Διλήμματα

Πάμε λίγο δυνατά με γερή δήλωση:

Αν η ημέρα δεν ξεκινάει με ένα δίλημμα δεν είναι καλή μέρα.

Να τσιγαρίσω τις μπάμιες προτού για να μη μου γίνουν ωσάν γυμνοσάλιαγκες μετά από βομβαρδισμό άπαξ και σκουντήξω το χερούλι της κατσαρόλας στο δρόμο για τον νεροχύτη (γιατί είμαι και ο πιο άμπαλος) ή θα γίνουν βαριές και θα αρχίσει η γκρίνια;

Το χτεσινοβραδινό δίλημμα αφορούσε το κρεμμύδι. Να βάλω; Να μη βάλω; Κι αν βάλω, πόσα να βάλω; Είμαστε και μαλακισμένα τα Ελληνόπουλα με το κρεμμύδι. Άμα δεν έχει εξήμισι τόνους προωθητικό αερίων το φαγητό μας, το βαφτίζουμε άνοστο και δώσ'του παντόφλα στο ελαιόλαδο με την τομάτα θερμοκηπίου και το κρομμύδι να ρέει άφθονο. Η αλήθεια βρίσκεται στους sexpistols και η παρηγοριά στη χωριάτικη.

Ο άλλος, ο συνταγούλης μου γράφει τρία μεγάλα κρεμμύδια. Να τα φας εσύ μαλάκα, τρία κρεμμύδια σαν καρύδες, τσιγαρισμένα στο λάδι σε 400 γραμμάρια μπάμιες. Εγώ συσκευασία κιλού έχω. Τι θες, να τραγουδάω μαζί με τον Κότσιρα "Θα βάλω εφτά κρεμμύδια" ενώσω θα αιωρούμαι σε στάση γιν-εν-γιανκ; Γιατί άμα βάλω εφτά μεγάλα κρεμμύδια για να φκιάσω ένα κιλό μπάμιες μετά θα με ψάχνετε. Aναλαμβάνω εγώ το επόμενο ταξίδι στον Άρη.

Και ήθελα να 'ξερα, εσείς δεν πέρδεστε ρε πρωτοκρεμμυδοπαλήκαρα; Ή δε σας νοιάζει; Μήπως η δική σας βγάζει πιο ωραίο ήχο από αυτές που ξέρω; Μήπως στο σπίτι συντονίζεστε σε μια σι ύφεση μείζονα και χρονομετράτε την πορδή ώστε να ακούγεται αρμονικά ο ήχος; Και στην τελική ποια έιναι η φάση σας. Κάνουν καλό στην καρδιά τα σκορδοκρέμμυδα. Ναι, αλλά καταστρέφουν κάθε ίχνος ζωής σε ακτίνα τριών μέτρων γύρω σου κάθε φορά που εκπνέεις και οποιαδήποτε υπόνοια κοινωνικής ζωής.

Μαλάκα τι λέω. Κλάιν, έχουμε facebook. Σόρρυ μάγκες, γράψτε λάθος.

Το λοιπόν, έρχεται η και η δεύτερη δήλωσις.

Στο δίλημμα όποια επιλογή και να ακολουθήσεις -να 'ναι καλά ο Μέρφυ- θα' ναι αρκετά έως μπόλικα τοις εκατό η λάθος. Η χειρότερη δυνατή. Όσες αναλύσεις και να κάνεις...βασικά...και χρονομηχανή να έχεις, να γυρίσεις πίσω να πάρεις και τον άλλον δρόμο, θα καταλήξεις γρήγορα στο συμπέρασμα: Και οι δύο επιλογές είναι λάθος. Κι αν πας να το παίξεις Κθούλου, Δίας, Αλλάχ και τα συναφή και πας να βρεις τρόπο να παρακάμψεις το δίλημμα, τελείωσε. Μαύρη γάτα που σ'έφαγε. Κι αυτό γιατί θα συνωμοτήσει ο Σίμπας και θα στα γυρίσει τούμπα (και κάτω και άνω) για να εξυπηρετηθεί ο γέλωτας του Big Brother.

