Το θυμάστε αυτό; Το ανέκδοτο όχι τη διαφήμιση θύματα. Ναι, μωρέ εκείνη τη μαλακία το ανέκδοτο με τον καταραμένο τον Καραμήτρο που τα 'χε χάσει όλα και δεν ξέραν πως να του το πούνε. Κάπως έτσι νιώθω τελευταίως. Οχι, έχει πολύ γέλιο αλήθεια. Ό,τι μα ό,τι και να σκέφτομαι, καταλήγει να καταστρατηγείται από έναν ανελέητο χοντροκομμένο σαπιοκοιλιά ταγματάρχη στην άκρη του κεφαλιού μου που βρωντοφωνάζει "Που πα ρε Καραμήτρο;" κάθε φορά που παραξεφεύγω.
Αλήθεια, έχει πάρει κανένας χαμπάρι αυτή την έρμη την οικονομική κρίση; Κι αυτό έχει πολύ πλάκα! Προσέξτε. Φανταστείτε έναν ψηλό όμορφο κοστουμαρισμένο (κατά προτίμηση εκείνη τη μουσταρδή αηδία με την καφέ γραβάτα, πως το λέγανε να δεις... -το tweed!- που φορούσανε στα 60s για να φαίνονται πιο άσπρα τα δόντια τους) να κρατάει μια περίτεχνη πίπα και να κοιτάζει με ένα βλέμμα όλο σημασία την οθόνη. Η φωνή να ακούγεται σαν mp3 με 32kbps ποιότητα και για τους παλιότερους σαν χιλιοπαιγμένη TDK κασέτα με το album των Nirvana που δε θυμάται κανείς πως το λένε αλλά όλοι ακόυνε το πρώτο τραγούδι με τα ακαταλαβίστικα λόγια (γουιδελαστσααααα ιτλσεσδεντζεεεεες) και το ένα το μάτι μισόκλειστο από την ελεεινή ποσότητα μπριγιαντίνης που έσταξε μέσα από το κεφάλι να σας λέει:
"Είσαι νέος ωραίος και φοιτητής?" Παρένθεση ενημερωτικη: Και μπάζο του κερατά να είσαι στα αρχίδια μας ελαφρώς μιας και έχεις ήδη ταυτιστεί. Τέλος ενημερωτικής παρένθεσης. "Σπουδάζεις σαν το μαλάκα για μια θέση στον ήλιο; ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι θα βρεις μια δουλεία που να πληρώνει τουλάχιστον τον κατώτατο μισθό;"
Και ύστερα ο γοητευτικός σαραντάρης κινείται προς την κάμερα, βγάζει χέρι από την αριστερή τσέπη και παίρνει μια μεγάλη τζούρα από την πίπα του. Η μικρή οθόνη γεμίζει καπνό και ένα γελάκι ξεπροβάλλει από το χαμό.
Ύστερα μια μούτζα από το πουθενά έρχεται στην 60s φαντασίωση που σας χώρεσα στο κεφάλι. Υπερδιαγαλαξιακή μπουρδολογία. Δουλειά μηδέν. Φαϊ μηδέν. Αδιέξοδο.
Αλήθεια πόσα μαθήματα χρωστάτε; Εγώ άπειρα. Να διαβάσω αδύνατον. Από την ημέρα που πάτησα στο Λύκειο δεν έχω ανοίξει βιβλίο. Μα τον Άγιο Ονούφριο. Απλά δε γίνεται ρε παιδί μου. Μου φαίνεται γελοίο. Γιατί δηλαδή να προσπαθήσω για το κωλόχαρτο; Αφού σερβιτόρος θα δουλέυω. Μέχρι να πάω να υπηρετήσω τη μαμά πατρίδα γαμώ την τύχη μου την ξεδοντιάρα, γαμώ τους στρατόκαυλους τους ανεγκέφαλους και όλα τα λοιπά και να χάσω 9 μήνες από τη ζωή μου. 9 μήνες που η μάνα μου θα πληρώνει γαμισιάτικα γιατί πολύ απλά μαντέψτε:
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΑΖΕΨΕΙΣ ΛΕΦΤΑ ΑΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΕΣΟΔΑ!!!
