Μα και φυσικά είναι εντελώς λάθος να πιστεύει κανείς ότι ο παραπανω τίτλος παρέχει κάποιου είδους συνειδησιακή προστασία απέναντι στη ριζοσπαστική άποψη που εκφράστηκε στην προηγούμενη ανάρτηση. Μπουρδολογία άνευ όρων. Το πραγματικό όπιο του λαού είναι η αποχαύνωση που τόσο απλόχερα προσφέρει μια και μοναδική επιστήμη: το μάρκετινγκ.
Ε ναι, είναι επιστήμη. Πρέπει να κάποιος να είναι εντελώς αγράμματος για να μην μπορεί να καταλάβει ότι κάτι τόσο καλοσχεδιασμένο και πολυσύνθετο όπως το μαρκετινγκ, έχει αναχθει, και πολύ περισσότερο στις μέρες μας, σε επιστήμη. Η καταναλωτική μανία και ο υλισμός, ειλικρινά δε με απασχολούν καθόλου. Ίσα ίσα δηλώνω ταπεινός σκλάβος τους. Απολαμβάνω και την 27'' οθόνη μου, και τον τετραπύρηνο επεξεργαστή μου και την καμένη μητρική μου, τα βιβλία μου και τη μικρή συλλογή από comics που ολοένα και μεγαλώνει και φυσικά και τις τέσσερις κιθάρες μου. Σαφώς και είμαι υλιστής, όπως όλοι μας και στο μυαλό μου εξυπακούεται ότι καταναλωτής από καταναλωτή (ήτοις υλιστής από υλιστή) διαφέρει.
Η χειρότερη μερίδα λοιπόν του αγοραστικού κοινού, οι ευπαθείς ομάδες ίσως, εάν μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός είναι τα παιδιά και οι στόκοι. Όπου στόκοι συνήθως τριαντάρηδες χαζομπαμπάδες που προτιμούν να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να γουστάρει ο κανακάρης τους.
Ας στίψουμε λίγο το κεφάλι μας όλοι μαζί να σκαρώσουμε ένα μικρούλι σεναριάκι. Έτσι για να εχει περισσότερο κείμενο η ανάρτηση. Ή μάλλον ακόμη καλύτερα, ας προσπαθήσουμε να συσχετίσουμε το μικρό σεναριάκι με πραγματικές καταστάσεις που λίγο πολύ έχουμε ζήσει όλοι μας.
Έχεις ένα προϊόν. Το προϊόν αυτό κάνει τέλεια τη δουλεία του. Κοστίζει όμως. Πόρτα - πόρτα διαδίδεται η φήμη του. Αυξάνεται η ζήτηση άρα τρόπον τινά προκύπτει και ανάγκη να αυξηθεί η ρημάδα η παραγωγή. Και τσουπ, μόλις γεννήθηκε η πρώτη μας διαφημιση. Η πιο αποτελεσματική σας διαβεβαιώ. Ως κλασικά άπληστα όντα, θέλουμε κι άλλο. Μα τί να το κάνεις όμως που αυτό το "κι άλλο" έρχεται κομματάκι δύσκολα. Μια πρώτη αφύπνιση προστάζει τη μείωση της τιμής πώλησης καθώς άυξηση της παραγωγής σημαίνει συνήθως μείωση του κόστους των πρώτων υλών. (Αυτό και αν φαίνεται παράλογο αλλά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κάτσω να το αναλύσω τώρα). Εάν ο παραγωγός αποφασίσει να θυσιάσει κέρδος έναντι μεριδίου αγοράς πολύ πιθανόν αυτό το "κι άλλο" να έρθει.
Κι όμως, ένα λαμπρό μυαλό κάποτε πήρε πρέφα ότι η κινητήριος δύναμη της αγοράς είναι μονάχα μία: η ανάγκη. Και μόνον αυτή μπορεί να σου φέρει το "κι άλλο" (Στο εξής θα το λέω τζίρο γιατί βαρέθηκα τα εισαγωγικά). Φαντάζει περιττό στην κεφάλα μου να κάτσω να το εξηγήσω αυτό οπότε μην περιμένετε καμια αναλυτική παρουσίαση, βαριέμαι.
Ωραία ρε Στέλιο, καταλάβαμε τί κινεί την αγορά. Αλλά που στο διάολο κολλάει;
Απαντώ ντε, υπομονή. Αυτοί οι κερατάδες καταφέρνουν να εισέλθουν στο μυαλό του καταναλωτή και εκ του θαύματος να πετύχουν αυτό που μόνο τα πρωτόγονα ένστικα μας είναι ικανά να κάνουν: να φυτέψουν μια νέα ανάγκη στο κεφάλι μας. Ή μάλλον, να μας αναγκάσουμε να δημιουργήσουμε μια νέα ανάγκη, από το πουθενά και να τη ριζώσουμε εμείς οι ίδιου τόσο βαθιά μέσα μας, ώστε να φαντάζει σαν κάτι που προϋπήρχε.
Αναλογιστείτε τα "θέλω" σας και σκεφτείτε πόσες φορές το "θέλω" πήγαζε καθαρά και μόνο από κάτι βαθύτερο, κάτι που οδηγεί τον εαυτό μας στο να επιθυμήσουμε κάτι τόσο έντονα ώστε η ζωή μας να φαντάζει διαφορετική μετά από αυτό και τις φορές εκείνες που το "θέλω" ανταποκρινόταν σε κάτι αληθινά πρακτικό και χρήσιμο.
Αυτό το σατανικό σχέδιο κυρίες και κύριοι, ονομάστηκε "ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ"!
Σάββατο 5 Ιουνίου 2010
Τρίτη 1 Ιουνίου 2010
Fucking impotent scums! (μέρος α)
Δεν ξέρω τι τρέχει με την αρχοντομουτσουνάρα μου αλλά νιώθω μια χαζή ανάγκη να πω πέντε δέκα πράματα. Όχι πως πιστεύω ότι θα αλλάξω τον κόσμο, απλά να ρε παιδί μου, πως το λένε... ένα God syndrome να το πω, μια μαλακία στον εγκέφαλο να το πω... Δεν ξέρω... Πεφτέλ...
