστο και αηδιαστικό πλησίον της λεκάνης. Γιατί όπως και να το κάνουμε, δε μπορείς να έχεις κάθε μέρα ξαφνική σκατοπλυμμήρα. Πρώτον γιατί πάυει να είναι ξαφνική πλέον και δεύτερον γιατί πρέπει να το είχες κοιτάξει με τον γιατρό σου. Και αν ακόμη τύχει, η μαλακία αυτή έχει πήξει τόσο πολύ στο σκατό που θέλει άλλαγμα κάθε τρίμηνο. Ανταυτού, βούτα το μια στο παραπάνω προϊόν και τελείωσες. Είσαι ασφαλής και αηδιαστικός όπως πάντα. ew

Και κάτι τελευταίο πριν συνεχίσω της αηδίες σε άλλο ποστ γιατί τρέχω να κάνω φασίνα:

Όταν μπαίνεις σπίτι και προηγουμένως ήσουν σε λεωφορείο, ΠΛΥΝΕ τα γαμημένα χέρια σου, πριν κάνεις ότιδήποτε.