Η κουκλίτσα στο βίντεο είναι η δική μου κιθάρα μετά από κάποιες μόντες.
Κλασικά παίζω μαλακίες :P
Κλασικά παίζω μαλακίες :P
Σάββατο 12 Μαρτίου 2011
Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011
Ξεπλυμένες αρρώστιες
Αφορμή ετούτο:
http://www.apokriatika.com/gr/apokriatikes-peroukes/peroukes-xaraktiron/perouka-tzoulia.asp?plc=4&c_id=122&thisPage=1
Αφού μαζέψετε τις σιαγώνες και τα λοιπά από το πάτωμα, να ενημερώσω ότι ακούω Mastodon - The Czar και ίσως βοηθήσει να μπείτε στο κλίμα αυτού του LAP (Long - Awaited Post - ποιος είσαι ρε μεγάλε...). Κοινωνικό φαινόμενο οι πουτάνες. Αλήθεια σας λέω. Και δη αυτές που επιζητούν την προβολή του άπατου μουνιού τους. Δεν έχει να κάνει με κάποια αποστροφή μου προς το πορνό - η αλήθεια είναι ότι το έτερον ήμισυ με απεχθάνεται για την πληθώρα γνώσεων περί casting crew των εν λόγω ταινιών και όχι μόνο...- αλλά με την αποστροφή μου, ολοένα και μεγαλύτερη σας διαβεβαιώ προς τους γύρω μου. Εάν το μέλλον ενός ανθρώπου που δυστυχώς αντιλαμβάνεται τα πράματα λίγο διαφορετικά απ'ότι ο περισσότερος κόσμος είναι να καταλήξει μόνος σε ένα βουνό με μούσι 2.40m και μασχαλίλα που θα έτρεμε και ο Πλατυπόδης, τότε ειλικρινά το ατενίζω.
Δε μπορώ. (Να σημειωθεί ότι το ύφος του κειμένου φέρει επίτηδες έναν αέρα ψευτο-λόγιο vintage κατάστασης επειδή έτσι γουστάρω) Θυμάμαι τα σχολικά μου χρόνια και στοίχημα ότι κι εσείς στη διαδικασία, όπως κι εγώ, θα παρακολουθήσετε έκπληκτοι να ξεδιπλώνεται μπροστά σας ένα σεξοπορνοδιαστροφικό ταμπεραμέντο που είχε τουλάχιστον μια συμμαθήτρια σας και ένας συμμαθητής σας. Δηλαδή συγγνώμη, και για να ξεφύγω από το ύφος που με ζορίζει κομματάκι, ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΥΤΑΝΑ; Η ανέλιξη της εν λόγω γοητευτικής αν μη τι άλλο κυρίας σε πανελλήνιο φαινόμενο, στην προσπάθεια της να καταπιεί 23 πόντους φαλλικής απελπισίας της απέφερε ούτε λίγο ούτε πολύ περί τα 2 εκατομμύρια ευρώ. (Μην πεταχτει σαν την πούτσα κανας μαλάκας οικονομολόγος, θα γίνει της Πόπης - του Νταλάρα, ναι...)Τζίρος, πωλήσεις. Αν κάποιος έχει ακριβές νούμερο επιβάλλεται να το παραθέσει, και το κείμενο θα αλλαχτεί αναλόγως.
Εάν δεχτούμε έναν μισθό της τάξεως των 800 ευρώ μηνιαίως φτάνουμε αισίως τα 9600 ευρώ το χρόνο. Εάν τώρα χρησιμοποιήσουμε το τελευταίο νούμερο ως διαιρέτη για το 2 εκατομμύρια καταλήγουμε στο εξής καταπληκτικό νούμερο: 208,3 με περίοδο το 3. Με λίγα λόγια, σε 200 χρόνια περίπου θα έχει βγάλει ένας απλός μισθωτός τα λεφτά που έβγαλαν οι εν λόγω επιχειρηματίες σε μια ώρα. Και μάλιστα διαπράτωντας το πιο δεύτερο φυσικό πράγμα στον κόσμο: Σεξ με μαστουρωμένη παρτενέρ. (Το πρώτο είναι το απλό σεξ).