Μετά την ηλικία των 3 που απέκτησα μια δική μου συνείδηση και άρχισα να βγάζω τα πρώτα μου βασικά συμπεράσματα (ήτοις: Φαϊ γερό, μόνο τα μεσημέρια εκτός και αν ο μπαμπάς κάνει κανα ninja βραδινό, τουαλέτα πρέπει κάποτε να αρχίσω να πηγαίνω και μόνος μου γιατί σε κάποια φάση κάποιος θα κάνει καμια δουλειά σε κανα μπαλκόνι και γω θα μείνω στο στεφάνι με στο σκατό στον κώλο μέχρι να δεηθούν να με σκουπίσουν... τέτοια πράματα ρε παιδί μου...) διακατεχόμουν από μια τεράστια περιέργεια για τα πάντα. Και μάλιστα μου προκαλούσε και θέματα με τα άλλα παιδάκια. Όπως ήταν λογικό η περιέργεια οδήγησε σε περαιτέρω ψάξιμο και χώσιμο εκεί που δε με σπέρνουν και και και και....
Δεν πέρασαν εύκολα τα χρόνια οφείλω να ομολογήσω και θες η βλακεία, θες η περιέργεια, θες οι ευθύνες, το ψάξιμο, ο χαμένος χρόνος, αδυνατώ πλέον να πιστέψω ότι όλα είναι τυχαία. Κάτι παίζεται γύρω από όλα. Το πιο πιθανό σενάριο που μου έρχεται στο κεφάλι είναι το εξής:
Ο Μπάμπης ανακαλύπτει κάτι. Η Ζαχάρω το αναπτύσσει. Το κράτος το αποδέχεται. Ο Μαλάκας ανακαλύπτει ότι μπορεί να βγάλει λεφτά. Ο Μπάσταρδος κρατάει στο χέρι τον Μαλάκα. Οι Γαμάω διοικούν τους Μπάσταρδους. Οι Καθυστερημένοι το κάνουν θρησκεία. Ο λαουτζίκος πιστεύει σε αυτό και ταίζει τους πάντες εκτός από τον Μπάμπη.
Βέβαια υπάρχει και το άλλο σενάριο αλλά είναι πολύ συνομοτικό και δεν ξέρω κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα:
Μια ομάδα ανθρώπων τοποθετημένοι σε θέσεις κλειδιά καταφέρνουν να προσελκύσουν άλλους ανθώπους που διψάνε για δόξα, χρήμα, φήμη, την Αγία Τριάδα της επιτυχίας. Αυτοί όλοι στην ουσία δημιουργούν, κάτι σαν εταιρία ένα πράμα και επεκτείνονται ασταμάτητα. Κατακτούν χώρες, κράτη, ηπείρους, οικονομίες, σπρώχνουν δικτάτορες, ρίχνουν κυβερνήσεις, κόβουν και ράβουν γενικότερα αλλά όλα αυτά σε ένα πλαίσιο τόσο χαλαρο ώστε πάντα μα πάντα, οι μικρότερες μονάδες της κοινωνίας να έχουν πλήρη άγνοια της συνολικής εικόνας. Της δυναμικής των καταστάσεων.
Επειδή η ανθρωπότητα έχει δυναμικό και ροή, δύσκολα κάτι μένει σταθερό. Και ενίοτε, λαμπρά μυαλά ξεχωρίζουν. Δύσκολο να φιμώσεις λαμπρές προσωπικότητες. Άρα; Άρα, πολύ απλά δεν τις φιμώνεις. Τους επιβάλλεις στον παρακάτω κύκλο:
"Ο Μπάμπης ανακαλύπτει κάτι. Η Ζαχάρω το αναπτύσσει. Το κράτος το αποδέχεται. Ο Μαλάκας ανακαλύπτει ότι μπορεί να βγάλει λεφτά. Ο Μπάσταρδος κρατάει στο χέρι τον Μαλάκα. Οι Γαμάω διοικούν τους Μπάσταρδους. Οι Καθυστερημένοι το κάνουν θρησκεία. Ο λαουτζίκος πιστεύει σε αυτό και ταίζει τους πάντες εκτός από τον Μπάμπη"
Το λαμπρό μυαλό το οποίο στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Μπάμπης (χειροκρότημα, καλά καταλάβατε...) θα πεθάνει μόνος και χωρίς να προκαλέσει πρόβλημα.
Ο λαός θα συνεχίζει να ζει σε μια απύθμενη πλάνη, την επονομαζόμενη θρησκεία. Θα προκαλέσει διχοτομήσεις, διαμάχες, πόλεμο, θα επιζητήσει τι διαφορετικότητά του μέσω της θρησκείας, θα διεκδικήσει (άκουσον, άκουσον!!!) μεταθάνατον ζωή και τέλος θα πεθάνει με χαμόγελο όταν δει το φως στην άκρη του τούνελ, εμφανές αποτέλεσμα των χαμηλών συγκεντρώσεων του καλίου που με μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων προκαλούν τον κυτταρικό θάνατο. Αλλά αυτά είναι για τους επιστήμονες. Εμείς το λέμε παράδεισο.