Θα μου πεις τώρα μα τι λές μα τι μαλάκας μα πως είναι δυνατόν και η μόρφωση είναι πολύ σημαντική κλπ κλπ κλπ. Ναι, μωρη κουράδες είναι απαραίτητη. Και η καλλιέργεια πνεύματος και όόόόλα τα λοιπά τα καταπληκτικά και τα ρομαντικά. Αλλά αφήστε με να ξεκαθαρίσω κάτι. Η σχολή μου είναι παιδική επιθυμία. Ένα όνειρο μου γίνεται πραγματικότητα. Και καλώς ή κακώς άμα θέλω τα βιβλία τα έχω και τα διαβάζω.Είμαι αχάριστος δηλαδή ε;
Ε λοιπόν, εάν θέλετε να με αποκαλείτε αχάριστο μπορείτε να το κάνετε ελεύθερα. Είμαι αχάριστος ναι. Είμαι αχάριστος που πιστεύω ότι πρέπει να βρώ έναν τρόπο να αξιοποιήσω το κωλόχαρτο που με τόσο κόπο θα αποκτήσω αλλιώς καλύτερα να μην το πάρω και ποτέ. Γιατί τις γνώσεις δε θέλεις κόπο για να τις αποκτήσεις. Το κωλοπτυχίο που θα το κρεμάσεις στον τοίχο θέλει κόπο για να το αποκτήσεις.
Και εγώ επιταγή ακάλυπτη δε γουστάρω για το μέλλον μου. Δηλαδή ρε μάγγες άμα ξεκινάμε έτσι τι στον πουτσο μας περιμένει εκεί έξω; Τι όνειρα να κάνω εγώ δηλαδή με τις μαλακίες που μου σερβίρετε από το πρωί μέχρι το βράδυ;
Τα νεύρα μου. Πρέπει να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά. Απορώ γιατί η κοπέλα μου αντέχει ακόμη. Ήρωας. Την ευχαριστώ δημόσια. Μα πραγματικά δηλαδή έχω βαρεθεί να ρεμαλιάζω ανελέητα τα τελευταία 7 χρόνια της ζωής μου. Πεταμένες ώρες. Γαμώ. Νευρίασα. Πάω να τελειώσω το υπόλοιπο μπουκάλι ουίσκι στον Παύλο. Ποιός είναι ο Πάυλος; Άλλος ένας ήρωας.
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009
Κοντό πατζούρι
The dark room of the Manor was faintly illuminated by the moonlight, creating eerie shadows through the fine furniture. The curtains were tightly shut to prevent inner exposure to the curious ones, yet the full moon managed to pierce the thick cloth covering the windows. The Rodb Manor, belonging to one of the members of the city council stood proud atop of a series of crests that adorned the east side of Pryburn. Tiaban was sitting in front of the library room window that allowed him to have full view over the city. He sipped ceremoniously of a fine crafted glass that contained a red liquid, more like a wine than anything else. Yet the fragrance swimming through the room reminded him of his early days in his family Manor with his father, beside this very window.
The city beneath him lay unmoving, drifting through the cold night, making its way towards the sunny but cold day where life would overflow the cobbled streets and alleys once more. The harsh and unforgiving weather was hard to anyone who chose to travel in the city’s streets by the night for he would eventually stagger his way to the closest inn, claiming shelter from the night. Yet one short and slender figure moved past the buildings in a fast moving manner. His movements showed agility surpassing that of a simple man; he seemed like dancing amidst an icy cold town, a dancer that none would pay to see. He reached a halt suddenly, as if recalculating his steps and reached out for his backpack. He was standing next to a low, squat building that would probably give him easy access to the rooftops. His gauntleted hands gripped tightly a rope with a hook attached to its end that shot its way through the stone walls, reaching the rooftops, anchoring itself there. Biadar gripped tightly the silk rope and began his ascend to the rooftop, padding lightly on the stone wall of the squat stone building.
His ascend was easy and granted him view of the east crest of the city, Mallowcliff as the locals called it. The Rodb Manor was the first building to the left. Biadar began his walk on the rooftops, the harsh weather piercing his skin all the way through the bones, making him shiver from jump to jump as the icy air shortened his breath. He stopped over a flat roof a two story building that was a size greater than the previous ones he had stepped on. A wooden tablet hung from the north-west corner reading “The Pilgrim’s Estate”. The short guy stepped carefully over one edge and watched silently behind his mask the dark shadows of people inside the inn move uneasily on the cobbled pavement.
“I might as well need a place to hide. This ain’t a bad choice” he whispered to himself and marked the location of the inn. He left the crowded place and its mingled voices to fade away feeling once again alone in this world, every time an icy breath froze another bit of his lungs.
Moments later, a strange pair of two large bellied figures staggered their way to the inn’s door. They were long past drunk and sought desperately for a shelter. A rough voice thundered through the cold alley
“Bastards! Them gods you know. We are free- freezing out here!”
