Δεν ξέρω τι τρέχει με την αρχοντομουτσουνάρα μου αλλά νιώθω μια χαζή ανάγκη να πω πέντε δέκα πράματα. Όχι πως πιστεύω ότι θα αλλάξω τον κόσμο, απλά να ρε παιδί μου, πως το λένε... ένα God syndrome να το πω, μια μαλακία στον εγκέφαλο να το πω... Δεν ξέρω... Πεφτέλ...
Μετά την ηλικία των 3 που απέκτησα μια δική μου συνείδηση και άρχισα να βγάζω τα πρώτα μου βασικά συμπεράσματα (ήτοις: Φαϊ γερό, μόνο τα μεσημέρια εκτός και αν ο μπαμπάς κάνει κανα ninja βραδινό, τουαλέτα πρέπει κάποτε να αρχίσω να πηγαίνω και μόνος μου γιατί σε κάποια φάση κάποιος θα κάνει καμια δουλειά σε κανα μπαλκόνι και γω θα μείνω στο στεφάνι με στο σκατό στον κώλο μέχρι να δεηθούν να με σκουπίσουν... τέτοια πράματα ρε παιδί μου...) διακατεχόμουν από μια τεράστια περιέργεια για τα πάντα. Και μάλιστα μου προκαλούσε και θέματα με τα άλλα παιδάκια. Όπως ήταν λογικό η περιέργεια οδήγησε σε περαιτέρω ψάξιμο και χώσιμο εκεί που δε με σπέρνουν και και και και....
Δεν πέρασαν εύκολα τα χρόνια οφείλω να ομολογήσω και θες η βλακεία, θες η περιέργεια, θες οι ευθύνες, το ψάξιμο, ο χαμένος χρόνος, αδυνατώ πλέον να πιστέψω ότι όλα είναι τυχαία. Κάτι παίζεται γύρω από όλα. Το πιο πιθανό σενάριο που μου έρχεται στο κεφάλι είναι το εξής:
Ο Μπάμπης ανακαλύπτει κάτι. Η Ζαχάρω το αναπτύσσει. Το κράτος το αποδέχεται. Ο Μαλάκας ανακαλύπτει ότι μπορεί να βγάλει λεφτά. Ο Μπάσταρδος κρατάει στο χέρι τον Μαλάκα. Οι Γαμάω διοικούν τους Μπάσταρδους. Οι Καθυστερημένοι το κάνουν θρησκεία. Ο λαουτζίκος πιστεύει σε αυτό και ταίζει τους πάντες εκτός από τον Μπάμπη.
Βέβαια υπάρχει και το άλλο σενάριο αλλά είναι πολύ συνομοτικό και δεν ξέρω κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα:
Μια ομάδα ανθρώπων τοποθετημένοι σε θέσεις κλειδιά καταφέρνουν να προσελκύσουν άλλους ανθώπους που διψάνε για δόξα, χρήμα, φήμη, την Αγία Τριάδα της επιτυχίας. Αυτοί όλοι στην ουσία δημιουργούν, κάτι σαν εταιρία ένα πράμα και επεκτείνονται ασταμάτητα. Κατακτούν χώρες, κράτη, ηπείρους, οικονομίες, σπρώχνουν δικτάτορες, ρίχνουν κυβερνήσεις, κόβουν και ράβουν γενικότερα αλλά όλα αυτά σε ένα πλαίσιο τόσο χαλαρο ώστε πάντα μα πάντα, οι μικρότερες μονάδες της κοινωνίας να έχουν πλήρη άγνοια της συνολικής εικόνας. Της δυναμικής των καταστάσεων.
Επειδή η ανθρωπότητα έχει δυναμικό και ροή, δύσκολα κάτι μένει σταθερό. Και ενίοτε, λαμπρά μυαλά ξεχωρίζουν. Δύσκολο να φιμώσεις λαμπρές προσωπικότητες. Άρα; Άρα, πολύ απλά δεν τις φιμώνεις. Τους επιβάλλεις στον παρακάτω κύκλο:
"Ο Μπάμπης ανακαλύπτει κάτι. Η Ζαχάρω το αναπτύσσει. Το κράτος το αποδέχεται. Ο Μαλάκας ανακαλύπτει ότι μπορεί να βγάλει λεφτά. Ο Μπάσταρδος κρατάει στο χέρι τον Μαλάκα. Οι Γαμάω διοικούν τους Μπάσταρδους. Οι Καθυστερημένοι το κάνουν θρησκεία. Ο λαουτζίκος πιστεύει σε αυτό και ταίζει τους πάντες εκτός από τον Μπάμπη"
Το λαμπρό μυαλό το οποίο στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Μπάμπης (χειροκρότημα, καλά καταλάβατε...) θα πεθάνει μόνος και χωρίς να προκαλέσει πρόβλημα.
Ο λαός θα συνεχίζει να ζει σε μια απύθμενη πλάνη, την επονομαζόμενη θρησκεία. Θα προκαλέσει διχοτομήσεις, διαμάχες, πόλεμο, θα επιζητήσει τι διαφορετικότητά του μέσω της θρησκείας, θα διεκδικήσει (άκουσον, άκουσον!!!) μεταθάνατον ζωή και τέλος θα πεθάνει με χαμόγελο όταν δει το φως στην άκρη του τούνελ, εμφανές αποτέλεσμα των χαμηλών συγκεντρώσεων του καλίου που με μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων προκαλούν τον κυτταρικό θάνατο. Αλλά αυτά είναι για τους επιστήμονες. Εμείς το λέμε παράδεισο.