Δηλαδή ρε σεις για να καταλάβω, ζείτε σκατά τώρα για να ζήσετε τέλεια μετά; Όχι, αλήθεια δηλαδή γιατί το βασικό μήνυμα του Ιησού, που πραγματικά ανάθεμα την ώρα που πάτησε το πόδι του στη γη, ήταν ο αλτρουισμός και η αγάπη. Που σκατά τη βλέπετε την αγάπη; Πόσον κόσμο έχετε σφάξει για χάρη του Ιησού; Πόσες οικονομικές συμφωνίες έχουν κλείσει στο όνομα της θρησκείας; Και τα βάζω με το χριστιανισμό περισσότερο επειδή τα χριστιανόπουλα (αγαπάνε τη δουλεία...) μου το παίζετε και λαμπρά και απελευθερωμένα μυαλά. Για να δω τι έχετε να απαντήσετε σε αυτό:
Ειλικρινά από το δικό σας υποκριτκό μπουρδέλο προτιμώ τους μωαμεθανούς. Τι θέλουν; Να μην τρώνε μοσχάρι μια ζωή ώστε όταν ψοφήσουν να μπορούνε να γαμάνε ανελέητα παρθένες! Αυτά είναι! Σεξ και μόνο σεξ! Αυτό ξέρουν, αυτό εμπιστεύονται. Και αν στην πορεία καποιος τους την πει, βγάζουν τη χατζάρα και τον σφάζουν στο όνομα του θεούλη τους.
Ενώ ο χριστιανισμός; Ο χριστιανισμός έιναι σαφώς ανώτερος. Πρώτα απόλα δεν κρίνει. Δε χρειάζεται να κρίνει. Είναι η μοναδική αληθινή θρησκεία. Ένας από τους πρώτους νόμους του μάρκετινγκ. Πείθεις τον καταναλωτή ότι το προϊόν σου είναι το μοναδικό που προσφέρει αυτή τη λειτουργία σε αυτή την καταπληκτική τιμή. Αγάπα τον πλησίον σου. Και αν δεν τον αγαπάς; Μην αμαρήσεις για κανένα λόγο. Και αν αμαρτήσεις; Άνθρωποι είμαστε ρε παιδάκι μου. Υπάρχει δικλείδα ασφαλείας;
Αν αμαρτήσεις είναι πάρα πολύ απλό.Μη φας κρέας για τρεις μέρες, πιες λίγο Μαυροδάφνη στολισμένη με κομματάκια μπαγιάτικου ψωμιού που περίσσεψε από το φούρνο του χωριού και μάντεψε: Μπορείς να αμαρτήσεις για όσες φορές θέλεις, ελεύθερα. Βέβαια, εάν ξεχαστείς και κάνεις καμια χοντρή μαλακία μπορεί να χρειαστεί να εκτελέσεις ένα τριπλό λουπ με σάλτο ντεγκαβλε και προσγείωση στο μεσαίο δάχτυλο του ποδιού ενώ ταυτόχρονα κάνεις cast το spell που θα σου δώσει τη συγχώρεση. Όλα είναι εντάξει αρκεί να πηγαίνεις στην εκκλησία κάθε Κυριακή.
Μα ξυπνήστε! Επιτέλους δηλαδή! Και να σας αποδείξω ότι δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται έτσι αντιφατικά:
Μετά την ηλικία των 3 που απέκτησα μια δική μου συνείδηση και άρχισα να βγάζω τα πρώτα μου βασικά συμπεράσματα (ήτοις: Φαϊ γερό, μόνο τα μεσημέρια εκτός και αν ο μπαμπάς κάνει κανα ninja βραδινό, τουαλέτα πρέπει κάποτε να αρχίσω να πηγαίνω και μόνος μου γιατί σε κάποια φάση κάποιος θα κάνει καμια δουλειά σε κανα μπαλκόνι και γω θα μείνω στο στεφάνι με στο σκατό στον κώλο μέχρι να δεηθούν να με σκουπίσουν... τέτοια πράματα ρε παιδί μου...) διακατεχόμουν από μια τεράστια περιέργεια για τα πάντα. Και μάλιστα μου προκαλούσε και θέματα με τα άλλα παιδάκια. Όπως ήταν λογικό η περιέργεια οδήγησε σε περαιτέρω ψάξιμο και χώσιμο εκεί που δε με σπέρνουν και και και και....
Δεν πέρασαν εύκολα τα χρόνια οφείλω να ομολογήσω και θες η βλακεία, θες η περιέργεια, θες οι ευθύνες, το ψάξιμο, ο χαμένος χρόνος, αδυνατώ πλέον να πιστέψω ότι όλα είναι τυχαία. Κάτι παίζεται γύρω από όλα. Το πιο πιθανό σενάριο που μου έρχεται στο κεφάλι είναι το εξής:
Ο Μπάμπης ανακαλύπτει κάτι. Η Ζαχάρω το αναπτύσσει. Το κράτος το αποδέχεται. Ο Μαλάκας ανακαλύπτει ότι μπορεί να βγάλει λεφτά. Ο Μπάσταρδος κρατάει στο χέρι τον Μαλάκα. Οι Γαμάω διοικούν τους Μπάσταρδους. Οι Καθυστερημένοι το κάνουν θρησκεία. Ο λαουτζίκος πιστεύει σε αυτό και ταίζει τους πάντες εκτός από τον Μπάμπη.
Βέβαια υπάρχει και το άλλο σενάριο αλλά είναι πολύ συνομοτικό και δεν ξέρω κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα:
Μια ομάδα ανθρώπων τοποθετημένοι σε θέσεις κλειδιά καταφέρνουν να προσελκύσουν άλλους ανθώπους που διψάνε για δόξα, χρήμα, φήμη, την Αγία Τριάδα της επιτυχίας. Αυτοί όλοι στην ουσία δημιουργούν, κάτι σαν εταιρία ένα πράμα και επεκτείνονται ασταμάτητα. Κατακτούν χώρες, κράτη, ηπείρους, οικονομίες, σπρώχνουν δικτάτορες, ρίχνουν κυβερνήσεις, κόβουν και ράβουν γενικότερα αλλά όλα αυτά σε ένα πλαίσιο τόσο χαλαρο ώστε πάντα μα πάντα, οι μικρότερες μονάδες της κοινωνίας να έχουν πλήρη άγνοια της συνολικής εικόνας. Της δυναμικής των καταστάσεων.
