Λες;

Αν και ξέρω ότι όλοι περιμένετε ένα τρομερά γελόιο ποστ έναντι άφεσης αμαρτιών για τα τέσσερα λίτρα εξαφανιζόλ που έριξα τον τελευταίο καιρό θα προτιμήσω να κάνω κάτι λίγο weight lifting από πάνω μου. Είναι μια τραγική ανασκόπηση που προσπαθώ να κάνω κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Δίχως επιτυχία τα τελευταία τέσσερα χρόνια οφείλω να ομολογήσω. Οπότες, επειδή τα γράφω πάνω απόλα για να τα γράψω και να τα κοιτάω, όποιος βαριέται ας μην διαβάσει το παρακάτω πράμα.

Πάει λίγος καιρός που αποφάσισα να με κλωτσήσω. Η μαλακία είναι ότι παίρνει χρόνο το αυτοκλώτσημα για να σε στρώσει αλλά που να πάρει δεν το περίμενα. Γενικά τείνω να λειτουργώ με διακόπτες. Flip the switch and aaaall is a bright new way of living. Ένα ξερό "κλικ" και όλα αλλάζουν. Αλλά φαίνεται ότι βρίσκομαι σε μια δυναμική αδράνεια τον τελευταίο καιρό. Δυναμική καθώς κατέχει μεγάλα ποσα ενέργειας αλλά παραμένει αδράνεια οπότε τι να το κάνεις. Φαίνεται επίσης ότι μια δραστική διαδικασία αναμόρφωσης του "είναι" μου λαμβάνει χώρα μετά την απομάκρυνση από το λύκειο. Και αυτό που με έτρωγε είναι ότι αρνούμουν πεισματικά τη μεταμόρφωση.

Μα τι πείσμα κι αυτό! Σαν θες να αλλάξεις, δε σ'αφήνεις! Μεγάλο πράγμα ο εγωισμός. Δε βλέπεις μπροστά σου. Και πόσο σκατά γίνονται τα πράγματα όταν ανακαλύπτεις ότι ο μεγαλύτερος φραγμός σε όσα δεν δύναιται να αντιδράσεις γιατί κάτι σε καταπιέζει, είναι ένα χαντακωμένο μέρος του εαυτού σου, που το άφηνες να κοιμάται και να μαζεύει, να μαζεύει, να γεμίζει με όλη τη αρρωστημένη σαβούρα, κι εσύ να γίνεσαι πιο νευρικός, πιο αγχώδης, πιο φοβισμένος, λιγότερο υγιής και όλα αυτά γιατί ένας γαμημένος εγωισμός δε σε αφήνει να πιστέψεις ότι απλά και κατανοητά, επιτρέπεται να κάνεις λάθος.

Ναι, ρε γαμώ το κεφάλι μου το ίδιο ας κάνω λάθος. Ας τα βροντήξω όλα. Ας τα πάρω όλα από την αρχη. Για όνομα δηλαδή ακόμη δε στέκομαι στα πόδια μου και θέλω να πάρω μέρος σε στίβο; Πως την είδα δηλαδή; Όλα τα πράγματα έχουν μια σειρά, φαινομενική, ρεαλιστική, ανατρεπτική πολλές φορές αλλά καλώς ή κακώς δεν μπορείς να καταπιέσεις το είναι σου. Άμα αυτό θέλει να κάνει μαλακίες, εσύ θα χορεύεις στο ρυθμό του. Και αν δε χορέψεις, θα πάθεις αυτό που έπαθα εγώ. Θα γίνεις μια μάζα από ενοχλητικά spam mails που βομβαρδίζουν καθημερινά τον εγκέφαλο σου με όλες της δήθεν αηδίες που έχεις κάνει. Και αυτή η μάζα θα κάθεται εκεί, άπλυτη, βρωμερή και τρισάθλια και θα εσύ θα τη χαζέυεις όσο μεγαλώνει και ρίχνει τη σκιά σου πάνω της.

Και σ αυτή τη σκια θα πας να βρεις καταφύγιο από τη μπόρα που μαίνεται όξω από το κατόφλι του οικοδομήματος που αποκαλείς εαυτό σου. Και ενώ παλεύεις να χτίσεις τον ουρανοξύστη με ατσάλι και γυαλί, έχεις ξεχάσει να πετάξεις τα τούβλα από κοκκινόχωμα που μένουν εκεί στη βάση του οικοδομήματος, έτοιμα να γίνουν άμμος για ακόμη μια φορά γιατί τα στεγανά του κτιρίου μπάζουν.
Και για πότε θα πλυμμηρίσεις δεν έχεις ιδέα. Και μετά, άντε πάρε κουβά και σφιουγγαρίστα και περίμενε να περάσει ο Νώε.

