Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

Μετα βαΐων και περικοκλάδων

Ω ναι. Άλλη μια σάπια ανάρτηση. Τώρα αν πω ότι δεν έχω ιδέα γιατί σταμάτησα να γράφω; Σταμάτησα να γράφω γενικώς. Και μάλλον μου έκανε καλό. Ένα διαλειμματάκι το χρειαζόμεθα που και που. Καλά ξέρω, το γάμησα εδώ και ένα χρόνο βρίσκομαι σε μόμιμη φάση διαλ(υ)ματος. Έλα μωρέ. Ψυχραιμία.

Φαντάζομαι ότι θα ανέβει η συχνότητα των αναρτήσεων πακέτο με μια ραδιοφωνική εκπομπή που ετοιμάζουμε με κάτι τσακάλια σε φάση προώθηση πακέτου - επανάκαμψη δημιουργικότητας.
Αλήθεια, τι φάση με τα one man bands; Γιατί διαλύουν τα πάντα στο πέρασμά τους; Εγώ γιατί δεν έχω μια οχτάχορδη;




Δευτέρα 11 Απριλίου 2011

Who watches the watchmen?

Έχω καιρό που θέλω να γράψω. Για διάφορα. Για όλα. Για τίποτα. Έχω καιρό που θέλω να μιζεριάσω και να κρυφτώ στην αθλιότητα και την ασφάλεια της χρωματιστής οθόνης. Ένα πράγμα ζωντανό μα συνάμα εξαιρετικός άψυχο. Όταν κοιτάς την οθόνη, αυτή σε κοιτάει πίσω. Και είναι τρομακτικό. Έχω καιρό που αισθάνομαι πως αν γράψω κάτι τώρα, θα είναι βαρύ, καταπιεσμένο, γεμάτο μίσος, σαθρό, με ρίζες σάπιες και χιούμορ άθλιο, άρρωστο και σαφρακιασμένο. Αισθάνομαι για άλλη μια φορά ετοιμος να πατήσω στις συγγραφικές καρικατουρικές νόρμες και να λάμψω δια του "αναμφισβήτητου ταλέντου" μου ή η κρυφή μου επιθυμία είναι απλά να αφήσω το λόγο να με παρασύρει και να βγάλω στη φόρα ένα από εκείνα τα σουρεάλ, εφηβικά κείμενα που όλοι μας γράψαμε μια φορά και έναν καιρό αλλά να αφήσω πλεόν την όψιμη, στρογγυλεμένη ματιά να εισρεύσει. Να μην ακούω κανέναν και τίποτα. Απλά να γράφω.

Έχω καιρό που θέλω να γράψω για το φαινόμενο εκείνο που μαστίζει τον εγκέφαλό μας κάθε εθνική επέτειο και γιορτή. Στολισμένα μπαλκονάκια με το λάβαρο να κρέμεται περήφανο (κρέμεται και περήφανο, αντίθεση που επιτιδευμένα δίνει ο συγγραφέας, εικόνα περίεργη αλλά ευφάνταστη και αληθινή) Γιατί το λάβαρο κρέμεται, νεκρό και αέρινο, στέκει να κοιτάζει πληγωμένο την τραγική κατάληξη αυτής της περήφανα αιματοβαμμένης χώρας να το ατενίζει μακρινά. Γιατί το όνειρο χάθηκε και δε γυρίζει πίσω. Γιατί η Ελλάδα πέθανε, μια κηδεία με πομπή που θα ακολουθήσουν, άλλοι με δάκρυα και άλλοι με χαιρέκακο μίσος, τρίβωντας τα χέρια τους με Dettol, νίπτωντας κάθε προπατορικό και μη αμάρτημα στο οποίο έλαβαν μέρος. Κι αφου η πατριδολατρεία πλέχτηκε σε χρυσή αφηγηματική καδένα και ένα δάκρυ κύλησε στα μάγουλα όλων σας, ας σαλπίσει ο επικήδειος.

Διότι, ντρέπομαι για λογαριασμό μας. Και θα ντρέπονταν και όσοι σφάχτηκαν και σουβλίστικαν και κάηκαν και έγιναν σαπούνια και τόλμησαν να πιστέψουν ότι η πραγματική τους κληρονομιά, δηλαδή η ανάγκη για μάχη σώμα με σώμα που ταλανίζει τον τεμπελχανά 'Ελληνα από αρχαιοτάτων. Θα μας ξυπνάει από τον εκάστοτε λήθαργο. Ντρέπομαι πραγματικά, όχι που είμαι Έλλην, Σελλός, τρελός και τα συναφή αλλά που μοιράζομαι πολιτική ευθύνη με τα καθάρματα.