“Oh shut your trap, I reckon this is an inn for newcomers.”
“Watch that sign dear sir. May be for us.”
They both brought their red noses towards the wooden door, carefully observing a notice. The smell of roasted meet and good quality wine hastened their entrance to the warm inn. Their last words echoed through the dark alley as they entered the inn together, holding each other’s backs.
“It ain’t for us anyway.”
“Yeah some stupid assassin or what… I would teach him some fatal tricks if he’d like!”
“Or you should kill him and get the reward! It’s a high one I tell you!”
Their cheerful loud laughter joined the company of travelers that resided inside the inn, leaving the notice exposed to the cold once again, so everyone could see the pale face with a short beard on his chin bearing the name Biadar Rhenand smile viciously, a short dagger between his teeth, droplets of blood falling from it. “Ten thousand gold pieces if brought alive on the Guards’ station. Claimed the lives of more than a thousand people.”
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009
Σκατά εδώ, σκατά εκεί, σκατά και παραπέρα...
Τη συνέχεια την ξέρετε... Σκατά στη γη στον ουρανό, σκατά και στον αέρα. Σκατά και στο πανεπιστήμιο. Σκατά και στα ΜΑΤ. Σκατά και στους αναρχικούς. Σκατά στα μούτρα μας βασικά. Το Τμήμα Χημείας του Α.Π.Θ. βρίσκεται υπο κατάληψη από τη Δευτέρα 9/12 μετά από απόφαση Γενικής Συνέλευσης Τμήματος που διαξήχθη την ίδια μέρα στις 12.00. Να πούμε και την αλήθεια: 30 νοματέοι ξύπνησαν το πρωί, έβρισαν τον ήλιο γιατί ήταν μεθυσμένος από τις εκλογές που κέρδισε το πασόκ και είδαν στην τηλεόραση ότι δυνάμεις των ΜΑΤ εισέβαλαν στον ιερό χώρο του Πανεπιστημίου. Ευκαιρία να πάμε σπίτια μας 2 βδομαδούλες νωρίτερα. Και έτσι και έγινε. Αυτοί που έμειναν τώρα όμως δεν πήγαν σπιτια τους βρε παπάρα θα μου πεις. Και θα απαντήσω, είναι οργανωμένοι. Οι μισοί τώρα, οι άλλοι μισοί πριν την εξεταστική του Ιουνίου. Αμ τι νομίζατε... Τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ.
Είμαι αρκετά νευριασμένος από την όλη φασιστική κίνηση των συγκεκριμένων παρατάξεων και φοβάμαι ότι αν μπω σε διαδικασία συγγραφής ενός υβριστικού κειμένου, θα ξεδώσω και μετά θα το σβήσω χάνοντας πολύτιμο χρόνο ενώ μπορώ κάλλιστα να αφιερώσω αυτό το χρόνο σε κάτι που ήθελα να κάνω εδώ και μέρες.
Ας ξεκαθαρίσω τη θέση μου πρώτα απόλα για να μη μας πούνε και ελέφαντες και μετά έχουμε άλλα. Στις 6 του Δεκέμβρη 2008, ένας ψυχοπαθής δυνάμει δολοφόνος με άδεια οπλοφορίας από το ίδιο το κράτος πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ έναν νεαρό 15 χρονών. Ένα αμούστακο που θα λεγαν και στο χωριό μου. Αυτή είναι η ψυχρή αλήθεια. Ούτε αγγελούδι ήταν το παιδάκι, ούτε κωλόμπατσος ο άλλος. Τα πράγματα πρέπει να αντιμετωπίζονται στεγνά σε τέτοιες περιπτώσεις για να γίνεται και η απονομή της δικαιοσύνης ευκολότερη. Δολοφόνος με άδεια κυρίες και κύριοι. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Το παιδάκι νεκρό. Δυστυχώς. Μακάρι να μπορούσα να το αναστήσω. Αλλά δεν. Ξέρετε η μονιμότητα του θανάτου, είναι κάτι το οποίο δεν απασχολεί κανέναν σοβαρό ερευνητικό επιστήμονα για έναν και μόνο λόγο: Διότι είναι οριστική και αμετάκλητη. Όσο και να καίμε πόλεις, όσο και να σπάμε βιτρίνες από "καπιταλομάγαζα" η μη, πάρτε το χαμπάρι. ΔΕΝ ΘΑ ΦΕΡΕΤΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΠΙΣΩ.