Δηλαδή ρε σεις για να καταλάβω, ζείτε σκατά τώρα για να ζήσετε τέλεια μετά; Όχι, αλήθεια δηλαδή γιατί το βασικό μήνυμα του Ιησού, που πραγματικά ανάθεμα την ώρα που πάτησε το πόδι του στη γη, ήταν ο αλτρουισμός και η αγάπη. Που σκατά τη βλέπετε την αγάπη; Πόσον κόσμο έχετε σφάξει για χάρη του Ιησού; Πόσες οικονομικές συμφωνίες έχουν κλείσει στο όνομα της θρησκείας; Και τα βάζω με το χριστιανισμό περισσότερο επειδή τα χριστιανόπουλα (αγαπάνε τη δουλεία...) μου το παίζετε και λαμπρά και απελευθερωμένα μυαλά. Για να δω τι έχετε να απαντήσετε σε αυτό:
Ειλικρινά από το δικό σας υποκριτκό μπουρδέλο προτιμώ τους μωαμεθανούς. Τι θέλουν; Να μην τρώνε μοσχάρι μια ζωή ώστε όταν ψοφήσουν να μπορούνε να γαμάνε ανελέητα παρθένες! Αυτά είναι! Σεξ και μόνο σεξ! Αυτό ξέρουν, αυτό εμπιστεύονται. Και αν στην πορεία καποιος τους την πει, βγάζουν τη χατζάρα και τον σφάζουν στο όνομα του θεούλη τους.
Ενώ ο χριστιανισμός; Ο χριστιανισμός έιναι σαφώς ανώτερος. Πρώτα απόλα δεν κρίνει. Δε χρειάζεται να κρίνει. Είναι η μοναδική αληθινή θρησκεία. Ένας από τους πρώτους νόμους του μάρκετινγκ. Πείθεις τον καταναλωτή ότι το προϊόν σου είναι το μοναδικό που προσφέρει αυτή τη λειτουργία σε αυτή την καταπληκτική τιμή. Αγάπα τον πλησίον σου. Και αν δεν τον αγαπάς; Μην αμαρήσεις για κανένα λόγο. Και αν αμαρτήσεις; Άνθρωποι είμαστε ρε παιδάκι μου. Υπάρχει δικλείδα ασφαλείας;
Αν αμαρτήσεις είναι πάρα πολύ απλό.Μη φας κρέας για τρεις μέρες, πιες λίγο Μαυροδάφνη στολισμένη με κομματάκια μπαγιάτικου ψωμιού που περίσσεψε από το φούρνο του χωριού και μάντεψε: Μπορείς να αμαρτήσεις για όσες φορές θέλεις, ελεύθερα. Βέβαια, εάν ξεχαστείς και κάνεις καμια χοντρή μαλακία μπορεί να χρειαστεί να εκτελέσεις ένα τριπλό λουπ με σάλτο ντεγκαβλε και προσγείωση στο μεσαίο δάχτυλο του ποδιού ενώ ταυτόχρονα κάνεις cast το spell που θα σου δώσει τη συγχώρεση. Όλα είναι εντάξει αρκεί να πηγαίνεις στην εκκλησία κάθε Κυριακή.
Μα ξυπνήστε! Επιτέλους δηλαδή! Και να σας αποδείξω ότι δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται έτσι αντιφατικά:
Τρίτη 1 Ιουνίου 2010
Παρασκευή 28 Μαΐου 2010
Οπλιστείτε με λίπος, βρέχει πείνα.
The state of the nation, violation
A broken promise is as good as a lie
The hell is humongous, the devil's among us
And we will burn because we won't unite
We won't witness anymore freedom
What does anybody do we need 'em?
I would rather fight than let another die
We're the problem but we're also the solution
All hope is gone
If you want you cannot take it from me
If you think you can you still don't know me
Let me tell you, when I said it I meant it
And I will always have the right to defend it
Fifty seconds, a hundred murders
The bill of rights is a bill of sale
What will you do when the war is over?
What will you do when your system fails?
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
The wretched are the wounded
The hungry starved to death
At a place where no-one goes
The air itself is a final breathe
So discontinue
The antiseptic cash charade
As the cry of justice comes
I'm gonna let this fire free
I am the reason your future suffers
I am the hatred you won't embrace
I am the worm of a pure distinction
I am the remedy, spit in my face
All your lies and wars are out-datedall your subjects are ****ing the kings
I could rattle off a million other reasons why
but does it matter when the only thing we love will die?
A broken promise is as good as a lie
The hell is humongous, the devil's among us
And we will burn because we won't unite
We won't witness anymore freedom
What does anybody do we need 'em?
I would rather fight than let another die
We're the problem but we're also the solution
All hope is gone
If you want you cannot take it from me
If you think you can you still don't know me
Let me tell you, when I said it I meant it
And I will always have the right to defend it
Fifty seconds, a hundred murders
The bill of rights is a bill of sale
What will you do when the war is over?
What will you do when your system fails?