Προσπαθώντας να αναλύσω τα αίτια της μανίας (διότι περί αυτού πρόκειται) βρήκα τον εαυτό μου αντιμέτωπο με δεύτερο τραγικό βίντεο έτερης ξανθιάς, με μπόλικο χώρο για ιδιαίτερο μάθημα λιποαναρρόφησης. Περιττό να προσθέσω ότι τους χρωστάω τουλάχιστον δέκα χρόνια ζωής για το γέλωτα που μου προκάλεσαν.Εκεί τα πράγματα ήτο διαφορετικά. Κατέληξα στο ότι δεν είναι τόσο η πράξη αυτή καθαυτή, όσο το πρόσωπο. Θα μου πεις κάτι μας είπες. Κι όμως σκοπέυω να καταλήξω σε αηδιαστικό συμπέρασμα. Bear with me. (Γαμώ το και είπα να μην κάνω χρήση της αγγλικής σε ένα post)
Το γνωστό σύνδρομο της κλειδαρότρυπας. Εκεί καταλήγω. Είναι τραγικό. Οι άγγλοι έχουν μια καταπληκτική λέξη για ένα παρόμοιο φαινόμενο. Vicarious. Δείτε το σας προκαλώ. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω (σύμφωνα πάντα με τον εγκέφαλό μου) είναι η ζήλια. Ναι, είναι ζήλια. Γιατί όλοι μας (λέω "μας" για να μη βγάζω την ουρά μου απέξω. Γενικότερα το ιντελεκτουέλ κατήγορω δε μου πάει. Προτιμώ να σας δώσω το μπούλο με βρισιές. Ή βρυσιές. Όπως επιθυμείτε.). Και επειδή ο ειρμός μας άφησε χρόνους, επανεκινώ. Γιατί όλοι μας, είχαμε κάποτε έναν κρυφό έρωτα με την πουτάναρα του σχολείου. Όλοι μας κάποτε ζηλέψαμε τον 'χ' ψωλαρά που της τον έδωσε εις τα αποχωρητήρια την ώρα της γυμναστικής. (και στη δική μου εποχή, όλοι μας θα θέλαμε να είχαμε και μεις ένα βίντεο στο κινητό μας που την πηδάμε εις τα τέσσερα, κοινώς 'σκυλίσια'.)
Ας ταχτοποιήσουμε το Inner Turmoil μας λοιπόν και ας αναπαύσουμε την ψυχή μας παρακολουθώντας την κορύφωση, το λεγόμενο climax εις την αμερικάνικη αναφερόμενο σε ψυχοπαθείς με εμμονές. Η κορύφωση είναι η δυνατότητα απόκτησης της δικής μας προσωπικής ερωτικής κασέτας με την μεγαλύτερη πουτανάρα όλων το εποχών. Με πλάνα POV (point of view για τους ηλίθιους που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και για τις γυναίκες που άντεξαν να διαβάσουν ως εδώ (wink ephee)) για μεγέθυνση του ελάχιστου ανδρικού μορίου, (σε φωνή διαφήμισης) μπορείς κι εσύ να γαμήσεις την Ιουλία με ψωλή 25 πόντων και να μή χύσεις σε τέσσερα δευτερόλεπτα. Βέβαια σπίτι, όταν πρωτο έπαιξε η τσόντα και την είδες να σου κάνει στριπτίζ και να σου λέει ότι όλοι οι άλλοι έχυναν αμέσως, ένα ρίγος σε διαπέρασε.
Σαν την πρώτη φορά που έκανες LSD ένα πράμα. Και σκούπισε την κρέμα από τον αφαλό και το μάρμαρο γιατί αφήνει σημάδι και δώσε βάση:
Το μόνο που σου έμεινε είναι να ξεπλύνεις την αρρώστια σου και να ξεθάψεις το καθυστερημένο κόμπλεξ σου φορώντας μια περούκα που φέρει την υπογραφή της λεγάμενης, ξυρίζοντας το μπούτι σου και παίζοντας το ελαφρών ηθών. Και ελαφρά τη καρδία. Εγω; Εγώ θα σερβίρω σουβλάκια στη Βαλαωρίτου, όσο εσύ θα χαριεντίζεσαι με τις ανασφάλειές σου. Μέχρι τότε, γίνε μάυρος και πήδα την πόρνη παρέα με τον κολλητό σου. Ποιο ρόλο να πάρεις; Μα αυτουνού που την έχει μεγαλύτερη φυσικά.