Πρέπει

Πρέπει. Το οφείλεις. Το οφείλουμε. Στον εαυτό μας κατά κύριο λόγο καθότι δεν τίθεται ζήτημα χρέους απέναντι σε άλλους. Πρέπει να αντιδράσεις. Πρέπει να αντιδράσω. Δεν πρέπει να μείνω παθητικός σε όλα αυτά. Το σύνολο των συνιστωσών κατευθύνει τα γεγονότα, λεπτές χορδές πάλλονται ρυθμικά υπό τις αλλεπάλληλες κρούσεις του οργανοπαίχτη και το θέατρο γεμίζει αργά αλλά σταθερά καθώς όλοι κινούν να ζήσουν απο κοντά την εμπειρία. Vicariously το αποκαλούν οι Άγγλοι. Και εκεί στη σκηνή μια αρκούδα χορεύει, πατάει σε αναμένα κάρβουνα, σου δείχνει πως με το μαστίγιο και την πείνα, όλα τα καταφέρνει κανείς.

Μια υπέρβαση βρήκε το δρόμο της προς την επιφάνεια. Είμαι άνθρωπος του "θέλω". Είναι κινητήριος δύναμη, προκαλεί καταστάσεις, προσκαλέι την απάθεια και το ραχάτι να μεταμορφωθεί σε πράξη και δυναμικό σθένος ανατροπής. Δε μιλάω για πολιτική. Στ' αρχίδια μου. Αν είναι να μιλάμε για πολιτική να το κλείσουμε. Δεν δύναται να τολμάς να μιλάς για την πολιτική αυτής της χώρας. Όλα είναι άψογα. Όλα βαίνουν καλώς. Τόσο καλώς μάλιστα που υπηρέτες του ξεσκεπάσματος προτιμούν να βαδίσουν με παντόφλα και ρόμπα στον ατιμωτικό θάνατο παρά να μιλήσουν και να ζητήσουν προστασία. Μια πολιτική είναι και αυτό.

Δεν πιστεύω στο "πρέπει" δηλαδίς. Το λοιπόν το νιώθω. Το "θέλω" βγαίνει ακατέργαστο, παρορμητικό, αμάραντο, κινείται ανάμεσα στα θολά όρια της αφηρημάδας και της αφύπνισης. Το "θέλω" στέκεται ρομαντικό εκεί που τα στεγνά και ανώριμα "πρέπει" των υπολοίπων καταλήγουν να δημιουργούν σκιασμένα ανδρείκελα, χαμένα στο σκότος της ανάπαυλας. Το κόστος του "θέλω" που καταπιέζεται, και πατιέται ως ο τρύγος, για να δώσει μούστο και κρασί. Ενίοτε και ξύδι. Υπάρχει; Το θέλω μου εμένα ωρίμασε. Έσκαψε λακκούβα και κούρνιασε μέχρι που τελείωσε το λίπος. Και γέμισε το σώμα μου λίπος για να είναι σίγουρο ότι δε θα ξεφύγει εκεί, αλλά θα μείνει καλά κρυμμένο και θα με τρώει σιγά σιγά μέχρι να αρνηθώ την κηδεμονία του.  Το θέλω το δικό μου, βγήκε από τα εισαγωγικά του γιατί από σήμερα δεν είναι δήθεν. Από σήμερα είναι ένα πρέπει. Βροντερό, ώριμο, δυνατό, ακατάπαυστό, δυναμικό, εκδικητικό.

Πρέπει επιτέλους να αλλάξει αυτό το χάλι. Πρέπει να σταματήσουμε να γεννάμε ιεραπόστολους. Πρέπει να σας πάρει όλους ο διάολος και να σαπίσουν τα κουφάρια σας. Πρέπει να βασανιστείτε όσο ποτέ άλλοτε. Πρέπει να κριθείτε. ΄Οχι, επειδή "πρέπει". Επειδή το θέλουμε.

Φανφαρίζον Μπαρόβιος Αφηγείται Σε Σουρωμένα Γκομενάκια... Ή μήπως...