Όχι, ότι σας συμφέρει δηλαδή. Βαθειά μέσα μου πιστεύω ότι το χαρήκατε ως κίνημα που σκοτώθηκε το καημένο το παιδί γιατί σας έδωσε την ευκαιρία να τα κάνετε όλα πουταναριό. Διοτί περι πουταναριού πρόκειται και δε σηκώνω κουβέντα. Και όπως προείπα αυτά τα πράγματα πρέπει να παρατηρούναι ωμα, διότι μόνο τότε μπορείς να εισάγεις ανεπεξέργαστα τα γεγονότα, χωρίς καμία συναισθηματική φόρτιση να θολώνει την κρίση σου και να καταλήξεις σε λογικά συμπεράσματα. Κάπως έτσι, κατέληξα κι εγώ στο παρακάτω συμπέρασμα. Το μόνο πράγμα στο οποίο δίνω ενδιαφέρον είναι το παρακάτω:
Δεκέμβρης 2008, Ημέρα: 5η, Ώρα: Πρωί
Ένας άντρας και μια γυναίκα, άνοιξαν τα μάτια τους και σηκώθηκαν για να ετοιμαστούν για τη δουλειά.
Αποχαιρέτισαν το καμάρι τους χαμογελαστοί στο δρόμο για το σχολείο (ο ένας εκ των δυο νοερά καθότι χωρισμένοι αν δεν απατώμαι), ίσως και να μάλωσαν λίγο, ίσως να μην έχει καμία σημασία αν όντως συνέβη κάτι από όλα αυτά.
Δεκέμβρης 2008, Ημέρα: 6η, Ώρα: Απογευματάκι
Αμφότεροι οι δυο γονείς αποχαιρέτισαν, κατά το ίδιο σκηνικό, με ένα ξερό 'καλά να περάσετε' ή ακόμη και με ένα 'να γυρίσεις μέχρι τις 11' το παιδί τους που κατευθύνθηκε προς κάτι γήπεδα μπάσκετ.
Δεκέμβρης 2008, Ημέρα: 7η, Ώρα: Πρωί
Οι δυο γονείς αποχαιρετούν το παιδί τους, μια και καλή.
Σας εκλιπαρώ να φανταστείτε την τραγικότητα της κατάστασης. Η μικρότητα της ζωής, το εφήμερο των πραγμάτων, η μοιραία κίνηση που έθεσε σε λειτουργία το καταραμένο όπλο του 'μέχρι-τότε-απλώς μαλάκα-από-κει-και-έπειτα-δολοφόνου'. Γύρω φωτιές να στολίζουν χαρούμενα το Χριστουγεννιατικο πνεύμα. Πάει κι αυτό. Εγώ προσωπικά τα περασμένα Χριστούγεννα τα χα βάψει μάυρα. Ίσως γιατί έχω μια περίεργη σχέση με το θάνατο. Ίσως γιατί κατανοώ ορισμένα πράγματα σε μεγαλύτερη έκταση απότι μερικοί θερμοκέφαλοι. Ίσως πάλι γιατί είμαι τελείως λάθος και η αλήθεια είναι μίλια μακριά. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι τον περασμένο Δεκέμβρη έχασα 2 βράδια τον ύπνο μου προπαθώντας να χωνέψω το γεγονός και τις υπόλοιπες 22 μέρες σκεφτόμουν το καημένο το παιδί που έχασε τη ζωή του, θύμα σε έναν ιερό πόλεμο μεταξύ βλακείας και ασυνειδησίας και τους δυο γονείς που έχασαν τα πάντα σε μια γκαντέμικη μέρα.
Δε μπορώ δυστυχώς να ξεκολλήσω το μυαλό μου από τη συνεχή σκέψη που πολύ πιθανόν να βασανίζει τους γονείς του μέχρι το τέλος της μίζερης πλέον ζωής τους:
"Κι αν δεν το είχα αφήσει να πάει για μπάσκετ...;"
Είμαι αρκετά νευριασμένος από την όλη φασιστική κίνηση των συγκεκριμένων παρατάξεων και φοβάμαι ότι αν μπω σε διαδικασία συγγραφής ενός υβριστικού κειμένου, θα ξεδώσω και μετά θα το σβήσω χάνοντας πολύτιμο χρόνο ενώ μπορώ κάλλιστα να αφιερώσω αυτό το χρόνο σε κάτι που ήθελα να κάνω εδώ και μέρες.