Επειδή η ανθρωπότητα έχει δυναμικό και ροή, δύσκολα κάτι μένει σταθερό. Και ενίοτε, λαμπρά μυαλά ξεχωρίζουν. Δύσκολο να φιμώσεις λαμπρές προσωπικότητες. Άρα; Άρα, πολύ απλά δεν τις φιμώνεις. Τους επιβάλλεις στον παρακάτω κύκλο:
"Ο Μπάμπης ανακαλύπτει κάτι. Η Ζαχάρω το αναπτύσσει. Το κράτος το αποδέχεται. Ο Μαλάκας ανακαλύπτει ότι μπορεί να βγάλει λεφτά. Ο Μπάσταρδος κρατάει στο χέρι τον Μαλάκα. Οι Γαμάω διοικούν τους Μπάσταρδους. Οι Καθυστερημένοι το κάνουν θρησκεία. Ο λαουτζίκος πιστεύει σε αυτό και ταίζει τους πάντες εκτός από τον Μπάμπη"
Το λαμπρό μυαλό το οποίο στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Μπάμπης (χειροκρότημα, καλά καταλάβατε...) θα πεθάνει μόνος και χωρίς να προκαλέσει πρόβλημα.
Ο λαός θα συνεχίζει να ζει σε μια απύθμενη πλάνη, την επονομαζόμενη θρησκεία. Θα προκαλέσει διχοτομήσεις, διαμάχες, πόλεμο, θα επιζητήσει τι διαφορετικότητά του μέσω της θρησκείας, θα διεκδικήσει (άκουσον, άκουσον!!!) μεταθάνατον ζωή και τέλος θα πεθάνει με χαμόγελο όταν δει το φως στην άκρη του τούνελ, εμφανές αποτέλεσμα των χαμηλών συγκεντρώσεων του καλίου που με μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων προκαλούν τον κυτταρικό θάνατο. Αλλά αυτά είναι για τους επιστήμονες. Εμείς το λέμε παράδεισο.
Δηλαδή ρε σεις για να καταλάβω, ζείτε σκατά τώρα για να ζήσετε τέλεια μετά; Όχι, αλήθεια δηλαδή γιατί το βασικό μήνυμα του Ιησού, που πραγματικά ανάθεμα την ώρα που πάτησε το πόδι του στη γη, ήταν ο αλτρουισμός και η αγάπη. Που σκατά τη βλέπετε την αγάπη; Πόσον κόσμο έχετε σφάξει για χάρη του Ιησού; Πόσες οικονομικές συμφωνίες έχουν κλείσει στο όνομα της θρησκείας; Και τα βάζω με το χριστιανισμό περισσότερο επειδή τα χριστιανόπουλα (αγαπάνε τη δουλεία...) μου το παίζετε και λαμπρά και απελευθερωμένα μυαλά. Για να δω τι έχετε να απαντήσετε σε αυτό:
Ειλικρινά από το δικό σας υποκριτκό μπουρδέλο προτιμώ τους μωαμεθανούς. Τι θέλουν; Να μην τρώνε μοσχάρι μια ζωή ώστε όταν ψοφήσουν να μπορούνε να γαμάνε ανελέητα παρθένες! Αυτά είναι! Σεξ και μόνο σεξ! Αυτό ξέρουν, αυτό εμπιστεύονται. Και αν στην πορεία καποιος τους την πει, βγάζουν τη χατζάρα και τον σφάζουν στο όνομα του θεούλη τους.
Ενώ ο χριστιανισμός; Ο χριστιανισμός έιναι σαφώς ανώτερος. Πρώτα απόλα δεν κρίνει. Δε χρειάζεται να κρίνει. Είναι η μοναδική αληθινή θρησκεία. Ένας από τους πρώτους νόμους του μάρκετινγκ. Πείθεις τον καταναλωτή ότι το προϊόν σου είναι το μοναδικό που προσφέρει αυτή τη λειτουργία σε αυτή την καταπληκτική τιμή. Αγάπα τον πλησίον σου. Και αν δεν τον αγαπάς; Μην αμαρήσεις για κανένα λόγο. Και αν αμαρτήσεις; Άνθρωποι είμαστε ρε παιδάκι μου. Υπάρχει δικλείδα ασφαλείας;
Αν αμαρτήσεις είναι πάρα πολύ απλό.Μη φας κρέας για τρεις μέρες, πιες λίγο Μαυροδάφνη στολισμένη με κομματάκια μπαγιάτικου ψωμιού που περίσσεψε από το φούρνο του χωριού και μάντεψε: Μπορείς να αμαρτήσεις για όσες φορές θέλεις, ελεύθερα. Βέβαια, εάν ξεχαστείς και κάνεις καμια χοντρή μαλακία μπορεί να χρειαστεί να εκτελέσεις ένα τριπλό λουπ με σάλτο ντεγκαβλε και προσγείωση στο μεσαίο δάχτυλο του ποδιού ενώ ταυτόχρονα κάνεις cast το spell που θα σου δώσει τη συγχώρεση. Όλα είναι εντάξει αρκεί να πηγαίνεις στην εκκλησία κάθε Κυριακή.
Μα ξυπνήστε! Επιτέλους δηλαδή! Και να σας αποδείξω ότι δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται έτσι αντιφατικά:
Παρασκευή 28 Μαΐου 2010
Οπλιστείτε με λίπος, βρέχει πείνα.
The state of the nation, violation
A broken promise is as good as a lie
The hell is humongous, the devil's among us
And we will burn because we won't unite
We won't witness anymore freedom
What does anybody do we need 'em?
I would rather fight than let another die
We're the problem but we're also the solution
All hope is gone
If you want you cannot take it from me
If you think you can you still don't know me
Let me tell you, when I said it I meant it
And I will always have the right to defend it
Fifty seconds, a hundred murders
The bill of rights is a bill of sale
What will you do when the war is over?
What will you do when your system fails?