Εγώ ας πούμε επέλεξα να την τσιγαρίσω την καριόλα τη μπάμια κι αυτή μετά πήγε και φούντωσε, μαύρισε, κακάλιασε, μας γέμισε καπνούς και κατέστρεψε μισή κατσαρόλα φαΐ. Δε μου φούντωσε όμως στο τσιγάρισμα, όχι. Εκεί η άτιμη μου έδειξε ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να ανησυχώ. Αλλά μόλις έκανα λίγο πιο πέρα για τέσσερα-πέντε δευτερόλεπτα, λίγο έτσι να ξύσω το πίσω μέρος του κεφαλιού μου αντάμα με ένα χασμουρητό, δωσ'του αυτή μια μεταμόρφωση σε στραβή γκόμενα.

"Δε μου δίνεις σημασία μπασταρδάκι, τώρα θα δεις εσύ."

Και φλουτς, φραστ, προυφ, -insert random ηχητικό εφέ-, ατμούς, πυροτεχνήματα, άγχος, το τσίρκο έρχεται πάλι στην πόλη κι όλα αυτά για να σου δηλώσει περιχαρής:

"ΚΑΗΚΑ."

Ή μάλλον πιο σωστά, όταν είσαι το άτομο στο οποίο βασίζεται μια οικογένεια για να φάει το μεσημέρι:

"Την πούτσισες μεγάλε."

Κι άμα γύρναγα πίσω το χρόνο και δεν την τσιγάριζα; Θα άλλαζαν όλα αυτά; Γιατί ρε μπάμια; Γιατί; Δε σε φρόντισα; Δε σε πρόσεξα εγώ, να μη διαλυθείς, να μη γεμίσεις μυξούλες και τρέχουμε; Δε σε σεβάστηκα, δε σου 'δωσα πνοή, να σε μεταμορφώσω σε ένα φαγητό της προκοπής από αυτή την αηδία που είσαι όταν φυτρώνεις;

Αλλά θα μου πεις, όταν κάτι τίγκα στη μύξα με γεύση σάπιο δέντρο που θέλει τέσσερα κιλά κοτόπουλο ή έξι τόνους λεμόνι για να το φας, καταφέρνει κι έχει κατανάλωση, έχει επιμονή, υπομονή και σχέδιο.

Το λοιπόν, μια εβδομάδα αφότου γράφτηκε τούτο το κομψοτέχνημα, αλλά δε δημοσιεύθηκε (σοφά εποίησεν το grand plan του σύμπαντος) γύρισα σπίτι για να δω μια ωραιότατη γάστρα με μπάμιες και κοτόπουλο.

Κι όχι μόνο τις έφαγα, αλλά τους χαμογέλασα και σαν μαλάκας λίγο πριν μου τις σερβίρω.

Κακή λογοτεχνία λέμε

Την περασμένη εβδομάδα πήγαινα προς το θέατρο, εκείνο το χωμένο νεοκλασικό σε ένα από τα στενά της Θεσσαλονίκης στο οποίο συχνάζω. Το λοιπόν, για κάποιον λόγο είχα αυτοκίνητο και φυσικά έψαχνα ένα σημείο που θα θύμιζε έστω και στο ελάχιστο μια συνηθισμένη θέση στάθμευσης για να το απαρατήσω με τέχνη και μαεστρία.
-Τα κλασικά, όπισθεν, σαράντα δυο σβούρες το τιμόνι, άλλες τριάντα αλλαγές ταχυτήτων και κάπου εκεί το παρατάς γιατί σ' έπιασε εκείνη η τενοντίτιδα που σε πιάνει μόνο όταν πρέπει να παρκάρεις-

Όπως έμπαινα σ' ένα στενοσόκακο της κακιάς ώρας είδα αριστερά δυο κλαράκια που έμοιαζαν με πόδια να οδεύουν άτσαλα προς μια πλαστική καρέκλα αφημένη στο πεζοδρόμιο των πενήντα εκατοστών. Δεν ξέρω αν πρέπει να περιγράψω το αρρωστημένα αδύνατο πλάσμα παραπάνω, πέρα από το γεγονός ότι ήταν κοπελίτσα και είχε και ένα σμάρτφον ανά χείρας. Πρέπει και να γύρισε να κοιτάξει αδιάφορα προς το μέρος μου, ξες αυτό το ερευνητικό βλέμμα που ρίχνεις και στο χαρτομάντηλο μετά το φύσημα της μύτης για κάτι κλάσματα δευτερολέπτου πριν το πετάξεις στα σκουπίδια. Μετά κάθισε στην πλαστική καρέκλα -σταυροπόδι-, ζούληξε τον σκελετό της σε οξεία γωνία με τα πόδια και επιδόθηκε στη μελέτη του σμάρτφον. Στιγμές ζωής.