Till then,
φιλάκια ρουφηχτά...
http://www.apokriatika.com/gr/apokriatikes-peroukes/peroukes-xaraktiron/perouka-tzoulia.asp?plc=4&c_id=122&thisPage=1
Αφού μαζέψετε τις σιαγώνες και τα λοιπά από το πάτωμα, να ενημερώσω ότι ακούω Mastodon - The Czar και ίσως βοηθήσει να μπείτε στο κλίμα αυτού του LAP (Long - Awaited Post - ποιος είσαι ρε μεγάλε...). Κοινωνικό φαινόμενο οι πουτάνες. Αλήθεια σας λέω. Και δη αυτές που επιζητούν την προβολή του άπατου μουνιού τους. Δεν έχει να κάνει με κάποια αποστροφή μου προς το πορνό - η αλήθεια είναι ότι το έτερον ήμισυ με απεχθάνεται για την πληθώρα γνώσεων περί casting crew των εν λόγω ταινιών και όχι μόνο...- αλλά με την αποστροφή μου, ολοένα και μεγαλύτερη σας διαβεβαιώ προς τους γύρω μου. Εάν το μέλλον ενός ανθρώπου που δυστυχώς αντιλαμβάνεται τα πράματα λίγο διαφορετικά απ'ότι ο περισσότερος κόσμος είναι να καταλήξει μόνος σε ένα βουνό με μούσι 2.40m και μασχαλίλα που θα έτρεμε και ο Πλατυπόδης, τότε ειλικρινά το ατενίζω.
Δε μπορώ. (Να σημειωθεί ότι το ύφος του κειμένου φέρει επίτηδες έναν αέρα ψευτο-λόγιο vintage κατάστασης επειδή έτσι γουστάρω) Θυμάμαι τα σχολικά μου χρόνια και στοίχημα ότι κι εσείς στη διαδικασία, όπως κι εγώ, θα παρακολουθήσετε έκπληκτοι να ξεδιπλώνεται μπροστά σας ένα σεξοπορνοδιαστροφικό ταμπεραμέντο που είχε τουλάχιστον μια συμμαθήτρια σας και ένας συμμαθητής σας. Δηλαδή συγγνώμη, και για να ξεφύγω από το ύφος που με ζορίζει κομματάκι, ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΥΤΑΝΑ; Η ανέλιξη της εν λόγω γοητευτικής αν μη τι άλλο κυρίας σε πανελλήνιο φαινόμενο, στην προσπάθεια της να καταπιεί 23 πόντους φαλλικής απελπισίας της απέφερε ούτε λίγο ούτε πολύ περί τα 2 εκατομμύρια ευρώ. (Μην πεταχτει σαν την πούτσα κανας μαλάκας οικονομολόγος, θα γίνει της Πόπης - του Νταλάρα, ναι...)Τζίρος, πωλήσεις. Αν κάποιος έχει ακριβές νούμερο επιβάλλεται να το παραθέσει, και το κείμενο θα αλλαχτεί αναλόγως.
Εάν δεχτούμε έναν μισθό της τάξεως των 800 ευρώ μηνιαίως φτάνουμε αισίως τα 9600 ευρώ το χρόνο. Εάν τώρα χρησιμοποιήσουμε το τελευταίο νούμερο ως διαιρέτη για το 2 εκατομμύρια καταλήγουμε στο εξής καταπληκτικό νούμερο: 208,3 με περίοδο το 3. Με λίγα λόγια, σε 200 χρόνια περίπου θα έχει βγάλει ένας απλός μισθωτός τα λεφτά που έβγαλαν οι εν λόγω επιχειρηματίες σε μια ώρα. Και μάλιστα διαπράτωντας το πιο δεύτερο φυσικό πράγμα στον κόσμο: Σεξ με μαστουρωμένη παρτενέρ. (Το πρώτο είναι το απλό σεξ).