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
The wretched are the wounded
The hungry starved to death
At a place where no-one goes
The air itself is a final breathe
So discontinue
The antiseptic cash charade
As the cry of justice comes
I'm gonna let this fire free
I am the reason your future suffers
I am the hatred you won't embrace
I am the worm of a pure distinction
I am the remedy, spit in my face
All your lies and wars are out-datedall your subjects are ****ing the kings
I could rattle off a million other reasons why
but does it matter when the only thing we love will die?
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way, we'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world, we'll end the world when all hope is gone
When all hope is gone
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way, we'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world, we'll end the world when all hope is gone
When all hope is gone
Και ρωτώ εγώ τώρα με το άμαθο κεφάλι μου. Είναι δυνατόν να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος αυτή τη στιγμή ηλικίας κάτω των 40 που να πιστεύει σε αυτό το ηλίθιο πολιτικό σύστημα; Εάν ναι, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Δεν είναι πάνω απο εκατό όλοι όσοι έφεραν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση. Κρίση και αηδίες αλλά τέλος πάντων δε θέλω να μπλέξω με θεωρίες συνομοσίας. Θα καταλήξω εκεί θέλοντας και μη προς το τέλος του ποστ. Είναι ποτέ δυνατό να πίστεψε έστω και ένα νέο παιδί, ότι εαν βαφτεί για άλλη μια φορά η καταραμένη ψήφος του με χρώματα θα αλλάξει κάτι;
Σας ακούω ρε καρντάσια σε συνελεύσεις και λοιπά, να βρίζεστε, να κονταροχτυπιέστε και να ανταλάσσετε κουβέντες που εγώ προσωπικά με το χειρότερο μου εχθρό απέναντί μου, θα τις απέφευγα. "Εσείς οι μπλε κάνατε εκείνο", "Εσείς οι πράσινοι δεν, θα, εκτός εάν..." και σαν τις πορδές οι κόκκινοι "'ναι, αλλά εάν δεν ήμασταν εμείς, εσείς ακόμη θα, μπλα μπλα..."
Ερώτηξις: ΠΟΙΟΙ ΕΣΕΙΣ;;;
Ρε κεφάλια αγύριστα, είστε και το μέλλον της χώρας μη χέσω, εμείς, εσείς, αυτοί είναι μέρη του λόγου, συγκεκριμένα προσωπικές αντωνυμίες. Δεν έχει κανείς απο σας καμία απολύτως σχέση με τα κόμματα. Καμία. Μα καμία όμως... Πάρτε το χαμπάρι... Η κοινωνική αφύπνιση για την οποία χολοσκάτε τόσο πολύ πια, δεν πρόκειται να έρθει και να μας χτυπήσει την πόρτα απλά και μόνο επειδή αυτοχαρακτηρίζεστε ως σωτήρες. Εντάξει ρε αδερφέ, πήγες σε μια πορεία. Σε εκατό. Σε χίλιες! Εξακολουθώ να σε γράφω στα αμελέτητα. Για εκεί είσαι. Και οι μπλε και οι κόκκινοι και τα κομμούνια και οι αναρχικοί και οι ταμπελάρχες και όλοι σας. Ένα μάτσο χάλια.
Ποιος είμαι εγώ να σας κρίνω; Ακούω φωνές; Μήπως θέλετε μια σταγονίτσα υδροκυάνιο δίπλα στα τραπεζάκια σας; Ε; Μήπως; Ζουζούνια μου αγώνας με φραπέ τσιγάρο και δυο ώρες περπάτημα στην Εγνατία κάθε δεκαπέντε μέρες δε γίνεται. Αγώνας γίνεται με το μυστρί, τον ιδρώτα, τον κάματο. Άμα δε νιώσετε τη μέση σας να θέλει να φύγει από το σώμα σας, μη μου μιλάτε για αγώνες σας παρακαλώ πολύ. Και να χαρείτε μη μου το παίζετε ότι λυπάστε τους γονείς σας που πληρώνουν τόσα χρόνια. Στο θέμα εργασία, οι μάυροι πλανόδιοι πωλητές έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα γνώμης από εσάς.
Εθελοτυφλείτε. Η αδυναμία σας να βρείτε νόημα στη ζωούλα σας και να ξεφύγετε από την ταμπέλα του περιθωριακού τύπου που σας είχανε κολλήσει τα άλλα παιδάκια στο δημοτικό, είναι να πάτε να γίνετε το πιο ενοχλητικό πράγμα σε όλο το σύμπαν: Κράχτες σε τραπεζάκια. Ο κόσμος καίγεται και σεις κυνηγάτε ψήφους! Δεν πάνε δυο εβδομάδες που έκανα (κλασικα...) stand up comedy στο σπίτι μου όσον αφορά τα κόμματα στα πανεπιστήμια. Κλαίγανε απο τα γέλια μέχρι τη στιγμή που η καημένη η μάνα μου σταμάτησε να γελάει και τους είπε σοβαρά: "Δεν κάνει πλάκα, έτσι είναι... Ακόμη..."