Εγώ πήγα στο θέατρο εν τέλει. Το που πάρκαρα δεν το θυμάμαι. Ούτε και το πως εδώ που τα λέμε. Πάντως το αυτοκίνητο χαίρει άκρας υγείας. Βρήκα και τους συνάδελφους-συμφοιτητές-ηθοποιούς-μη-χέσω- και αρχινίσαμε την παράσταση όταν έσκασε μύτη το σχολικό και ξεφόρτωσε το κοινό μας.

Μια γάτα ανακάλυψε ένα αυγό, μια πετρελαιοκηλίδα μόλυνε τον θερμαϊκό αλλά το λιμενικό ανέλαβε δράση, ένας γλάρος γεννήθηκε, ένας ξερόλας του έμαθε να πετάει, τα παιδιά ζητοκραύγασαν, ανθρώπινες και μη ζωές ξετυλίχθηκαν σε μια ώρα και δεκαπέντε λεπτά. Γεννήθηκαν και πέθαναν στη σκηνή. Έξω πέρασε μόνο μια ώρα και δεκαπέντε λεπτά. Μέσα μπήκε σε λειτουργία στο πλυντήριο της σχετικότητας.

Αργότερα ξεκίνησε μια πρόβα. Ένα ζευγάρι γεννήθηκε, ερωτεύτηκε, αγάπησε, πρόδωσε, σκότωσε, χόρεψε και πέθανε. Σε είκοσι λεπτά. Δυο ηθοποιοί, τέσσερις ζωές.

Λίγο πιο μετά, ο Τομ σιχάθηκε τους παπουτσήδες και τον συνεταιρισμό τους, σιχάθηκε την Αμάντα, σιχάθηκε την ίδια του τη ζωή. Ο Τζιμ φίλησε τη Λώρα κάνοντας τη ζωή της ακόμη πιο σκατένια. Αλλά για λίγο η γυάλινη σφαίρα της ξεθόλωσε. Για πολύ λίγο. Ο Τομ το 'σκασε από τα βάσανα, ο Τζιμ από το σπίτι των Ουίγκφιλντ, η Αμάντα έμεινε μόνη με την κόρη της και οι υπόλοιποι νιώσαμε μια πείνα στο στομάχι. Τόσες ώρες πέρασαν. Δεκαπέντε ηθοποιοί, τέσσερις ζωές και μια γαμημένη πείνα.

Το βράδυ, στο δρόμο για το αυτοκίνητο πέρασα πάλι από το στενό. Στην πλαστική καρέκλα ήταν ακόμη σφηνωμένη εκείνη η κοπελίτσα. Το φως από την οθόνη του σμάρτφον θα πρέπε να την είχε τυφλώσει -τουλάχιστον εμένα θα με είχε ξεκάνει- αλλά αυτή εκεί. Επιμονή. Ένας άνθρωπος και μια συσκευή. Και κάπου αλλού, άλλο ένα τέτοιο περίεργο ζεύγος. Δύο ζωές.

Τι θέλω να πω με αυτή τη μπούρδα; Βασικά, τίποτα. Σχετικιστικές σκέψεις. Κακή λογοτεχνία. Με πειράζει η φυσικοχημεία. Όπως θες παρ'το. Έχει πολύ πλάκα τελικά. Ένα κτήριο να γεννάει και να σκοτώνει σε πέντε ώρες όσες ζωές μπορεί να απαριθμήσει κανείς, μόνο και μόνο επειδή φέρει τον τίτλο "θέατρο".

Αλλά τελικά όταν γυρίσεις το κεφάλι για να δεις τι γίνεται έξω, είναι φορές που πέντε ώρες δε φτάνουν ούτε για να φέρουν εις πέρας ένα ερωτικό καυγαδάκι.

Ο μόνος επίλογος που δύναμαι να σκεφτώ;

"Χα. Καλό."

Ντροπή σας

Μόνο ρητορικές ερωτήσεις σήμερα. 

Πόσο ζυγίζει ρε μια ζωή;

Πόσο κοστίζει;

Θυμάμαι κάποιος μου 'πε κάποτε ότι η σκανδάλη ενός συγκεκριμένου μοντέλου όπλου (δε θυμάμαι μοντέλα και τέτοια) θέλει περίπου 5 κιλά δύναμης για να πατηθεί. Μερικοί είναι όντως πολύ δυνατοί. Το βάρος μιας σφαίρας 9mm είναι περίπου 110gr. Θέλετε να το πάμε με ορμή; Δεν έχει νόημα.