Προσπαθώντας να αναλύσω τα αίτια της μανίας (διότι περί αυτού πρόκειται) βρήκα τον εαυτό μου αντιμέτωπο με δεύτερο τραγικό βίντεο έτερης ξανθιάς, με μπόλικο χώρο για ιδιαίτερο μάθημα λιποαναρρόφησης. Περιττό να προσθέσω ότι τους χρωστάω τουλάχιστον δέκα χρόνια ζωής για το γέλωτα που μου προκάλεσαν.Εκεί τα πράγματα ήτο διαφορετικά. Κατέληξα στο ότι δεν είναι τόσο η πράξη αυτή καθαυτή, όσο το πρόσωπο. Θα μου πεις κάτι μας είπες. Κι όμως σκοπέυω να καταλήξω σε αηδιαστικό συμπέρασμα. Bear with me. (Γαμώ το και είπα να μην κάνω χρήση της αγγλικής σε ένα post)
Το γνωστό σύνδρομο της κλειδαρότρυπας. Εκεί καταλήγω. Είναι τραγικό. Οι άγγλοι έχουν μια καταπληκτική λέξη για ένα παρόμοιο φαινόμενο. Vicarious. Δείτε το σας προκαλώ. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω (σύμφωνα πάντα με τον εγκέφαλό μου) είναι η ζήλια. Ναι, είναι ζήλια. Γιατί όλοι μας (λέω "μας" για να μη βγάζω την ουρά μου απέξω. Γενικότερα το ιντελεκτουέλ κατήγορω δε μου πάει. Προτιμώ να σας δώσω το μπούλο με βρισιές. Ή βρυσιές. Όπως επιθυμείτε.). Και επειδή ο ειρμός μας άφησε χρόνους, επανεκινώ. Γιατί όλοι μας, είχαμε κάποτε έναν κρυφό έρωτα με την πουτάναρα του σχολείου. Όλοι μας κάποτε ζηλέψαμε τον 'χ' ψωλαρά που της τον έδωσε εις τα αποχωρητήρια την ώρα της γυμναστικής. (και στη δική μου εποχή, όλοι μας θα θέλαμε να είχαμε και μεις ένα βίντεο στο κινητό μας που την πηδάμε εις τα τέσσερα, κοινώς 'σκυλίσια'.)
Ας ταχτοποιήσουμε το Inner Turmoil μας λοιπόν και ας αναπαύσουμε την ψυχή μας παρακολουθώντας την κορύφωση, το λεγόμενο climax εις την αμερικάνικη αναφερόμενο σε ψυχοπαθείς με εμμονές. Η κορύφωση είναι η δυνατότητα απόκτησης της δικής μας προσωπικής ερωτικής κασέτας με την μεγαλύτερη πουτανάρα όλων το εποχών. Με πλάνα POV (point of view για τους ηλίθιους που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και για τις γυναίκες που άντεξαν να διαβάσουν ως εδώ (wink ephee)) για μεγέθυνση του ελάχιστου ανδρικού μορίου, (σε φωνή διαφήμισης) μπορείς κι εσύ να γαμήσεις την Ιουλία με ψωλή 25 πόντων και να μή χύσεις σε τέσσερα δευτερόλεπτα. Βέβαια σπίτι, όταν πρωτο έπαιξε η τσόντα και την είδες να σου κάνει στριπτίζ και να σου λέει ότι όλοι οι άλλοι έχυναν αμέσως, ένα ρίγος σε διαπέρασε.
Σαν την πρώτη φορά που έκανες LSD ένα πράμα. Και σκούπισε την κρέμα από τον αφαλό και το μάρμαρο γιατί αφήνει σημάδι και δώσε βάση:
Το μόνο που σου έμεινε είναι να ξεπλύνεις την αρρώστια σου και να ξεθάψεις το καθυστερημένο κόμπλεξ σου φορώντας μια περούκα που φέρει την υπογραφή της λεγάμενης, ξυρίζοντας το μπούτι σου και παίζοντας το ελαφρών ηθών. Και ελαφρά τη καρδία. Εγω; Εγώ θα σερβίρω σουβλάκια στη Βαλαωρίτου, όσο εσύ θα χαριεντίζεσαι με τις ανασφάλειές σου. Μέχρι τότε, γίνε μάυρος και πήδα την πόρνη παρέα με τον κολλητό σου. Ποιο ρόλο να πάρεις; Μα αυτουνού που την έχει μεγαλύτερη φυσικά.
Till then,
φιλάκια ρουφηχτά...
Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010
Απολαύστε με!