Το καταλαβαίνετε ρε; Δε σας θέλει ο κόσμος. Σας μισεί πριν πατήσει το πόδι του στο γαμωπανεπιστήμιο. Και παντού δηλαδή. Όλες οι εκφάνσεις των κομματικών χρωμάτων είναι σιχαμερές και βδελυγρές. Ανάθεμα το μυαλό σας. Θα ψοφήσουμε της πείνας και το Π.Α.Μ.Ε. οργανώνει πορείες για να διακδικήσει 1400 ευρώπουλα βασικό μισθό. ΡΕ ΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ; Τραβάτε σε κανά νησί, φυτέψτε μαρουλάκια, πάρτε και δυο κότες και φωτοσυνθέστε ελεύθερα. Φαϊ δεν έχει. ΤΕΛΟΣ.
Οικονομικοί εκτελεστές. Τους έχετε ακουστά; Η μεγαλύτερη οικονομική αλλαγή με τα σκληρότερα οικονομικά μέτρα μετά τη μεταπολίτευση. Καραμέλα. Λες και ξέρουν έστω και τα μισά δεκαπεντάχρονα τί είναι η μεταπολίτευση.
Τα φάγατε όλα ρε. Ζώα. Αλλά δε φταίτε εσείς. Σας τα τάξανε και τα φάγατε. Εκεί είναι το ζόρι. Να δω πότε θα καταλάβει ο κόσμος ότι δεν αυτομολήσατε. Σας τα τάξανε. Άλλα, μεγαλύτερα κεφάλια από τα δικά μας. Πατήσανε πάνω στην ψωροπερηφάνια του Έλληνα που θέλει να ζει σαν κροίσσος και υποσχέθηκαν άφεση αμαρτιών. Αμ δε... Θα τα πληρώσετε όλα ρε κερατάδες. Όλα μέχρι τελευταίας ρανίδας. Με τη ζωή σας.
Μια μέρα θα σκάσει η πρόταση που δε μπορούμε να αρνηθούμε. Μια τρομερή οικονομική προσφορά που θα μας ξεχρεώνει. Θα μας ξεχρεώσει δεν αμφιβάλλω. Ταυτόχρονα όμως θα αποτελέσει και τη μεγαλύτερη υποδούλωση του Ελληνικού κράτους. Και αν τολμήσουμε να αρνηθούμε; Πολύ απλό. Έπρεπε να το έχετε μάθει απέξω το παραμυθάκι.
27o λεπτό. Ακούστε τι έχει να πει ο ασπρομάλλης κυριούλης.
Μόνος ήχος στ' αυτιά μου, το τόσο αληθινό ρεφραίν:
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
Σας ακούω ρε καρντάσια σε συνελεύσεις και λοιπά, να βρίζεστε, να κονταροχτυπιέστε και να ανταλάσσετε κουβέντες που εγώ προσωπικά με το χειρότερο μου εχθρό απέναντί μου, θα τις απέφευγα. "Εσείς οι μπλε κάνατε εκείνο", "Εσείς οι πράσινοι δεν, θα, εκτός εάν..." και σαν τις πορδές οι κόκκινοι "'ναι, αλλά εάν δεν ήμασταν εμείς, εσείς ακόμη θα, μπλα μπλα..."
Ερώτηξις: ΠΟΙΟΙ ΕΣΕΙΣ;;;
Ρε κεφάλια αγύριστα, είστε και το μέλλον της χώρας μη χέσω, εμείς, εσείς, αυτοί είναι μέρη του λόγου, συγκεκριμένα προσωπικές αντωνυμίες. Δεν έχει κανείς απο σας καμία απολύτως σχέση με τα κόμματα. Καμία. Μα καμία όμως... Πάρτε το χαμπάρι... Η κοινωνική αφύπνιση για την οποία χολοσκάτε τόσο πολύ πια, δεν πρόκειται να έρθει και να μας χτυπήσει την πόρτα απλά και μόνο επειδή αυτοχαρακτηρίζεστε ως σωτήρες. Εντάξει ρε αδερφέ, πήγες σε μια πορεία. Σε εκατό. Σε χίλιες! Εξακολουθώ να σε γράφω στα αμελέτητα. Για εκεί είσαι. Και οι μπλε και οι κόκκινοι και τα κομμούνια και οι αναρχικοί και οι ταμπελάρχες και όλοι σας. Ένα μάτσο χάλια.
Ποιος είμαι εγώ να σας κρίνω; Ακούω φωνές; Μήπως θέλετε μια σταγονίτσα υδροκυάνιο δίπλα στα τραπεζάκια σας; Ε; Μήπως; Ζουζούνια μου αγώνας με φραπέ τσιγάρο και δυο ώρες περπάτημα στην Εγνατία κάθε δεκαπέντε μέρες δε γίνεται. Αγώνας γίνεται με το μυστρί, τον ιδρώτα, τον κάματο. Άμα δε νιώσετε τη μέση σας να θέλει να φύγει από το σώμα σας, μη μου μιλάτε για αγώνες σας παρακαλώ πολύ. Και να χαρείτε μη μου το παίζετε ότι λυπάστε τους γονείς σας που πληρώνουν τόσα χρόνια. Στο θέμα εργασία, οι μάυροι πλανόδιοι πωλητές έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα γνώμης από εσάς.