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
The wretched are the wounded
The hungry starved to death
At a place where no-one goes
The air itself is a final breathe
So discontinue
The antiseptic cash charade
As the cry of justice comes
I'm gonna let this fire free
I am the reason your future suffers
I am the hatred you won't embrace
I am the worm of a pure distinction
I am the remedy, spit in my face
All your lies and wars are out-datedall your subjects are ****ing the kings
I could rattle off a million other reasons why
but does it matter when the only thing we love will die?
A broken promise is as good as a lie
The hell is humongous, the devil's among us
And we will burn because we won't unite
We won't witness anymore freedom
What does anybody do we need 'em?
I would rather fight than let another die
We're the problem but we're also the solution
All hope is gone
If you want you cannot take it from me
If you think you can you still don't know me
Let me tell you, when I said it I meant it
And I will always have the right to defend it
Fifty seconds, a hundred murders
The bill of rights is a bill of sale
What will you do when the war is over?
What will you do when your system fails?
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
The wretched are the wounded
The hungry starved to death
At a place where no-one goes
The air itself is a final breathe
So discontinue
The antiseptic cash charade
As the cry of justice comes
I'm gonna let this fire free
I am the reason your future suffers
I am the hatred you won't embrace
I am the worm of a pure distinction
I am the remedy, spit in my face
All your lies and wars are out-datedall your subjects are ****ing the kings
I could rattle off a million other reasons why
but does it matter when the only thing we love will die?
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way, we'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world, we'll end the world when all hope is gone
When all hope is gone
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way, we'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world, we'll end the world when all hope is gone
When all hope is gone
Και ρωτώ εγώ τώρα με το άμαθο κεφάλι μου. Είναι δυνατόν να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος αυτή τη στιγμή ηλικίας κάτω των 40 που να πιστεύει σε αυτό το ηλίθιο πολιτικό σύστημα; Εάν ναι, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Δεν είναι πάνω απο εκατό όλοι όσοι έφεραν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση. Κρίση και αηδίες αλλά τέλος πάντων δε θέλω να μπλέξω με θεωρίες συνομοσίας. Θα καταλήξω εκεί θέλοντας και μη προς το τέλος του ποστ. Είναι ποτέ δυνατό να πίστεψε έστω και ένα νέο παιδί, ότι εαν βαφτεί για άλλη μια φορά η καταραμένη ψήφος του με χρώματα θα αλλάξει κάτι;
Σας ακούω ρε καρντάσια σε συνελεύσεις και λοιπά, να βρίζεστε, να κονταροχτυπιέστε και να ανταλάσσετε κουβέντες που εγώ προσωπικά με το χειρότερο μου εχθρό απέναντί μου, θα τις απέφευγα. "Εσείς οι μπλε κάνατε εκείνο", "Εσείς οι πράσινοι δεν, θα, εκτός εάν..." και σαν τις πορδές οι κόκκινοι "'ναι, αλλά εάν δεν ήμασταν εμείς, εσείς ακόμη θα, μπλα μπλα..."
Ερώτηξις: ΠΟΙΟΙ ΕΣΕΙΣ;;;
Ρε κεφάλια αγύριστα, είστε και το μέλλον της χώρας μη χέσω, εμείς, εσείς, αυτοί είναι μέρη του λόγου, συγκεκριμένα προσωπικές αντωνυμίες. Δεν έχει κανείς απο σας καμία απολύτως σχέση με τα κόμματα. Καμία. Μα καμία όμως... Πάρτε το χαμπάρι... Η κοινωνική αφύπνιση για την οποία χολοσκάτε τόσο πολύ πια, δεν πρόκειται να έρθει και να μας χτυπήσει την πόρτα απλά και μόνο επειδή αυτοχαρακτηρίζεστε ως σωτήρες. Εντάξει ρε αδερφέ, πήγες σε μια πορεία. Σε εκατό. Σε χίλιες! Εξακολουθώ να σε γράφω στα αμελέτητα. Για εκεί είσαι. Και οι μπλε και οι κόκκινοι και τα κομμούνια και οι αναρχικοί και οι ταμπελάρχες και όλοι σας. Ένα μάτσο χάλια.
Ποιος είμαι εγώ να σας κρίνω; Ακούω φωνές; Μήπως θέλετε μια σταγονίτσα υδροκυάνιο δίπλα στα τραπεζάκια σας; Ε; Μήπως; Ζουζούνια μου αγώνας με φραπέ τσιγάρο και δυο ώρες περπάτημα στην Εγνατία κάθε δεκαπέντε μέρες δε γίνεται. Αγώνας γίνεται με το μυστρί, τον ιδρώτα, τον κάματο. Άμα δε νιώσετε τη μέση σας να θέλει να φύγει από το σώμα σας, μη μου μιλάτε για αγώνες σας παρακαλώ πολύ. Και να χαρείτε μη μου το παίζετε ότι λυπάστε τους γονείς σας που πληρώνουν τόσα χρόνια. Στο θέμα εργασία, οι μάυροι πλανόδιοι πωλητές έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα γνώμης από εσάς.
Εθελοτυφλείτε. Η αδυναμία σας να βρείτε νόημα στη ζωούλα σας και να ξεφύγετε από την ταμπέλα του περιθωριακού τύπου που σας είχανε κολλήσει τα άλλα παιδάκια στο δημοτικό, είναι να πάτε να γίνετε το πιο ενοχλητικό πράγμα σε όλο το σύμπαν: Κράχτες σε τραπεζάκια. Ο κόσμος καίγεται και σεις κυνηγάτε ψήφους! Δεν πάνε δυο εβδομάδες που έκανα (κλασικα...) stand up comedy στο σπίτι μου όσον αφορά τα κόμματα στα πανεπιστήμια. Κλαίγανε απο τα γέλια μέχρι τη στιγμή που η καημένη η μάνα μου σταμάτησε να γελάει και τους είπε σοβαρά: "Δεν κάνει πλάκα, έτσι είναι... Ακόμη..."