Ας ξεκαθαρίσω τη θέση μου πρώτα απόλα για να μη μας πούνε και ελέφαντες και μετά έχουμε άλλα. Στις 6 του Δεκέμβρη 2008, ένας ψυχοπαθής δυνάμει δολοφόνος με άδεια οπλοφορίας από το ίδιο το κράτος πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ έναν νεαρό 15 χρονών. Ένα αμούστακο που θα λεγαν και στο χωριό μου. Αυτή είναι η ψυχρή αλήθεια. Ούτε αγγελούδι ήταν το παιδάκι, ούτε κωλόμπατσος ο άλλος. Τα πράγματα πρέπει να αντιμετωπίζονται στεγνά σε τέτοιες περιπτώσεις για να γίνεται και η απονομή της δικαιοσύνης ευκολότερη. Δολοφόνος με άδεια κυρίες και κύριοι. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Το παιδάκι νεκρό. Δυστυχώς. Μακάρι να μπορούσα να το αναστήσω. Αλλά δεν. Ξέρετε η μονιμότητα του θανάτου, είναι κάτι το οποίο δεν απασχολεί κανέναν σοβαρό ερευνητικό επιστήμονα για έναν και μόνο λόγο: Διότι είναι οριστική και αμετάκλητη. Όσο και να καίμε πόλεις, όσο και να σπάμε βιτρίνες από "καπιταλομάγαζα" η μη, πάρτε το χαμπάρι. ΔΕΝ ΘΑ ΦΕΡΕΤΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΠΙΣΩ.
Όχι, ότι σας συμφέρει δηλαδή. Βαθειά μέσα μου πιστεύω ότι το χαρήκατε ως κίνημα που σκοτώθηκε το καημένο το παιδί γιατί σας έδωσε την ευκαιρία να τα κάνετε όλα πουταναριό. Διοτί περι πουταναριού πρόκειται και δε σηκώνω κουβέντα. Και όπως προείπα αυτά τα πράγματα πρέπει να παρατηρούναι ωμα, διότι μόνο τότε μπορείς να εισάγεις ανεπεξέργαστα τα γεγονότα, χωρίς καμία συναισθηματική φόρτιση να θολώνει την κρίση σου και να καταλήξεις σε λογικά συμπεράσματα. Κάπως έτσι, κατέληξα κι εγώ στο παρακάτω συμπέρασμα. Το μόνο πράγμα στο οποίο δίνω ενδιαφέρον είναι το παρακάτω:
Δεκέμβρης 2008, Ημέρα: 5η, Ώρα: Πρωί
Ένας άντρας και μια γυναίκα, άνοιξαν τα μάτια τους και σηκώθηκαν για να ετοιμαστούν για τη δουλειά.
Αποχαιρέτισαν το καμάρι τους χαμογελαστοί στο δρόμο για το σχολείο (ο ένας εκ των δυο νοερά καθότι χωρισμένοι αν δεν απατώμαι), ίσως και να μάλωσαν λίγο, ίσως να μην έχει καμία σημασία αν όντως συνέβη κάτι από όλα αυτά.
Δεκέμβρης 2008, Ημέρα: 6η, Ώρα: Απογευματάκι
Αμφότεροι οι δυο γονείς αποχαιρέτισαν, κατά το ίδιο σκηνικό, με ένα ξερό 'καλά να περάσετε' ή ακόμη και με ένα 'να γυρίσεις μέχρι τις 11' το παιδί τους που κατευθύνθηκε προς κάτι γήπεδα μπάσκετ.
Δεκέμβρης 2008, Ημέρα: 7η, Ώρα: Πρωί
Οι δυο γονείς αποχαιρετούν το παιδί τους, μια και καλή.
Σας εκλιπαρώ να φανταστείτε την τραγικότητα της κατάστασης. Η μικρότητα της ζωής, το εφήμερο των πραγμάτων, η μοιραία κίνηση που έθεσε σε λειτουργία το καταραμένο όπλο του 'μέχρι-τότε-απλώς μαλάκα-από-κει-και-έπειτα-δολοφόνου'. Γύρω φωτιές να στολίζουν χαρούμενα το Χριστουγεννιατικο πνεύμα. Πάει κι αυτό. Εγώ προσωπικά τα περασμένα Χριστούγεννα τα χα βάψει μάυρα. Ίσως γιατί έχω μια περίεργη σχέση με το θάνατο. Ίσως γιατί κατανοώ ορισμένα πράγματα σε μεγαλύτερη έκταση απότι μερικοί θερμοκέφαλοι. Ίσως πάλι γιατί είμαι τελείως λάθος και η αλήθεια είναι μίλια μακριά. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι τον περασμένο Δεκέμβρη έχασα 2 βράδια τον ύπνο μου προπαθώντας να χωνέψω το γεγονός και τις υπόλοιπες 22 μέρες σκεφτόμουν το καημένο το παιδί που έχασε τη ζωή του, θύμα σε έναν ιερό πόλεμο μεταξύ βλακείας και ασυνειδησίας και τους δυο γονείς που έχασαν τα πάντα σε μια γκαντέμικη μέρα.