Εθελοτυφλείτε. Η αδυναμία σας να βρείτε νόημα στη ζωούλα σας και να ξεφύγετε από την ταμπέλα του περιθωριακού τύπου που σας είχανε κολλήσει τα άλλα παιδάκια στο δημοτικό, είναι να πάτε να γίνετε το πιο ενοχλητικό πράγμα σε όλο το σύμπαν: Κράχτες σε τραπεζάκια. Ο κόσμος καίγεται και σεις κυνηγάτε ψήφους! Δεν πάνε δυο εβδομάδες που έκανα (κλασικα...) stand up comedy στο σπίτι μου όσον αφορά τα κόμματα στα πανεπιστήμια. Κλαίγανε απο τα γέλια μέχρι τη στιγμή που η καημένη η μάνα μου σταμάτησε να γελάει και τους είπε σοβαρά: "Δεν κάνει πλάκα, έτσι είναι... Ακόμη..."
Το καταλαβαίνετε ρε; Δε σας θέλει ο κόσμος. Σας μισεί πριν πατήσει το πόδι του στο γαμωπανεπιστήμιο. Και παντού δηλαδή. Όλες οι εκφάνσεις των κομματικών χρωμάτων είναι σιχαμερές και βδελυγρές. Ανάθεμα το μυαλό σας. Θα ψοφήσουμε της πείνας και το Π.Α.Μ.Ε. οργανώνει πορείες για να διακδικήσει 1400 ευρώπουλα βασικό μισθό. ΡΕ ΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ; Τραβάτε σε κανά νησί, φυτέψτε μαρουλάκια, πάρτε και δυο κότες και φωτοσυνθέστε ελεύθερα. Φαϊ δεν έχει. ΤΕΛΟΣ.
Οικονομικοί εκτελεστές. Τους έχετε ακουστά; Η μεγαλύτερη οικονομική αλλαγή με τα σκληρότερα οικονομικά μέτρα μετά τη μεταπολίτευση. Καραμέλα. Λες και ξέρουν έστω και τα μισά δεκαπεντάχρονα τί είναι η μεταπολίτευση.
Τα φάγατε όλα ρε. Ζώα. Αλλά δε φταίτε εσείς. Σας τα τάξανε και τα φάγατε. Εκεί είναι το ζόρι. Να δω πότε θα καταλάβει ο κόσμος ότι δεν αυτομολήσατε. Σας τα τάξανε. Άλλα, μεγαλύτερα κεφάλια από τα δικά μας. Πατήσανε πάνω στην ψωροπερηφάνια του Έλληνα που θέλει να ζει σαν κροίσσος και υποσχέθηκαν άφεση αμαρτιών. Αμ δε... Θα τα πληρώσετε όλα ρε κερατάδες. Όλα μέχρι τελευταίας ρανίδας. Με τη ζωή σας.
Μια μέρα θα σκάσει η πρόταση που δε μπορούμε να αρνηθούμε. Μια τρομερή οικονομική προσφορά που θα μας ξεχρεώνει. Θα μας ξεχρεώσει δεν αμφιβάλλω. Ταυτόχρονα όμως θα αποτελέσει και τη μεγαλύτερη υποδούλωση του Ελληνικού κράτους. Και αν τολμήσουμε να αρνηθούμε; Πολύ απλό. Έπρεπε να το έχετε μάθει απέξω το παραμυθάκι.
27o λεπτό. Ακούστε τι έχει να πει ο ασπρομάλλης κυριούλης.
Μόνος ήχος στ' αυτιά μου, το τόσο αληθινό ρεφραίν:
We have made the present, obsolete
What do you want? What do you need?
We'll find a way when all hope is gone
We've seen the fall of the elite
Bury your life, sink your disease
We'll end the world when all hope is gone
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
Αναντάμ παπαντάμ...
Και έρχεται μια ωραία πρωία που ανακαλύπτεις ότι ο κόσμος έχει πολύ περισσότερη πλάκα απ' όσο νόμιζες. Γενικώς δηλαδή είχα την άποψη ότι καθείς κάνει ότι του καυλώσει αλλά πλέον χασκογελάω σαν καθυστερημένο τελετάμπυ και απολαμβάνω την ανθρώπινη βλακεία σε όλο της το μεγαλείο.
Είναι γενικώς ουτοπικό να περιμένεις λογικές πράξεις από τα άλλα όντα. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μια ξεχωριστή οντότητα ασύνδετη από την πραγματικότητα. Θεωρία των παράλληλων συμπάντων στο έπακρο ενώ όλοι βρίσκονται στο αποκορύφωμα του απόκρυφου ηδονιστικού αυνανισμού στον οποίο αρέσκεται ο κάθε "σκεπτόμενος" άνθρωπος ανταγωνιζόμενος τον συνάδελφο συμπαντικό ενδοπαλαμικό παλινδρομιστή (μπάντα, ψάξτε τους).