...όχι; Δηλαδή, εντάξει ίσως και να μην είναι φανφαρίζον. Αλλά μπαρόβιος, γκομενάκια το σύνολο κατά κει το πάει. Τα λεγόμενα κλισέ, ω (!) μα πόσο μπορεί να καταιγίζουν το μυαλό μας...Ποδόσφαιρο, πίτσα μπύρα. Σουβλάκια, κοιλιά και φίλοι. Καλό λευκό κρασί, επέτειος και σύζυγος. Κι όμως κατά καιρούς φαντάζουν όλα κομματάκι πρωτότυπα... Περίεργο δεν είναι; Δεν το κρύβω, το μεγάλο μου πάθος είναι οι χαρακτήρες. Ήταν μια ανέλπιστη εξέλιξη μέσα από τα άπειρα ταξίδια που έχω κάνει σε στιβάδες από βιβλία, κείμενα, κόμιξ και γενικώς σωρηδών τυπομένο χαρτί. Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι στην αρχή με ενθουσίαζαν άλλα πράματα. Μια καλή ιστορία, ένα καλό τέλος, ένας ήρωας... Με τον καιρό έμαθα να εκτιμάω τους συγγραφείς (με τη γενικότερη έννοια. Προσωπικά θεωρώ και τους σεναριογράφους συγγραφεις...) που κατάφερναν να πλάσουν έναν αληθινό κόσμο με πραγματικούς χαρακτήρες.

Το κακό παραέγινε με τα παιχνίδια ρόλων. Άπειρο λιώσιμο πάνω από κανόνες, δίπλα στον πιστό DM (α ρε Αλέκο, τυν τύφλα σου δεν ήξερες και μεις σα θεό σε είχαμε...), αγκαλία με τους παίχτες, ζητοκραυγές στο τέλος μιας μεγάλης μάχης ( Ποιος δε θυμάται τον Gulthias - Αλέκο για πολλοστή φορά τον παίρνεις-), αγκαλιά με το πιεσόμετρο όταν ένας καταραμένος γρίφος μας προκαλούσε πονοκέφαλο μετά το πρώτο 3ωρο λιωσίματος (respect στον Παύλο για το ηλίθιο χαιρέκακο χαμόγελο του DM)...Και όλα αυτά, σε μια προσπάθεια να αποικονίσουμε έναν χαρακτήρα. Να παίξουμε όσο καλύτερα γίνεται το ρόλο. Να μπούμε στο πετσί ενός άλλου πλάσματος και να ζήσουμε για λίγο, όπως ίσως να ζούσε αυτό. Κάποιοι τα καταφέρνουν. Κάποιοι άλλοι μας σπάνε τον πάπαρο γιατί το μόνο που τους νοιάζει είναι το attack roll και αν θα μιλήσει το σπαθί τους (Στέριο επίσης τον πάιρνεις, get a grip...).

Δεν ξέρω τι με οδήγησε στο κυνήγι των χαρακτήρων. Ίσως επειδή εγώ είμαι σχετικά απλός στις λειτουργίες μου. Με καθοδηγεί μια "γαμημένη ηττοπάθεια" (quote to P(s)aul Goodman). Προβλέψιμος και εκνευριστικός. Η μάνα μου σίγουρα με έσπρωξε κομματάκι. Αλλά σε αυτήν οφείλω εκτός από το πάθος μου για λογοτεχνία και την τρέλλα μου για τα εγκλήματα. Αλήθεια. Μικρά, μεγάλα, οικονομικά, ερωτικά, ειδεχθή, απαίσια, εν βρασμώ ψυχής, όλα με συναρπάζουν. Όχι, η πράξη αυτή καθαυτή. Η αναζήτηση της κάθαρσης του χαρακτήρα που τελικά βρίσκει το δρόμο της μέσω της δολοφονίας. Απίστευτο. Τα κίνητρα πίσω από κάθε κίνηση, η πορεία της σκέψης, το ανθρώπινο μυαλό, οι συμπτώσεις, όλα δένουν καταπληκτικά για να χαρίσουν μια ψευδαίσθηση της αλήθειας. Ένα ειδυλλιακό παραδείσιο τοπίο στο οποίο ο δολοφόνος ζει απελευθερωμένος από τις τύψεις και την παράνοιά του. Ειλικρινά, ανατριχίαζω με serial killers και τα αρρωστημένα τους μυαλά. Το πείσμα τους, η απουσία διεισδυτικότητας του νου, η παντελής έλλειψη του φόβου, όλα καλά κρυμμένα κάτω από μια αλλαξιά ρούχα, να κείτονται νοσηρά και να κατασπαράζουν ώρα με την ώρα το θυμικό του ανθρώπου.