Το καταλαβαίνετε ρε; Δε σας θέλει ο κόσμος. Σας μισεί πριν πατήσει το πόδι του στο γαμωπανεπιστήμιο. Και παντού δηλαδή. Όλες οι εκφάνσεις των κομματικών χρωμάτων είναι σιχαμερές και βδελυγρές. Ανάθεμα το μυαλό σας. Θα ψοφήσουμε της πείνας και το Π.Α.Μ.Ε. οργανώνει πορείες για να διακδικήσει 1400 ευρώπουλα βασικό μισθό. ΡΕ ΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ; Τραβάτε σε κανά νησί, φυτέψτε μαρουλάκια, πάρτε και δυο κότες και φωτοσυνθέστε ελεύθερα. Φαϊ δεν έχει. ΤΕΛΟΣ.
Οικονομικοί εκτελεστές. Τους έχετε ακουστά; Η μεγαλύτερη οικονομική αλλαγή με τα σκληρότερα οικονομικά μέτρα μετά τη μεταπολίτευση. Καραμέλα. Λες και ξέρουν έστω και τα μισά δεκαπεντάχρονα τί είναι η μεταπολίτευση.
Τα φάγατε όλα ρε. Ζώα. Αλλά δε φταίτε εσείς. Σας τα τάξανε και τα φάγατε. Εκεί είναι το ζόρι. Να δω πότε θα καταλάβει ο κόσμος ότι δεν αυτομολήσατε. Σας τα τάξανε. Άλλα, μεγαλύτερα κεφάλια από τα δικά μας. Πατήσανε πάνω στην ψωροπερηφάνια του Έλληνα που θέλει να ζει σαν κροίσσος και υποσχέθηκαν άφεση αμαρτιών. Αμ δε... Θα τα πληρώσετε όλα ρε κερατάδες. Όλα μέχρι τελευταίας ρανίδας. Με τη ζωή σας.
Μια μέρα θα σκάσει η πρόταση που δε μπορούμε να αρνηθούμε. Μια τρομερή οικονομική προσφορά που θα μας ξεχρεώνει. Θα μας ξεχρεώσει δεν αμφιβάλλω. Ταυτόχρονα όμως θα αποτελέσει και τη μεγαλύτερη υποδούλωση του Ελληνικού κράτους. Και αν τολμήσουμε να αρνηθούμε; Πολύ απλό. Έπρεπε να το έχετε μάθει απέξω το παραμυθάκι.
27o λεπτό. Ακούστε τι έχει να πει ο ασπρομάλλης κυριούλης.
Μόνος ήχος στ' αυτιά μου, το τόσο αληθινό ρεφραίν:
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
Σας ακούω ρε καρντάσια σε συνελεύσεις και λοιπά, να βρίζεστε, να κονταροχτυπιέστε και να ανταλάσσετε κουβέντες που εγώ προσωπικά με το χειρότερο μου εχθρό απέναντί μου, θα τις απέφευγα. "Εσείς οι μπλε κάνατε εκείνο", "Εσείς οι πράσινοι δεν, θα, εκτός εάν..." και σαν τις πορδές οι κόκκινοι "'ναι, αλλά εάν δεν ήμασταν εμείς, εσείς ακόμη θα, μπλα μπλα..."
Ερώτηξις: ΠΟΙΟΙ ΕΣΕΙΣ;;;
Ρε κεφάλια αγύριστα, είστε και το μέλλον της χώρας μη χέσω, εμείς, εσείς, αυτοί είναι μέρη του λόγου, συγκεκριμένα προσωπικές αντωνυμίες. Δεν έχει κανείς απο σας καμία απολύτως σχέση με τα κόμματα. Καμία. Μα καμία όμως... Πάρτε το χαμπάρι... Η κοινωνική αφύπνιση για την οποία χολοσκάτε τόσο πολύ πια, δεν πρόκειται να έρθει και να μας χτυπήσει την πόρτα απλά και μόνο επειδή αυτοχαρακτηρίζεστε ως σωτήρες. Εντάξει ρε αδερφέ, πήγες σε μια πορεία. Σε εκατό. Σε χίλιες! Εξακολουθώ να σε γράφω στα αμελέτητα. Για εκεί είσαι. Και οι μπλε και οι κόκκινοι και τα κομμούνια και οι αναρχικοί και οι ταμπελάρχες και όλοι σας. Ένα μάτσο χάλια.
Ποιος είμαι εγώ να σας κρίνω; Ακούω φωνές; Μήπως θέλετε μια σταγονίτσα υδροκυάνιο δίπλα στα τραπεζάκια σας; Ε; Μήπως; Ζουζούνια μου αγώνας με φραπέ τσιγάρο και δυο ώρες περπάτημα στην Εγνατία κάθε δεκαπέντε μέρες δε γίνεται. Αγώνας γίνεται με το μυστρί, τον ιδρώτα, τον κάματο. Άμα δε νιώσετε τη μέση σας να θέλει να φύγει από το σώμα σας, μη μου μιλάτε για αγώνες σας παρακαλώ πολύ. Και να χαρείτε μη μου το παίζετε ότι λυπάστε τους γονείς σας που πληρώνουν τόσα χρόνια. Στο θέμα εργασία, οι μάυροι πλανόδιοι πωλητές έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα γνώμης από εσάς.
Εθελοτυφλείτε. Η αδυναμία σας να βρείτε νόημα στη ζωούλα σας και να ξεφύγετε από την ταμπέλα του περιθωριακού τύπου που σας είχανε κολλήσει τα άλλα παιδάκια στο δημοτικό, είναι να πάτε να γίνετε το πιο ενοχλητικό πράγμα σε όλο το σύμπαν: Κράχτες σε τραπεζάκια. Ο κόσμος καίγεται και σεις κυνηγάτε ψήφους! Δεν πάνε δυο εβδομάδες που έκανα (κλασικα...) stand up comedy στο σπίτι μου όσον αφορά τα κόμματα στα πανεπιστήμια. Κλαίγανε απο τα γέλια μέχρι τη στιγμή που η καημένη η μάνα μου σταμάτησε να γελάει και τους είπε σοβαρά: "Δεν κάνει πλάκα, έτσι είναι... Ακόμη..."