Αυτό που έχουμε ξεφτιλίσει εντελώς δε είναι η έννοια της φιλίας. Αυτοπροσδιοριζόμεθα πλέον αποκλειστικά και μόνο μέσω των φορέων κοινωνικής δικτύωσης που προσφέρει απλόχερα το διαδίκτυο, συμμετέχουμε σε ομάδες καθυστερημένων ανθρώπων των οποίων το σύμπαν έτυχε να διασταυρώνει ένα κομμάτι της σκοτεινής του ύλης με το δικό μας και χαιρόμαστε για την ανεκδιήγητη διαστροφή που απολαμβάνουμε πλέον θελκτικά. Αναζητούμε ίσως θα τολμούσα να πω. Η μόνη μας προστριβή με το λεγόμενο RL (real life δια τους μη gamers) αντικατοπτρίζεται από το βούλιαγμα στο ξυπνητήρι που προκάλεσε μια ιδρωμένη γροθιά. Δύσκολο να βγεις να κυνηγήσεις τη ζωή όταν όλη μέρα μοιράζεσαι αμπελοφιλοσοφίες με διάφορους πίσω από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Μέχρι τα ξημερώματα. Ποια μαθήματα και μαλακίες, ποια δουλειά, πρέπει να ταϊσω τη φάρμα μου, να δηλώσω συμμετοχή στο τάδε αστρονομικής σημασιας event, να ξεπεράσω το χωρισμό μου, να δηλώσω σε έναν φίλο μου ότι του θύμωσα. Για την ακρίβεια, να τον σβήσω από παντού γιατί σε αυτό τον ορυμαγδό της δικτύωσης και επικοινωνιας είναι πραγματικά πλεόν τόσο εύκολο να βγάλεις κάποιον από τη ζωή σου. Τον γράφεις στο ιντερνετικό παπάρι σου με Times New Roman 72 στιγμών και τον διαγράφεις σαν κακογραμμένο καλλιγραφικό "πι" που το κανες τόσο σκατά που πλέον σου μοιάζει με κώλο με ουρά.
Χελόου, πάντα κώλος με ουρά ήταν απλά εσένα σου φαινότανε καλλιγραφικό "πι" για όσο σε εξυπηρετούσε. Όταν ήθελες να εντυπωσιάσεις απλά έκανες την ανασκαφή στο διαδικτυακό τεφτέρι σου και το κόλλαγες παντού. Δεν είναι ασυμφωνία χαρακτήρων όπως θα έλεγε κάποιος με ένα έξυπνο λογοπαίγνιο. "Πι' το ενα, "πι" και το άλλο. Επιλογή σου να το κοτσάρεις και να το βαφτίζεις καλλιγραφικό. Αν μια μέρα αρχίσει να σε χέζει, πρέπει να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι στο καλό μπορεί να έκανες λάθος. Αλλά ξέχασα. Τίποτα.
Αγαπητή μπλογκέρισσα, την έδωσα την κλωτσιά στον εαυτό μου. Και δουλεύει. Και ναι, μπορείς να γλύψεις τον αγκώνα σου. Στην τελική βάλε λίγο σάλιο στο δείκτη και τρίψτο πάνω του. Τα μέσα διαφέρουν μα η αφύπνιση κοινή και συνειδητοποιημένη. Ένα μήνα εχω να αναρτήσω ένα γαμημένο κείμενο. Όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω. Η αναλγησία και έλλειψη ροπής που χαρακτήριζαν τη ζωή μου μέχρι πρότινος ήταν καθαρά και μόνο επιφανειακές. Έχω τόσα πολλά να πω που αισθάνομαι ότι είναι περιττά.
Δώσε κλότσο να γυρίσει και από δω παν οι άλλοι.
Είναι γενικώς ουτοπικό να περιμένεις λογικές πράξεις από τα άλλα όντα. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μια ξεχωριστή οντότητα ασύνδετη από την πραγματικότητα. Θεωρία των παράλληλων συμπάντων στο έπακρο ενώ όλοι βρίσκονται στο αποκορύφωμα του απόκρυφου ηδονιστικού αυνανισμού στον οποίο αρέσκεται ο κάθε "σκεπτόμενος" άνθρωπος ανταγωνιζόμενος τον συνάδελφο συμπαντικό ενδοπαλαμικό παλινδρομιστή (μπάντα, ψάξτε τους).
Αυτό που έχουμε ξεφτιλίσει εντελώς δε είναι η έννοια της φιλίας. Αυτοπροσδιοριζόμεθα πλέον αποκλειστικά και μόνο μέσω των φορέων κοινωνικής δικτύωσης που προσφέρει απλόχερα το διαδίκτυο, συμμετέχουμε σε ομάδες καθυστερημένων ανθρώπων των οποίων το σύμπαν έτυχε να διασταυρώνει ένα κομμάτι της σκοτεινής του ύλης με το δικό μας και χαιρόμαστε για την ανεκδιήγητη διαστροφή που απολαμβάνουμε πλέον θελκτικά. Αναζητούμε ίσως θα τολμούσα να πω. Η μόνη μας προστριβή με το λεγόμενο RL (real life δια τους μη gamers) αντικατοπτρίζεται από το βούλιαγμα στο ξυπνητήρι που προκάλεσε μια ιδρωμένη γροθιά. Δύσκολο να βγεις να κυνηγήσεις τη ζωή όταν όλη μέρα μοιράζεσαι αμπελοφιλοσοφίες με διάφορους πίσω από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Μέχρι τα ξημερώματα. Ποια μαθήματα και μαλακίες, ποια δουλειά, πρέπει να ταϊσω τη φάρμα μου, να δηλώσω συμμετοχή στο τάδε αστρονομικής σημασιας event, να ξεπεράσω το χωρισμό μου, να δηλώσω σε έναν φίλο μου ότι του θύμωσα. Για την ακρίβεια, να τον σβήσω από παντού γιατί σε αυτό τον ορυμαγδό της δικτύωσης και επικοινωνιας είναι πραγματικά πλεόν τόσο εύκολο να βγάλεις κάποιον από τη ζωή σου. Τον γράφεις στο ιντερνετικό παπάρι σου με Times New Roman 72 στιγμών και τον διαγράφεις σαν κακογραμμένο καλλιγραφικό "πι" που το κανες τόσο σκατά που πλέον σου μοιάζει με κώλο με ουρά.