Με τα χοντρολαθάκια μου βέβαια αλλα...
Χίλια "αρέσκω" στον Vrachnoprofiter για την κιθάρα...!
Χίλια "αρέσκω" στον Vrachnoprofiter για την κιθάρα...!
Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010
Στέρεψα (αφιερωμένο στην αγαπητή ephee)
Ναι, είναι η πάσα γαμημένη αλήθεια. Έχω στερέψει. Δεν ξέρω πως να προκαλώ πλέον το γέλωτα με τα μακάβρια και καθυστερημένα ποστς μου στο βλογ και γι αυτό έχω να γράψω 10^6 μήνες. Είμαι σε μια απελπιστική κατάσταση, έχω χάσει εντελώς την όποια αίσθηση του χιούμορ είχα κάποτε και απλά περιπλανόμαι από βλογ σε βλογ μπας και πάρω κανένα έναυσμα και γράψω καμιά αράδα.
ΝΟΤ!
Πολύ θα θέλατε μερικοί μερικοί ε;
Το λοιπόν η απουσία μου δικαιολογείται με περίτεχνα συγγραφικά κόλπα και επικλήσεις στον εγκέφαλο των 5 αναγνωστών μου τα οποία μόνο εγώ μπορώ να στήσω και να μηχανορραφήσω. Αλλά επειδή καυχιέμαι στον περίγυρο ότι αποτελώ έναν αρκετά ειλικρινή άνθρωπο (αν εξαιρέσεις τις τάσεις ηθοποιίας που με πιάνουν όταν βαριέμαι τραγικά να δηλώσω την αντιπάθειά μου προς ανθρώπινα όντα) δε θα αναλωθώ σε τέτοια κόλπα. Τα πράγματα είναι απλά. Αν δε νιώθω ότι έχω να πω κάτι χρήσιμο δε θα πω τίποτα. Σιγή ιχθύος. Βάλε και διάφορα πράγματα που έπρεπε να φέρω σε πέρας (από συγγραφικής και αναγνωστικής απόψεως πάντα), έ, κουρκούτιανε το κεφάλι.
Αυτό που έχω σκοπό να κάνω είναι να αφηγηθώ ένα μικρό σκετσάκι που μας βγήκε με ένα πολύ τζιμάνι παληκάρι στη σκηνή του θεάτρου. Η άσκηση έχει ως εξής: Ανεβαίνει ένας στη σκηνή και σκάει μύτη ο άλλος με μια κατάσταση. Ο πρώτος αποδέχεται την κατάσταση και αναπτύσσει (αυτοσχεδιαστηκά πάντα) το πανηγύρι. Μόνο που αυτή τη φορά, οι διάλογοι διέπονται από τη συνθήκη να ξεκινάμε με τα γράμματα του αλφάβητου διαδοχικά. Από το Α ως το Ω. Και φυσικά ο αυτοσχεδιασμός να έχει αρχή-μέση-τέλος. Ανεβαίνει το τζιμάνι λεπόν, γυρνάει πλάτη και μου κάνει
"δως μου μια κατάσταση." Ε την έδωσα. Το σκηνικό περιλαμβάνει δυο τύπους έναν ψηλό και αδύνατο και έναν κοντό γεματούλη να τσιρίζουν στη σκηνή κουνώντας όλα τα μέρη του σώματος τους με το πιο πούστικο τρόπο EVAH και φυσικά την κλασική πούστικη φωνή. Πάμε λοιπόν.
-Αχ, χρυσόόό μου δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω. Σε ένα τέταρτο ξεκινάει η επιδειξη και οι άλλες είναι ακόμη άβαφες.
-Βλαμμένες παιδί μου τι περιμένεις.
-Γαμιόλες. Ένα μάτσο γαμιόλες. Μόνο για τη μόστρα τους νοιάζονται χρυσό μου! (κάνω αέρα με το χέρι στα μούτρα μου)
-Δεν ξέρω αγάπη μου δεν τις καταλαβαίνω καθόλου.
-Ε, τι να καταλάβεις ένα μάτσο πουτάνες είναι.
-Ζώα. Καθυστερημένες. Όλα εμείς πρέπει να τα κάνουμε.
-Ήθελα να ξερα τι θα καναν χωρίς εμάς χρυσό μου.