Να πέσουμε ρε, αλλά να πέσουμε μαζί. Όλοι μαζί δε τα φάγαμε; Στο βωμό του κέρδους, ο κάθε δύσκαμπτος και στυγνός κερδοσκόπος θυσίαζε το μέλλον των νέων γεννεών επί χρόνια και καθαρή συνειδήσει. Στο βωμό του πολιτικού κέρδος, στον κυκεώνα των ανατροπών και τον οικονομικών συμμαχιών, τα πολιτικά πρόσωπα έσφαζαν και κατακρεουργούσαν απρόσωπα και απρόσκωπτα κάθε ελπίδα και ευκαιρία στο διάβα τους. Και εδώ τελειώνω για να πάω να φάω.
Με την οικογένεια μου.

Για όσο ακόμη μπορούμε να πληρώνουμε για το φαί που τρώμε.

Μπάσταρδοι.

Σάββατο 12 Μαρτίου 2011

Απολαύστε με, v. 2.0

Η κουκλίτσα στο βίντεο είναι η δική μου κιθάρα μετά από κάποιες μόντες.



Κλασικά παίζω μαλακίες :P

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

Ξεπλυμένες αρρώστιες

Αφορμή ετούτο:

http://www.apokriatika.com/gr/apokriatikes-peroukes/peroukes-xaraktiron/perouka-tzoulia.asp?plc=4&c_id=122&thisPage=1

Αφού μαζέψετε τις σιαγώνες και τα λοιπά από το πάτωμα, να ενημερώσω ότι ακούω Mastodon - The Czar και ίσως βοηθήσει να μπείτε στο κλίμα αυτού του LAP (Long - Awaited Post - ποιος είσαι ρε μεγάλε...). Κοινωνικό φαινόμενο οι πουτάνες. Αλήθεια σας λέω. Και δη αυτές που επιζητούν την προβολή του άπατου μουνιού τους. Δεν έχει να κάνει με κάποια αποστροφή μου προς το πορνό - η αλήθεια είναι ότι το έτερον ήμισυ με απεχθάνεται για την πληθώρα γνώσεων περί casting crew των εν λόγω ταινιών και όχι μόνο...- αλλά με την αποστροφή μου, ολοένα και μεγαλύτερη σας διαβεβαιώ προς τους γύρω μου. Εάν το μέλλον ενός ανθρώπου που δυστυχώς αντιλαμβάνεται τα πράματα λίγο διαφορετικά απ'ότι ο περισσότερος κόσμος είναι να καταλήξει μόνος σε ένα βουνό με μούσι 2.40m και μασχαλίλα που θα έτρεμε και ο Πλατυπόδης, τότε ειλικρινά το ατενίζω.

Δε μπορώ. (Να σημειωθεί ότι το ύφος του κειμένου φέρει επίτηδες έναν αέρα ψευτο-λόγιο vintage κατάστασης επειδή έτσι γουστάρω) Θυμάμαι τα σχολικά μου χρόνια και στοίχημα ότι κι εσείς στη διαδικασία, όπως κι εγώ, θα παρακολουθήσετε έκπληκτοι να ξεδιπλώνεται μπροστά σας ένα σεξοπορνοδιαστροφικό ταμπεραμέντο που είχε τουλάχιστον μια συμμαθήτρια σας και ένας συμμαθητής σας. Δηλαδή συγγνώμη, και για να ξεφύγω από το ύφος που με ζορίζει κομματάκι, ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΥΤΑΝΑ; Η ανέλιξη της εν λόγω γοητευτικής αν μη τι άλλο κυρίας σε πανελλήνιο φαινόμενο, στην προσπάθεια της να καταπιεί 23 πόντους φαλλικής απελπισίας της απέφερε ούτε λίγο ούτε πολύ περί τα 2 εκατομμύρια ευρώ. (Μην πεταχτει σαν την πούτσα κανας μαλάκας οικονομολόγος, θα γίνει της Πόπης - του Νταλάρα, ναι...)Τζίρος, πωλήσεις. Αν κάποιος έχει ακριβές νούμερο επιβάλλεται να το παραθέσει, και το κείμενο θα αλλαχτεί αναλόγως.

Εάν δεχτούμε έναν μισθό της τάξεως των 800 ευρώ μηνιαίως φτάνουμε αισίως τα 9600 ευρώ το χρόνο. Εάν τώρα χρησιμοποιήσουμε το τελευταίο νούμερο ως διαιρέτη για το 2 εκατομμύρια καταλήγουμε στο εξής καταπληκτικό νούμερο: 208,3 με περίοδο το 3. Με λίγα λόγια, σε 200 χρόνια περίπου θα έχει βγάλει ένας απλός μισθωτός τα λεφτά που έβγαλαν οι εν λόγω επιχειρηματίες σε μια ώρα. Και μάλιστα διαπράτωντας το πιο δεύτερο φυσικό πράγμα στον κόσμο: Σεξ με μαστουρωμένη παρτενέρ. (Το πρώτο είναι το απλό σεξ).