Χελόου, πάντα κώλος με ουρά ήταν απλά εσένα σου φαινότανε καλλιγραφικό "πι" για όσο σε εξυπηρετούσε. Όταν ήθελες να εντυπωσιάσεις απλά έκανες την ανασκαφή στο διαδικτυακό τεφτέρι σου και το κόλλαγες παντού. Δεν είναι ασυμφωνία χαρακτήρων όπως θα έλεγε κάποιος με ένα έξυπνο λογοπαίγνιο. "Πι' το ενα, "πι" και το άλλο. Επιλογή σου να το κοτσάρεις και να το βαφτίζεις καλλιγραφικό. Αν μια μέρα αρχίσει να σε χέζει, πρέπει να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι στο καλό μπορεί να έκανες λάθος. Αλλά ξέχασα. Τίποτα.
Αγαπητή μπλογκέρισσα, την έδωσα την κλωτσιά στον εαυτό μου. Και δουλεύει. Και ναι, μπορείς να γλύψεις τον αγκώνα σου. Στην τελική βάλε λίγο σάλιο στο δείκτη και τρίψτο πάνω του. Τα μέσα διαφέρουν μα η αφύπνιση κοινή και συνειδητοποιημένη. Ένα μήνα εχω να αναρτήσω ένα γαμημένο κείμενο. Όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω. Η αναλγησία και έλλειψη ροπής που χαρακτήριζαν τη ζωή μου μέχρι πρότινος ήταν καθαρά και μόνο επιφανειακές. Έχω τόσα πολλά να πω που αισθάνομαι ότι είναι περιττά.
Δώσε κλότσο να γυρίσει και από δω παν οι άλλοι.
Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
Ευγενική Χορηγία από την Υπνοβάτης Α.Ε.
Χθες, για κάποιο περίεργο λόγο μας έπιασε με τον Αντώνη η φάση να μαλακιστούμε. Να μην τα πολυλογώ καταλήξαμε με το αμάξι να κάνουμε αηδίες σε έναν λασπότοπο παύλα πάρκινγκ πάυλα γαμηστρώνα. Ναι, το είχα ξεχάσει. Ήταν από αυτά τα μέρη που μπορείς να πας να γαμήσεις άμα λάχει. Μέσα στο αμάξι σου. Και όπως κάναμε μια όπισθεν, για κάποιο λόγο κατευθυνόμασταν πρόσω ολοταχώς σε ένα αμαξάκι παρκαρισμένο θα έλεγα. Πηγαίναμε με 10 χλουμ ντας χ. Εκεί που φρενάρουμε το λοιπόν, έχουμε μια σεβαστή απόσταση του μισού μέτρου από τον πισινό του άλλου, και είμαστε και οι δύο απόλυτα νηφάλιοι, δεν είχαμε πιει τίποτα, δεν είχαμε βαρέσει ενδοφλέβια καμία ουσία, μα τον μούσι του Κοκκινογένη ανάβουν τα φώτα του παρκαρισμένου. Ανοίγει η πόρτα και σκάει έξω μια μάπα του κλασικού καθυστερημένου μου-διακόψατε-τη-φάση-με-τη γκόμενα-και-δε-μου-έχει-απομείνει-κάτι-άλλο-σε-αυτή-τη-ζωή.
Ο τύπος δε βγαίνει έξω παρακαλώ. Ρε φίλε είμαι εδώ. Σε βλέπω. Εγώ σε είδα και τρόμαξα. Συγχαρητήρια. Λαμπάκι πάνω απο το κεφάλι του. Σου λέει, άσε, 2 είναι, μην κάνω φιγούρα μπροστά στη γκόμενα. Έλα όμως που εμένα εκείνη η καθυστερημένη φλέβα στα δεξιά του λαιμού μου άρχισε να πεταρίζει επικίνδυνα. Και έλα που αρχίζω να τρέμω σιγά σιγά από τα νεύρα μου. Γιατί; Γιατί είμαι νευρικός του κερατά. Απίστευτα όμως. Είναι φορές που με εκπλήσσω με το πόσο νευρικός μπορεί να γίνω. Μιλάμε για παράνοια, όχι αστεία. Κι εκεί που είμαι έτοιμος να του αφιερώσω την πιο μεγαλοπρεπή παναγία που μπορεί να έχω σκεφτεί ποτέ και έχω πάρει απόφαση ότι του αξίζει ο θάνατος από δικό μου χέρι και όχι από κάποιου άλλου, μπαίνει μέσα. Δόξα τη Μπύρα.