Δε μπορώ δυστυχώς να ξεκολλήσω το μυαλό μου από τη συνεχή σκέψη που πολύ πιθανόν να βασανίζει τους γονείς του μέχρι το τέλος της μίζερης πλέον ζωής τους:
"Κι αν δεν το είχα αφήσει να πάει για μπάσκετ...;"
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009
Dead End Scrap Tools For Old Time's Sake
Καθώς περιμένω υπομονετικά το διαστημόπλοιό μου να φτάσει σε έναν πλανήτη για να παραδώσω μια αποστολή και να τσεπώσω κάτι φράγκα (EVE παίζω δεν έχω λαλήσει τελείως)περιηγούμαι σε διάφορες ιστοσελίδες για την εργασία μου στην ανάλυση τροφίμων. Κάπου εκεί θυμήθηκα να κοιτάξω το blog του φίλου μου του Kogi [http://kogi.gr/?p=348]όπου και συνάντησα ένα πολύ όμορφο κείμενο. Στην ουσία καλεί όλους τους ιδεολόγους παπάρες να πάρετε τα αρχίδια του γιατί είστε ένα μάτσο υποκριτές και η λέρα σας δε χωράει ούτε στο μεγαλύτερο σκατατζίδικο tου Δήμου. Αυτά γιατί ο Κοgi είναι πολύ ευγενικό άτομο και δε θα τα πει ποτέ. Και πρέπει να τα ακούτε.
Ειλικρινά εχω βαρεθεί. Και επειδή δεν κολλάω και πολύ να το πω, έχουμε όλοι βαρεθεί. Σας έχουμε βαρεθεί. Και εσάς τις φοιτητικές πάρτυ - παρατάξεις (ΠΑΣΠΟΔΑΠΟΠΑΠΑΡΕΣ)και εσάς τους περίεργους κόκκινοβρωμιάρηδες με τα γρασίδια της φιλοσοφικής. Πάρτε το χαμπάρι, αν θέλετε να μας εκπροσωπήσετε ρωτήστε τη γνώμη μας και μην επικαλέιστε αυτό το καταραμένοτο φοιτητικό κίνημα ως διακαιολογία για τις πράξεις σας. Το ιερό φοιτητικό κίνημα αγαπητά ρεζίλια είμαστε εμείς, όλοι οι υπόλοιποι εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές που έχουμε σιχαθεί τις συνελεύσεις ανα δέκα ημέρες, που έχουμε κουραστεί από τις αγριοφωνάρες σας κάθε μέρα στις εννιά η ώρα το πρωί σχετικά με τον τάδε νόμο που σας δυσαρέστησε που μας πνίγει το δίκιο αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διοτί δυστυχώς αποτελείτε ένα κατεστημένο του πανεπιστημίου. κλπ κλπ.
Κι εσείς αγαπητοί μπλε και πράσινοι ανίδεοι, καλά θα κάνετε να κάτσετε σπιτάκι σας. Τι να σας κάνουμε... Πάρτυ? Όσα θέλουμε, σιγά τα ωά. Φωνή δεν έχετε και φροντίζετε να μας το αποδεικνύετεσε κάθε καταραμένη συνέλευση που οι κόκκινοι κύριοι από πάνω σας κάνουν ρεζίλι των σκυλιών. Και για όνομα του Αλλάχ, ΔΕΝ θέλουμε τις σημειώσεις και τα τελευταία θέματα με νεώτερο θέμα Σεπτέμβριος 1997.Δεν έχουμε καν το ίδιο πρόγραμμα σπουδών με τότε. Ξυπνήστε. Δε με ενδιαφέρει η αποτρίχωση σου κυρα ΔΑΠίτισσα ούτε αν το χθεσινό βράδυ σου ήταν καταπληκτίκό... Φαίνεται απότη μπαγιάτικη μάσκαρα και τα σαραντα πέντε κιλά μπογιά για να μη φαίνονται οι σακκούλες κάτω από τα μάτια σου. Γιατί από τη σχολή, άστο... Καλύτερα να ξυρίσω τα πόδια μου και να βγώ στη Συγγρού.