Προσπαθώντας να αναλύσω τα αίτια της μανίας (διότι περί αυτού πρόκειται) βρήκα τον εαυτό μου αντιμέτωπο με δεύτερο τραγικό βίντεο έτερης ξανθιάς, με μπόλικο χώρο για ιδιαίτερο μάθημα λιποαναρρόφησης. Περιττό να προσθέσω ότι τους χρωστάω τουλάχιστον δέκα χρόνια ζωής για το γέλωτα που μου προκάλεσαν.Εκεί τα πράγματα ήτο διαφορετικά. Κατέληξα στο ότι δεν είναι τόσο η πράξη αυτή καθαυτή, όσο το πρόσωπο. Θα μου πεις κάτι μας είπες. Κι όμως σκοπέυω να καταλήξω σε αηδιαστικό συμπέρασμα. Bear with me. (Γαμώ το και είπα να μην κάνω χρήση της αγγλικής σε ένα post)

Το γνωστό σύνδρομο της κλειδαρότρυπας. Εκεί καταλήγω. Είναι τραγικό. Οι άγγλοι έχουν μια καταπληκτική λέξη για ένα παρόμοιο φαινόμενο. Vicarious. Δείτε το σας προκαλώ. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω (σύμφωνα πάντα με τον εγκέφαλό μου) είναι η ζήλια. Ναι, είναι ζήλια. Γιατί όλοι μας (λέω "μας" για να μη βγάζω την ουρά μου απέξω. Γενικότερα το ιντελεκτουέλ κατήγορω δε μου πάει. Προτιμώ να σας δώσω το μπούλο με βρισιές. Ή βρυσιές. Όπως επιθυμείτε.). Και επειδή ο ειρμός μας άφησε χρόνους, επανεκινώ. Γιατί όλοι μας, είχαμε κάποτε έναν κρυφό έρωτα με την πουτάναρα του σχολείου. Όλοι μας κάποτε ζηλέψαμε τον 'χ' ψωλαρά που της τον έδωσε εις τα αποχωρητήρια την ώρα της γυμναστικής. (και στη δική μου εποχή, όλοι μας θα θέλαμε να είχαμε και μεις ένα βίντεο στο κινητό μας που την πηδάμε εις τα τέσσερα, κοινώς 'σκυλίσια'.)

Ας ταχτοποιήσουμε το Inner Turmoil μας λοιπόν και ας αναπαύσουμε την ψυχή μας παρακολουθώντας την κορύφωση, το λεγόμενο climax εις την αμερικάνικη αναφερόμενο σε ψυχοπαθείς με εμμονές. Η κορύφωση είναι η δυνατότητα απόκτησης της δικής μας προσωπικής ερωτικής κασέτας με την μεγαλύτερη πουτανάρα όλων το εποχών. Με πλάνα POV (point of view για τους ηλίθιους που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και για τις γυναίκες που άντεξαν να διαβάσουν ως εδώ (wink ephee)) για μεγέθυνση του ελάχιστου ανδρικού μορίου, (σε φωνή διαφήμισης) μπορείς κι εσύ να γαμήσεις την Ιουλία με ψωλή 25 πόντων και να μή χύσεις σε τέσσερα δευτερόλεπτα. Βέβαια σπίτι, όταν πρωτο έπαιξε η τσόντα και την είδες να σου κάνει στριπτίζ και να σου λέει ότι όλοι οι άλλοι έχυναν αμέσως, ένα ρίγος σε διαπέρασε.

Σαν την πρώτη φορά που έκανες LSD ένα πράμα. Και σκούπισε την κρέμα από τον αφαλό και το μάρμαρο γιατί αφήνει σημάδι και δώσε βάση:

Το μόνο που σου έμεινε είναι να ξεπλύνεις την αρρώστια σου και να ξεθάψεις το καθυστερημένο κόμπλεξ σου φορώντας μια περούκα που φέρει την υπογραφή της λεγάμενης, ξυρίζοντας το μπούτι σου και παίζοντας το ελαφρών ηθών. Και ελαφρά τη καρδία. Εγω; Εγώ θα σερβίρω σουβλάκια στη Βαλαωρίτου, όσο εσύ θα χαριεντίζεσαι με τις ανασφάλειές σου. Μέχρι τότε, γίνε μάυρος και πήδα την πόρνη παρέα με τον κολλητό σου. Ποιο ρόλο να πάρεις; Μα αυτουνού που την έχει μεγαλύτερη φυσικά.

Till then,
φιλάκια ρουφηχτά...