-Θες να σου πω; Χαμένες στο διάστημα. Απαπαπαπαπαπα...
-Ίλιγγος με πιάνει, δεν το πιστεύω αυτό το πράμα.
-Καλά να πάθεις! (εδώ πεισμώνω και έρχεται κοντά μου και με κοιτάει στα μάτια. Πως κρατήθηκα. Συνεχίζει) Λόλα, κοίταξε να δεις, δεν αντέχεσαι άλλο. Έχει παραγίνει το κακό με τις αναποδιές σου.
-Μη! Μη μου μιλάς κι εσύ έτσι! Δε θα τ'αντέξω!
-Να σκάσεις. Σου αξίζει τέτοια που είσαι Λόλα μου.
-Ξόανα! Θα έρθει μετά ο Γαβαλάς και με μένα θα τα βάλει...!
-(Στέκεται στην άκρη της σκηνής και με νευρικές κινήσεις λέει) Όταν εγώ όμως έδινα... (και χτυπάει τον τουρλωμένο κώλο του)
-(Τον πλησιάζω με ύφος ηδονής και περνάω το χέρι πάνω από τα οπίσθια του ωσαν γλύπτης) Πραγματικά χρυσό μου και τι ωραίο πράγμα έδινες... Αχ...
-Ρ
-Σταμάτα να μου μιλάς έτσι! Δεν αντέχω κι από σένα αυτήν την κατάσταση! (κάθομαι σε μια καρέκλα εμφανώς ταραγμένος και ψιλοβουρκωμένος. Ο άλλος απο μακριά φωνάζει)
-Τελειώσαμε Λόλα! Δεν αντέχω άλλο αυτές τις κρίσεις σου.
-Υποβρύχιο! Θέλω ένα υποβρύχιο! Έχω υπογλυκαιμία!
-Φάε το υποβρύχιο σου, φάε και ότι άλλο θες, εμείς τελειώσαμε!
-Χωρίζουμε δηλαδή; Αυτό ήμουν για σένα; Όλα σου τα δωσα!
-Ψωνάρα! Δε σ αντέχω άλλο! Χωρίζουμε.
-Ωραία! Τέλος λοιπόν!
Και κατεβαίνουμε από τη σκηνή για να πάρουμε χαμπάρι ότι οι μισή έχουν κατουρηθεί και οι άλλοι μισοί προσπαθούν να χειροκροτήσουν χωρίς να τους φύγει σκατό...
Ακούω σχόλια... '
Υ.Γ. Δε θυμάμαι καθόλου την ατάκα από "Ρ". Με τίποτα όμως.
ΝΟΤ!
Πολύ θα θέλατε μερικοί μερικοί ε;
Το λοιπόν η απουσία μου δικαιολογείται με περίτεχνα συγγραφικά κόλπα και επικλήσεις στον εγκέφαλο των 5 αναγνωστών μου τα οποία μόνο εγώ μπορώ να στήσω και να μηχανορραφήσω. Αλλά επειδή καυχιέμαι στον περίγυρο ότι αποτελώ έναν αρκετά ειλικρινή άνθρωπο (αν εξαιρέσεις τις τάσεις ηθοποιίας που με πιάνουν όταν βαριέμαι τραγικά να δηλώσω την αντιπάθειά μου προς ανθρώπινα όντα) δε θα αναλωθώ σε τέτοια κόλπα. Τα πράγματα είναι απλά. Αν δε νιώθω ότι έχω να πω κάτι χρήσιμο δε θα πω τίποτα. Σιγή ιχθύος. Βάλε και διάφορα πράγματα που έπρεπε να φέρω σε πέρας (από συγγραφικής και αναγνωστικής απόψεως πάντα), έ, κουρκούτιανε το κεφάλι.