Το καταλαβαίνετε ρε; Δε σας θέλει ο κόσμος. Σας μισεί πριν πατήσει το πόδι του στο γαμωπανεπιστήμιο. Και παντού δηλαδή. Όλες οι εκφάνσεις των κομματικών χρωμάτων είναι σιχαμερές και βδελυγρές. Ανάθεμα το μυαλό σας. Θα ψοφήσουμε της πείνας και το Π.Α.Μ.Ε. οργανώνει πορείες για να διακδικήσει 1400 ευρώπουλα βασικό μισθό. ΡΕ ΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ; Τραβάτε σε κανά νησί, φυτέψτε μαρουλάκια, πάρτε και δυο κότες και φωτοσυνθέστε ελεύθερα. Φαϊ δεν έχει. ΤΕΛΟΣ.
Οικονομικοί εκτελεστές. Τους έχετε ακουστά; Η μεγαλύτερη οικονομική αλλαγή με τα σκληρότερα οικονομικά μέτρα μετά τη μεταπολίτευση. Καραμέλα. Λες και ξέρουν έστω και τα μισά δεκαπεντάχρονα τί είναι η μεταπολίτευση.
Τα φάγατε όλα ρε. Ζώα. Αλλά δε φταίτε εσείς. Σας τα τάξανε και τα φάγατε. Εκεί είναι το ζόρι. Να δω πότε θα καταλάβει ο κόσμος ότι δεν αυτομολήσατε. Σας τα τάξανε. Άλλα, μεγαλύτερα κεφάλια από τα δικά μας. Πατήσανε πάνω στην ψωροπερηφάνια του Έλληνα που θέλει να ζει σαν κροίσσος και υποσχέθηκαν άφεση αμαρτιών. Αμ δε... Θα τα πληρώσετε όλα ρε κερατάδες. Όλα μέχρι τελευταίας ρανίδας. Με τη ζωή σας.
Μια μέρα θα σκάσει η πρόταση που δε μπορούμε να αρνηθούμε. Μια τρομερή οικονομική προσφορά που θα μας ξεχρεώνει. Θα μας ξεχρεώσει δεν αμφιβάλλω. Ταυτόχρονα όμως θα αποτελέσει και τη μεγαλύτερη υποδούλωση του Ελληνικού κράτους. Και αν τολμήσουμε να αρνηθούμε; Πολύ απλό. Έπρεπε να το έχετε μάθει απέξω το παραμυθάκι.
27o λεπτό. Ακούστε τι έχει να πει ο ασπρομάλλης κυριούλης.
Μόνος ήχος στ' αυτιά μου, το τόσο αληθινό ρεφραίν:
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
Αναντάμ παπαντάμ...
Και έρχεται μια ωραία πρωία που ανακαλύπτεις ότι ο κόσμος έχει πολύ περισσότερη πλάκα απ' όσο νόμιζες. Γενικώς δηλαδή είχα την άποψη ότι καθείς κάνει ότι του καυλώσει αλλά πλέον χασκογελάω σαν καθυστερημένο τελετάμπυ και απολαμβάνω την ανθρώπινη βλακεία σε όλο της το μεγαλείο.
Είναι γενικώς ουτοπικό να περιμένεις λογικές πράξεις από τα άλλα όντα. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μια ξεχωριστή οντότητα ασύνδετη από την πραγματικότητα. Θεωρία των παράλληλων συμπάντων στο έπακρο ενώ όλοι βρίσκονται στο αποκορύφωμα του απόκρυφου ηδονιστικού αυνανισμού στον οποίο αρέσκεται ο κάθε "σκεπτόμενος" άνθρωπος ανταγωνιζόμενος τον συνάδελφο συμπαντικό ενδοπαλαμικό παλινδρομιστή (μπάντα, ψάξτε τους).
Αυτό που έχουμε ξεφτιλίσει εντελώς δε είναι η έννοια της φιλίας. Αυτοπροσδιοριζόμεθα πλέον αποκλειστικά και μόνο μέσω των φορέων κοινωνικής δικτύωσης που προσφέρει απλόχερα το διαδίκτυο, συμμετέχουμε σε ομάδες καθυστερημένων ανθρώπων των οποίων το σύμπαν έτυχε να διασταυρώνει ένα κομμάτι της σκοτεινής του ύλης με το δικό μας και χαιρόμαστε για την ανεκδιήγητη διαστροφή που απολαμβάνουμε πλέον θελκτικά. Αναζητούμε ίσως θα τολμούσα να πω. Η μόνη μας προστριβή με το λεγόμενο RL (real life δια τους μη gamers) αντικατοπτρίζεται από το βούλιαγμα στο ξυπνητήρι που προκάλεσε μια ιδρωμένη γροθιά. Δύσκολο να βγεις να κυνηγήσεις τη ζωή όταν όλη μέρα μοιράζεσαι αμπελοφιλοσοφίες με διάφορους πίσω από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Μέχρι τα ξημερώματα. Ποια μαθήματα και μαλακίες, ποια δουλειά, πρέπει να ταϊσω τη φάρμα μου, να δηλώσω συμμετοχή στο τάδε αστρονομικής σημασιας event, να ξεπεράσω το χωρισμό μου, να δηλώσω σε έναν φίλο μου ότι του θύμωσα. Για την ακρίβεια, να τον σβήσω από παντού γιατί σε αυτό τον ορυμαγδό της δικτύωσης και επικοινωνιας είναι πραγματικά πλεόν τόσο εύκολο να βγάλεις κάποιον από τη ζωή σου. Τον γράφεις στο ιντερνετικό παπάρι σου με Times New Roman 72 στιγμών και τον διαγράφεις σαν κακογραμμένο καλλιγραφικό "πι" που το κανες τόσο σκατά που πλέον σου μοιάζει με κώλο με ουρά.