Μια παλάμη ζυγίζει περίπου μισό κιλό.

Ένας λοστός ίσως είναι κανα δίκιλο.

Ένα μαδέρι απ'αυτά που βλέπεις στις πορείες, άλλο μισό κιλό.

Κι ένα καλοζυγισμένο χτύπημα; Πόσο να πηγαίνει;  Ένα εκπαιδευμένο χέρι, πόσο εύκολα σκοτώνει;

Είναι 21 γραμμάρια αυτό που εγκαταλείπει τούτον τον πλανήτη και ξεψυχάει στα πεζοδρόμια;

Τι σκατά, μια πράξη βίας είναι. Ψιλοπράματα. Κοίτα να δεις όμως που το αποτέλεσμα είναι απόλυτο, μη αναστρέψιμο. 

Δε θα 'πρεπε ρε να ναι τόσο εύκολο να σκοτώσεις. Να δείρεις. Να ασκήσεις βία. Θα 'πρεπε να ζυγίζει κάτι. Κάτι παραπάνω. Στη συνείδηση, σ' αυτόν τον καθυστερημένο τόπο και χρόνο, στο σύμπαν, δεν ξέρω που. Αλλά θα 'πρεπε.

Και κοίτα να δεις ρε, δεν έχω διαβάσει πουθενά επιστημονικό άρθρο που να λέει ότι οι μαύροι είναι πιο ανθεκτικοί στις σφαίρες ή στις αλυσίδες από τους κίτρινους. 110 γραμμάρια αρκούν για όλους. Πέντε κιλά κενής σκέψης, αρκούν και για τους ομοφυλόφιλους και για τους πολιτικούς και για τους φασίστες και για τους στρατιώτες και για τα πάντα. 

Είναι και ασύμφορο. 110 γραμμάρια για 21; 

Δε θα 'πρεπε. 

Ντροπή σας.

Και ντροπή μας που σας ανεχόμαστε. 

Αλλά μάλλον εμείς δεν είμαστε οι δυνατοί.
 

Μάλλον εμείς είμαστε οι φλώροι.

Αντί ευχών

Έχω φάει. Λέω να ανοίξω και μια μπύρα για το καλό. Γιατί το διάβασμα πρέπει να αργήσει λίγο ακόμη.

Ατελείωτες ερωτήσεις βασανίζουν το μυαλό μας καθημερινά. Ας πούμε, όταν ανοίγεις τη μπύρα με το πηρούνι είναι απαραίτητο να λερωθείς; Αν λερωθείς θα κοπείς αφού χαλάσει το πηρούνι ή δεν παίζει ρόλο;
Όταν πλένεις πιάτα με το Fairy, γιατί σταματάει να δουλεύει στα 5 πιάτα ενώ στο Bιλαπάχο πήγαινε γαμιόντας; Στη Βιλαρίπα τρίβουν ακόμη ή τους πήγαν κανα μπουκάλι Φέρυ μετά το γύρισμα;
Αν οι δεινόσαυροι υπήρχαν ακόμη, θα είχε γυριστεί το Jurassic Park;

Τώρα που ξέρουμε για το Higgs, τα προηγούμενα sci-fi έργα (βιβλία, ταινίες, κλπ) είναι ανώριμα και πρέπει να τα κάψουμε;

Αν δεν υπήρχε η θρησκεία που θα ήμασταν τώρα;

Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω. Δε μου αρέσει αυτή η μόδα τελευταία που όλοι βγαίνουν και δηλώνουν "atheists" και proud κιόλας, γιατί αν δεν το κάνεις το γαμημένο το Like δε θα είσαι τόσο cuule και een όσο οι  υπόλοιποι. Περισσότερο γιατί το να δηλώνεις ότι ο θεός τέλος πάντων δεν είναι κάπου κοντά όσο και να τον ψάχνουμε δε σε κάνει τρούλη άθεο. Και βασικά, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν γίνεσαι ξαφνικά κανα σπουδαίο φιλοσοφημένο ατόπημα της φύσης παγιδευμένο σε μια ανιαρή και θλιβερή πραγματικότητα με το να δηλώνεις "άθεος". Δεν είναι κοινωνική αναβάθμιση σε Humanoid v.2.01 όπως και να το κάνουμε. (Στο v.2.00 πήγαμε με στα Ζμαρτφονς)

Κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει την ανάγκη για πίστη. Όλοι πιστεύουμε σε κάτι. Έστω κι αν αυτό είναι η μαθηματική πιθανότητα του να μαζέψεις αέρια αν φας φασολάδα. Το belief system είναι ωραίο. Το θέλουμε. Στην τελική αν δεν πιστεύεις ότι άυριο θα ξημερώσει και το POV σου δε θα χαθεί απο το σύμπαν, έχεις μανιοκατάθλιψη και θα φουντάρεις από κανα οικοδόμημα σε ανύποπτο χρόνο. Όλοι πιστεύουμε.