Αυτό που έχω σκοπό να κάνω είναι να αφηγηθώ ένα μικρό σκετσάκι που μας βγήκε με ένα πολύ τζιμάνι παληκάρι στη σκηνή του θεάτρου. Η άσκηση έχει ως εξής: Ανεβαίνει ένας στη σκηνή και σκάει μύτη ο άλλος με μια κατάσταση. Ο πρώτος αποδέχεται την κατάσταση και αναπτύσσει (αυτοσχεδιαστηκά πάντα) το πανηγύρι. Μόνο που αυτή τη φορά, οι διάλογοι διέπονται από τη συνθήκη να ξεκινάμε με τα γράμματα του αλφάβητου διαδοχικά. Από το Α ως το Ω. Και φυσικά ο αυτοσχεδιασμός να έχει αρχή-μέση-τέλος. Ανεβαίνει το τζιμάνι λεπόν, γυρνάει πλάτη και μου κάνει
"δως μου μια κατάσταση." Ε την έδωσα. Το σκηνικό περιλαμβάνει δυο τύπους έναν ψηλό και αδύνατο και έναν κοντό γεματούλη να τσιρίζουν στη σκηνή κουνώντας όλα τα μέρη του σώματος τους με το πιο πούστικο τρόπο EVAH και φυσικά την κλασική πούστικη φωνή. Πάμε λοιπόν.
-Αχ, χρυσόόό μου δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω. Σε ένα τέταρτο ξεκινάει η επιδειξη και οι άλλες είναι ακόμη άβαφες.
-Βλαμμένες παιδί μου τι περιμένεις.
-Γαμιόλες. Ένα μάτσο γαμιόλες. Μόνο για τη μόστρα τους νοιάζονται χρυσό μου! (κάνω αέρα με το χέρι στα μούτρα μου)
-Δεν ξέρω αγάπη μου δεν τις καταλαβαίνω καθόλου.
-Ε, τι να καταλάβεις ένα μάτσο πουτάνες είναι.
-Ζώα. Καθυστερημένες. Όλα εμείς πρέπει να τα κάνουμε.
-Ήθελα να ξερα τι θα καναν χωρίς εμάς χρυσό μου.
-Θες να σου πω; Χαμένες στο διάστημα. Απαπαπαπαπαπα...
-Ίλιγγος με πιάνει, δεν το πιστεύω αυτό το πράμα.
-Καλά να πάθεις! (εδώ πεισμώνω και έρχεται κοντά μου και με κοιτάει στα μάτια. Πως κρατήθηκα. Συνεχίζει) Λόλα, κοίταξε να δεις, δεν αντέχεσαι άλλο. Έχει παραγίνει το κακό με τις αναποδιές σου.
-Μη! Μη μου μιλάς κι εσύ έτσι! Δε θα τ'αντέξω!
-Να σκάσεις. Σου αξίζει τέτοια που είσαι Λόλα μου.
-Ξόανα! Θα έρθει μετά ο Γαβαλάς και με μένα θα τα βάλει...!
-(Στέκεται στην άκρη της σκηνής και με νευρικές κινήσεις λέει) Όταν εγώ όμως έδινα... (και χτυπάει τον τουρλωμένο κώλο του)
-(Τον πλησιάζω με ύφος ηδονής και περνάω το χέρι πάνω από τα οπίσθια του ωσαν γλύπτης) Πραγματικά χρυσό μου και τι ωραίο πράγμα έδινες... Αχ...
-Ρ
-Σταμάτα να μου μιλάς έτσι! Δεν αντέχω κι από σένα αυτήν την κατάσταση! (κάθομαι σε μια καρέκλα εμφανώς ταραγμένος και ψιλοβουρκωμένος. Ο άλλος απο μακριά φωνάζει)
-Τελειώσαμε Λόλα! Δεν αντέχω άλλο αυτές τις κρίσεις σου.
-Υποβρύχιο! Θέλω ένα υποβρύχιο! Έχω υπογλυκαιμία!
-Φάε το υποβρύχιο σου, φάε και ότι άλλο θες, εμείς τελειώσαμε!
-Χωρίζουμε δηλαδή; Αυτό ήμουν για σένα; Όλα σου τα δωσα!
-Ψωνάρα! Δε σ αντέχω άλλο! Χωρίζουμε.
-Ωραία! Τέλος λοιπόν!
Και κατεβαίνουμε από τη σκηνή για να πάρουμε χαμπάρι ότι οι μισή έχουν κατουρηθεί και οι άλλοι μισοί προσπαθούν να χειροκροτήσουν χωρίς να τους φύγει σκατό...
Ακούω σχόλια... '
Υ.Γ. Δε θυμάμαι καθόλου την ατάκα από "Ρ". Με τίποτα όμως.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)