Χελόου, πάντα κώλος με ουρά ήταν απλά εσένα σου φαινότανε καλλιγραφικό "πι" για όσο σε εξυπηρετούσε. Όταν ήθελες να εντυπωσιάσεις απλά έκανες την ανασκαφή στο διαδικτυακό τεφτέρι σου και το κόλλαγες παντού. Δεν είναι ασυμφωνία χαρακτήρων όπως θα έλεγε κάποιος με ένα έξυπνο λογοπαίγνιο. "Πι' το ενα, "πι" και το άλλο. Επιλογή σου να το κοτσάρεις και να το βαφτίζεις καλλιγραφικό. Αν μια μέρα αρχίσει να σε χέζει, πρέπει να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι στο καλό μπορεί να έκανες λάθος. Αλλά ξέχασα. Τίποτα.
Αγαπητή μπλογκέρισσα, την έδωσα την κλωτσιά στον εαυτό μου. Και δουλεύει. Και ναι, μπορείς να γλύψεις τον αγκώνα σου. Στην τελική βάλε λίγο σάλιο στο δείκτη και τρίψτο πάνω του. Τα μέσα διαφέρουν μα η αφύπνιση κοινή και συνειδητοποιημένη. Ένα μήνα εχω να αναρτήσω ένα γαμημένο κείμενο. Όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω. Η αναλγησία και έλλειψη ροπής που χαρακτήριζαν τη ζωή μου μέχρι πρότινος ήταν καθαρά και μόνο επιφανειακές. Έχω τόσα πολλά να πω που αισθάνομαι ότι είναι περιττά.
Δώσε κλότσο να γυρίσει και από δω παν οι άλλοι.
Είναι γενικώς ουτοπικό να περιμένεις λογικές πράξεις από τα άλλα όντα. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μια ξεχωριστή οντότητα ασύνδετη από την πραγματικότητα. Θεωρία των παράλληλων συμπάντων στο έπακρο ενώ όλοι βρίσκονται στο αποκορύφωμα του απόκρυφου ηδονιστικού αυνανισμού στον οποίο αρέσκεται ο κάθε "σκεπτόμενος" άνθρωπος ανταγωνιζόμενος τον συνάδελφο συμπαντικό ενδοπαλαμικό παλινδρομιστή (μπάντα, ψάξτε τους).
Αυτό που έχουμε ξεφτιλίσει εντελώς δε είναι η έννοια της φιλίας. Αυτοπροσδιοριζόμεθα πλέον αποκλειστικά και μόνο μέσω των φορέων κοινωνικής δικτύωσης που προσφέρει απλόχερα το διαδίκτυο, συμμετέχουμε σε ομάδες καθυστερημένων ανθρώπων των οποίων το σύμπαν έτυχε να διασταυρώνει ένα κομμάτι της σκοτεινής του ύλης με το δικό μας και χαιρόμαστε για την ανεκδιήγητη διαστροφή που απολαμβάνουμε πλέον θελκτικά. Αναζητούμε ίσως θα τολμούσα να πω. Η μόνη μας προστριβή με το λεγόμενο RL (real life δια τους μη gamers) αντικατοπτρίζεται από το βούλιαγμα στο ξυπνητήρι που προκάλεσε μια ιδρωμένη γροθιά. Δύσκολο να βγεις να κυνηγήσεις τη ζωή όταν όλη μέρα μοιράζεσαι αμπελοφιλοσοφίες με διάφορους πίσω από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Μέχρι τα ξημερώματα. Ποια μαθήματα και μαλακίες, ποια δουλειά, πρέπει να ταϊσω τη φάρμα μου, να δηλώσω συμμετοχή στο τάδε αστρονομικής σημασιας event, να ξεπεράσω το χωρισμό μου, να δηλώσω σε έναν φίλο μου ότι του θύμωσα. Για την ακρίβεια, να τον σβήσω από παντού γιατί σε αυτό τον ορυμαγδό της δικτύωσης και επικοινωνιας είναι πραγματικά πλεόν τόσο εύκολο να βγάλεις κάποιον από τη ζωή σου. Τον γράφεις στο ιντερνετικό παπάρι σου με Times New Roman 72 στιγμών και τον διαγράφεις σαν κακογραμμένο καλλιγραφικό "πι" που το κανες τόσο σκατά που πλέον σου μοιάζει με κώλο με ουρά.
Χελόου, πάντα κώλος με ουρά ήταν απλά εσένα σου φαινότανε καλλιγραφικό "πι" για όσο σε εξυπηρετούσε. Όταν ήθελες να εντυπωσιάσεις απλά έκανες την ανασκαφή στο διαδικτυακό τεφτέρι σου και το κόλλαγες παντού. Δεν είναι ασυμφωνία χαρακτήρων όπως θα έλεγε κάποιος με ένα έξυπνο λογοπαίγνιο. "Πι' το ενα, "πι" και το άλλο. Επιλογή σου να το κοτσάρεις και να το βαφτίζεις καλλιγραφικό. Αν μια μέρα αρχίσει να σε χέζει, πρέπει να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι στο καλό μπορεί να έκανες λάθος. Αλλά ξέχασα. Τίποτα.
Αγαπητή μπλογκέρισσα, την έδωσα την κλωτσιά στον εαυτό μου. Και δουλεύει. Και ναι, μπορείς να γλύψεις τον αγκώνα σου. Στην τελική βάλε λίγο σάλιο στο δείκτη και τρίψτο πάνω του. Τα μέσα διαφέρουν μα η αφύπνιση κοινή και συνειδητοποιημένη. Ένα μήνα εχω να αναρτήσω ένα γαμημένο κείμενο. Όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω. Η αναλγησία και έλλειψη ροπής που χαρακτήριζαν τη ζωή μου μέχρι πρότινος ήταν καθαρά και μόνο επιφανειακές. Έχω τόσα πολλά να πω που αισθάνομαι ότι είναι περιττά.
Δώσε κλότσο να γυρίσει και από δω παν οι άλλοι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)