Τώρα το αν πιστεύεις στην καινούρια ταινία του Παπακαλιάτη ή σε έναν αόρατο μουσάτο με ένα περιστέρι κι έναν άλλο μουσάτο δίπλα να κανουν "αοοουυυμ" σε Σι Ύφεση ή σε έναν ευτραφή χρυσό κύριο ή στον ίδιο τον Κθούλου (ω ναι, η τρέλα πάει και στα βουνά και στα λαγκάδια και παντού) αυτό είναι άλλο θέμα. Δε μπορείς να κατηγορείς την ανάγκη του ανθρώπινου είδους για οργανωμένη πίστη. Είναι ζωώδες δε λέω. Και λίγο κακό. Αλλά εδώ το Gangnam Style έπιασε 1 δις (πρόσεξε, το ψηφίο "1" και 9 μηδενικά από πίσω) βιούζ στο ΕσύΣωλήν, η υπόσχεση για αιώνια ζωή μετά θάνατον δε θα βρει followers;

Κι από τη στιγμή που ο μέσος 30άρης Έλληνας δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του για το πόσο ταλεντάρες και ήρωες του πενταγράμου είναι ο Παντελίδης και η Πάολα γιατί θα πρεπε δηλαδή ο Ισλαμιστής από την πάλαι ποτέ ζάπλουτη Περσία να σ' αφήσει να του πας κόντρα στις 72 παρθένες; (με αυτόματη παρθενοραφή)

Θέλω να πω, αν πρέπει ο "αθεϊστής" να κάνει κάτι είναι να σκάσει. Να σταματήσει να μιλάει. Να στρώσει ποπουδάκο κάτω και να μελετήσει σοβαρά την πορεία των επιστημών, των επεκτατικών πολέμων, της ανθρωπότητας ωσάν σύνολο μωρ' αδερφέ και να δει ότι χωρίς τη θρησκεία δε θα πηγαίναμε πουθενά. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Βέβαια θα 'μασταν σίγουρα περισσότεροι (μιλάμε για ΠΟΛΥ αίμα). Για το πιο έξυπνοι δεν ξέρω.

Το να διαδόσεις έναν πιο ελεύθερο τρόπο σκέψης είναι περίεργο, επικίνδυνο και αφοριστικό επίσης. Δε μπορεί να δημιουργήσουμε μια θρησκεία από το πουθενά: "Τη θρησκεία των αθεϊστών". Αν κάτι οφείλει να συμβεί μέσω του atheism και της λοιπής αηδίας που έχει γίνει μόδα, είναι να καταστεί κατανοητό το γεγονός ότι η άρνηση της ύπαρξης ενός ανώτερου όντους με τη μορφή θεότητας είναι απόρροια της ψυχοσύνθεσης/παιδείας/αγωγής/μόρφωσης/ιδιοσυγκρασίας ενός ατόμου.

Είναι έργο ατομικό και όχι συλλογικό, εσωτερικό και όχι καγχαστικό και πομπώδες και σε καμία περίπτωση δεν επιδέχεται προσυλιτισμό. Οι αηδίες που κοροϊδεύουμε δηλαδή.

Δε μπορώ και δε θέλω να κάτσω να παραθέσω επιχειρήματα σχετικά με τη χρησιμότητα της θρησκείας σήμερα. Είναι μάλλον μηδέν. Έχουμε φτάσει στο σημείο που αποτελεί πλέον τροχοπέδη για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Ίσως θα ήταν καλύτερα να εξαφανιστούν οι θρησκείες από τον πλανήτη Γη. Αλλα αυτό όχι τόσο για να έρθει ο Διαφωτισμός 2, αλλά περισσότερο για να σταματήσουν μεγάλες μερίδες του ανθρώπινου πληθυσμού και άπειρα διακρατικά συμφέροντα να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους.

Πίστευε και μη ερεύνα και τα σημεία στίξης τα αφήνω στη δική σας κρίση.

Α, και καλή χρονιά ρε.