Και άντε ρε καρντάσια, εγώ να δεχτώ ότι εσείς οι κόκκινοι είστε έτσι ψυχούλες ας πούμε και ενδιαφέρεστε για τους μισθούς και την ανεργία και μπλα μπλα μπλα. Μπορείτε να μου εξηγήσετε γιατίστη δική μου την κωλοσχολή κάθεστε ΟΛΗ ΤΗ ΜΕΡΑ σε ένα τραπέζι και κουβεντιάζετε αντί να στρώσετε τον κώλο σας στο διάβασμα και να αποδείξετε στον έξω κόσμο ότι αυτή η κωλοχώρα δένείναι τόσο σκατά όσο θέλουν να είναι; Μπορείτε να μου απαντήσετε υπεύθυνα πως είναι δυνατόν να είστε μονίμως οι τελευταίοι της σχολης και να ψάχνετε την παραμικρή ευκαιρίανα χάσουμε μάθημα; Μου θέλετε και εργασιακές ευκαιρίες. Πρώτον είστε απέραντα τούβλα. Και δεύτερον είστε βολεμένοι λόγω της πολιτικής σας θέσης. Και κομμένες οι μπούρδες. Έτσι είναι και το ξέρετε.Έλεος δηλαδή όλος ο κόσμος το ξέρει...
Και τι θα γίνει ρε με μας που πραγματικά προσπαθούμε να μάθουμε πέντε πράματα; Υπάρχουν παιδιά με μυαλό και πείσμα και δίψα για μάθηση που πραγματικά δεν τους χωράει η χώρα. Θα τους εμποδίσετε και αυτούς για το "γενικό καλό"; Υπάρχουν άτομα που απλά θέλουν το πτυχίο και να σηκωθούν να φύγουν. Έχουν κάθε δικαίωμα να παρακολουθούν μαθήματα και να μη θέλουν να παραστούν σε ακόμη ένα συνέδριο του παραλόγου που χαριστικά ονοματίζουμε “Γενική Συνέλευση Τμήματος”. Η πρότασή μου; Συμμαζευτείτε, μην ξεσηκωθεί καμια ώρα αυτό το έρμο το φοιτητικό κίνημα και διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν και σας πάρει όλους ο διάολος. Θέλουμε πρόοδο. Όχι οπισθοδρόμηση σε full throttle. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο αφιερωμένο στην έρευνα και την ανάπτυξη. Ένα πανεπιστήμιο όμορφο και ρομαντικό. Έναν πανάρχαιο θεσμό να προσφέρει απλόχερα τα ιδανικά του σε όλους. Δε χρειαζόμαστε ένα μάτσο ντουγάνια και ένα φλασκί με μπικουτόβλαχες να μας κουνάνε περα δώθε γιατί κάποτε θα ξεράσουμε.
Αν χρωστάω μαθήματα; Εννοείται και πως χρωστάω... Είμαι Έλληνας φοιτητής και εκμεταλλεύομαι αυτή τη μικρή άνεση που κακώς μου δίνει το κράτος. Αλλά δεν ενοχλώ κανέναν. Και έχω και όνειρα. Και το καλό που σας θέλω να μην ενοχλείτε όυτε εμένα, ούτε τα όνειρα μου. Μαλάκες.
Ειλικρινά εχω βαρεθεί. Και επειδή δεν κολλάω και πολύ να το πω, έχουμε όλοι βαρεθεί. Σας έχουμε βαρεθεί. Και εσάς τις φοιτητικές πάρτυ - παρατάξεις (ΠΑΣΠΟΔΑΠΟΠΑΠΑΡΕΣ)και εσάς τους περίεργους κόκκινοβρωμιάρηδες με τα γρασίδια της φιλοσοφικής. Πάρτε το χαμπάρι, αν θέλετε να μας εκπροσωπήσετε ρωτήστε τη γνώμη μας και μην επικαλέιστε αυτό το καταραμένοτο φοιτητικό κίνημα ως διακαιολογία για τις πράξεις σας. Το ιερό φοιτητικό κίνημα αγαπητά ρεζίλια είμαστε εμείς, όλοι οι υπόλοιποι εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές που έχουμε σιχαθεί τις συνελεύσεις ανα δέκα ημέρες, που έχουμε κουραστεί από τις αγριοφωνάρες σας κάθε μέρα στις εννιά η ώρα το πρωί σχετικά με τον τάδε νόμο που σας δυσαρέστησε που μας πνίγει το δίκιο αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διοτί δυστυχώς αποτελείτε ένα κατεστημένο του πανεπιστημίου. κλπ κλπ.