Και αυτή η καταραμένη η έκφραση; Αυτή η ρημάδα εξέγερση του εσωτερικού κόσμου, πλούσιου ή μη, που θέλει να βγει προς τα έξω, να δράσει, να ξεφύγει από την εσωτερική καταπίεση, αρρωστημένα κίνητρα, συλλογιστικές πορείες που η θεωρία στης σχετικότητας γονατίζει δακρυσμένη μπροστά τους, σκάνδαλα, δωρεές, κινητήριος δύναμη: Χρήμα, Εξουσία, Πάθος, Έρωτας, Αγάπη, Αρρώστια, Απελπισία... Πως είναι δυνατόν να στεκόμαστε παθητικά μπροστά σε τόσο ενδιαφέροντα πράγματα; Το βάθος των χαρακτήρων είναι τόσο μεγάλο που κινδυνεύεις να χάσεις τον εαυτό σου. Θυμάσαι ρε, τί συζητήσεις κάναμε και κάνουμε ακόμη (η πιο πρόσφατη προχτες) για μένα, για σένα, για τους άλλους, για τα πάντα;

Και εν τέλει, υπάρχει μια λογική πορεία που ακολουθεί ένας άνθρωπος ή είναι όλα απλά τυχαίο ανασκωλόπισμα ενός σκορπισμένου νου; Τι διαφορά έχει ένας άνθρωπος οδηγούμενος από τα συναισθήματά του με έναν άλλο τροφοδοτούμενο από την ψυχρή λογική; Μπορούμε άραγε να τα διαχωρίσουμε όλα αυτά; Εάν μαζευτούνε πενήντα νοματέοι σε ένα κλειστό σύστημα και οι μισοί λένε ότι βρέχει, οι άλλοι μισοί ότι δε βρέχει, ποιος έχει δίκιο; Οι σταγόνες θα μου πείτε. Λάθος! Η πραγματική απάντηση είναι "δε με νοιάζει". Είναι πολύ πιο χρήσιμο να ψάξεις μέσα τους να δεις τι είναι αυτό που προκαλεί αυτήν τη δήλωση, αυτή τη σιγουριά της δήλωσης, τον ενδεχόμενο καβγά τους ή ακόμη ακόμη, το διαχωρισμό τους σε ομάδες με τίτλο "Οι βρεγμένοι" και "Οι στεγνοί".

Αλλά τι λέω, στην τελική η χώρα έχει πάρει την κατρακύλα, το ΔΝΤ μας έχει σαπίσει, οι βουλευτές τα έχουν πάρει από παντού και οι μισοί από αυτούς θέλουν να κλείσει το τροκτικό. Ό,τι να ναι, απταλίστομπαμπαλί... Και μετά, το 35% της χώρας έχει πράσινη πρόθεση ψήφου. Ε, εντάξει, εκεί τι χαρακτήρες να αναλύσεις. Είστε απλά ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ.

Έλα μου;

Δυο πραγματάκια μέχρι την επόμενη σοβαρή ανάρτηση, που λυπάμαι αλλά δεν
δύναμαι να μη σχολιάσω...

http://troktiko.blogspot.com/2010/06/blog-post_6710.html

Ο αρμόδιος δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση ήταν ένας θρησκόκαυλος παπάς;
Όμίτζί και τρία τρόλ...


Δεύτερον και εξίσου καταπληκτικό.

Ακούν λέει το νομισματοκοπείο τις νύχτες και "κόβει" δραχμές...!
Α ναι, σωστά, γιατί τα ευρώ εκπέμουν συχότητες από 384 εώς 457Hz που μεταφράζονται σε "κλονκ κλονγκ" ή ενίοτε και "κλινγκ κλονκ" για τα κέρματα και συχνότητες από 764 εώς 800Hz που αποδίδονται ως "πλφρρττ" ή και "φρατς" για τα χαρτονομίσματα

Αντίθετα οι δραχμές κατά την "κοπή" τους εκπέμπουν θορύβους συχνότητας 260 εώς 349Hz με αντίστοιχη ηχητική απόδοση "κλόιονγκ" και "κλανκ" για τα κέρματα και συχνότητες από 827,45 εώς 996,74Hz, δηλαδή τα γνωστά "χρούτσου χρούτσου" και "φσσχσσρτ".

Έλεος...