Κι εσείς αγαπητοί μπλε και πράσινοι ανίδεοι, καλά θα κάνετε να κάτσετε σπιτάκι σας. Τι να σας κάνουμε... Πάρτυ? Όσα θέλουμε, σιγά τα ωά. Φωνή δεν έχετε και φροντίζετε να μας το αποδεικνύετεσε κάθε καταραμένη συνέλευση που οι κόκκινοι κύριοι από πάνω σας κάνουν ρεζίλι των σκυλιών. Και για όνομα του Αλλάχ, ΔΕΝ θέλουμε τις σημειώσεις και τα τελευταία θέματα με νεώτερο θέμα Σεπτέμβριος 1997.Δεν έχουμε καν το ίδιο πρόγραμμα σπουδών με τότε. Ξυπνήστε. Δε με ενδιαφέρει η αποτρίχωση σου κυρα ΔΑΠίτισσα ούτε αν το χθεσινό βράδυ σου ήταν καταπληκτίκό... Φαίνεται απότη μπαγιάτικη μάσκαρα και τα σαραντα πέντε κιλά μπογιά για να μη φαίνονται οι σακκούλες κάτω από τα μάτια σου. Γιατί από τη σχολή, άστο... Καλύτερα να ξυρίσω τα πόδια μου και να βγώ στη Συγγρού.
Και άντε ρε καρντάσια, εγώ να δεχτώ ότι εσείς οι κόκκινοι είστε έτσι ψυχούλες ας πούμε και ενδιαφέρεστε για τους μισθούς και την ανεργία και μπλα μπλα μπλα. Μπορείτε να μου εξηγήσετε γιατίστη δική μου την κωλοσχολή κάθεστε ΟΛΗ ΤΗ ΜΕΡΑ σε ένα τραπέζι και κουβεντιάζετε αντί να στρώσετε τον κώλο σας στο διάβασμα και να αποδείξετε στον έξω κόσμο ότι αυτή η κωλοχώρα δένείναι τόσο σκατά όσο θέλουν να είναι; Μπορείτε να μου απαντήσετε υπεύθυνα πως είναι δυνατόν να είστε μονίμως οι τελευταίοι της σχολης και να ψάχνετε την παραμικρή ευκαιρίανα χάσουμε μάθημα; Μου θέλετε και εργασιακές ευκαιρίες. Πρώτον είστε απέραντα τούβλα. Και δεύτερον είστε βολεμένοι λόγω της πολιτικής σας θέσης. Και κομμένες οι μπούρδες. Έτσι είναι και το ξέρετε.Έλεος δηλαδή όλος ο κόσμος το ξέρει...
Και τι θα γίνει ρε με μας που πραγματικά προσπαθούμε να μάθουμε πέντε πράματα; Υπάρχουν παιδιά με μυαλό και πείσμα και δίψα για μάθηση που πραγματικά δεν τους χωράει η χώρα. Θα τους εμποδίσετε και αυτούς για το "γενικό καλό"; Υπάρχουν άτομα που απλά θέλουν το πτυχίο και να σηκωθούν να φύγουν. Έχουν κάθε δικαίωμα να παρακολουθούν μαθήματα και να μη θέλουν να παραστούν σε ακόμη ένα συνέδριο του παραλόγου που χαριστικά ονοματίζουμε “Γενική Συνέλευση Τμήματος”. Η πρότασή μου; Συμμαζευτείτε, μην ξεσηκωθεί καμια ώρα αυτό το έρμο το φοιτητικό κίνημα και διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν και σας πάρει όλους ο διάολος. Θέλουμε πρόοδο. Όχι οπισθοδρόμηση σε full throttle. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο αφιερωμένο στην έρευνα και την ανάπτυξη. Ένα πανεπιστήμιο όμορφο και ρομαντικό. Έναν πανάρχαιο θεσμό να προσφέρει απλόχερα τα ιδανικά του σε όλους. Δε χρειαζόμαστε ένα μάτσο ντουγάνια και ένα φλασκί με μπικουτόβλαχες να μας κουνάνε περα δώθε γιατί κάποτε θα ξεράσουμε.
Αν χρωστάω μαθήματα; Εννοείται και πως χρωστάω... Είμαι Έλληνας φοιτητής και εκμεταλλεύομαι αυτή τη μικρή άνεση που κακώς μου δίνει το κράτος. Αλλά δεν ενοχλώ κανέναν. Και έχω και όνειρα. Και το καλό που σας θέλω να μην ενοχλείτε όυτε εμένα, ούτε τα όνειρα μου. Μαλάκες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)