Με τα χρόνια κατάλαβα ότι μου είναι αδύνατον να αλλάξω. Πάντα καταλάβαινα το εν βρασμώ ψυχής. Πάντα όμως. Σκεφτόμουν πως θα αντιδρούσα εάν κάποιος πείραζε κάποιον που αγαπάω, κάποιον για τον οποίο νοιάζομαι. Άσχημο. Πολύ άσχημο. Δε γινόταν, πήγαζε από μέσα, από κάπου πολύ βαθύτερα από τα νεύρα. Ήταν κάτι άσχημο, αλλά και δυνατό. Κάτι που με καταπίεζε. Ως παιδάκι ήμουν πολύ φλώρος. Όλα τα άλλα παιδάκια μπορούσαν να με δείρουνε. Και το κάνανε, εξαιρετικά σπάνια μεν αλλά το κάνανε. Συνήθως απλά με γράφαν στον πούτσο τους και δε μου μιλούσανε. Μιλάμε για το πιο αδύνατο, αδύναμο και καημένο πράμα που έχετε δει. Κοντός, άσχημος, ελαφρύς, τσιγαρόχαρτο φάση, τεράστια πατομπούκαλα και διαολεμένα αφοσιωμένος στα βιβλία μου.
Κάποτε συνειδητοποίησα ότι μπορεί να κάνω ζημιά. Χοντρή ζημιά. Και ήρθε ο καιρός που το κατάλαβα. Μετά από κάποια χρόνια, σαν να έπαιρνε το σώμα μου εκδίκηση, όχι απλά φούσκωσα αλλά και δυνάμωσα υπερβολικά. Και δυο τρία άτομα πλήρωσαν το τίμημα του να το πάρω χαμπάρι. Ποιος τους χέζει, μιλάμε για ουμπερ λέημ καθήκια οπότε στ αρχίδια μου κιόλας.
Εάν ήμουν ακόμη 14, ο χθεσινός ο τύπος θα ήταν στο νοσοκομείο. Τώρα είμαι 22 και ξέρω ότι αυτό το πράμα, το χάλι, αυτή η έκρηξη αδρεναλίνης, δεν αλλάζει. Το μυαλό μου δε θολωσε ποτέ. Πάντα ήξερα τι έκανα. Και αυτό με τρομάζει.
Προς όλους τους νευρικούς, τα κατάφερα... Μου πήρε χρόνια αυτοσυγκέντρωσης, βαθειών αναπνοών, κλάματος, χτυπημάτων... Άπειρες βόλτες στους δρόμους, ατελείωτες ποδηλατάδες, χρόνος μόνος μου, χρόνος με παρέα, διάβασμα ψυχολογίας, ψυχολογία του θυμού, αυτοπροσδιορισμός, εφηβεία, αλλά ρε αρχίδια τα κατάφερα. Ναι, ρε! Σε όλα εσάς τα αρχίδια που σας έχω κάνει τη χάρη και δε σας έχω χώσει σε ένα νερόλακκο να τρώτε γυρίνους out of the box μέχρι να πείτε "συγγνώμη" και να σας απαντήσω "Σιχαίνομαι τις συγγνώμες". Μπασταρδάκια, όταν η γκόμενα είναι μπροστά όλα τα μπορείτε. Όταν όμως είδες στο αμάξι έναν κοντό, χοντρό και άσχημο το ξανασκέφτηκες.
Δε σου κανα τη χάρη, και δε θα σου την κάνω να πέσω στο επίπεδο σου. Διάολε είσαι 25 και δεν έχεις βρει σπίτι να γαμιέσαι. Μετά το χθεσινό μπορώ να αισθανθώ λίγο καλύτερα για τον εαυτό και το τί έχω καταφέρει. Αυτογνωσία και ανάπτυξη ψυχραιμίας. Μπορείτε όλοι να το κάνετε. Δεν αξίζει να χαλάς τη ζαχαρένια σου για κανέναν αδερφέ... Δε σε οφελούν ούτε τα νεύρα ούτε οι φωνές, ούτε τίποτα. Και δε μιλάω για ποζεράδες φωνακλάδες. Μιλάω για παιδιά σαν εμένα, που έχουν περάσει άσχημα, έχουν δει πολλά και νιώθουν αυτό το χάλι μέσα τους, έτοιμο να εκραγει, να παρασύρει ό,τι σκατά μπορεί στο διάβα του.
Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας. Μην ασχολείστε. Αφήστε το να πάει στο καλό. Δεν αξίζει για κανέναν η ζημιά που παθαίνεις κάθε φορά που βγαίνεις εκτός εαυτού. Μην κρύβετε το θυμό μέσα σας.
Ένας πνευματικός (είμαι εντελώς κατά της θρησκείας, αλλά μερικοί άνθρωποι έιναι πραγματικά πιστοί σε αυτό που κάνουν) μου είχε πει κάποτε, μη μεγαλώνεις με οργή. Μην την καλλιεργείς μέσα σου. Είναι πολύ εύκολο. Και δεν είμαι άνθρωπος που γουστάρει τα εύκολα. Σμάηλ.
Ο τύπος δε βγαίνει έξω παρακαλώ. Ρε φίλε είμαι εδώ. Σε βλέπω. Εγώ σε είδα και τρόμαξα. Συγχαρητήρια. Λαμπάκι πάνω απο το κεφάλι του. Σου λέει, άσε, 2 είναι, μην κάνω φιγούρα μπροστά στη γκόμενα. Έλα όμως που εμένα εκείνη η καθυστερημένη φλέβα στα δεξιά του λαιμού μου άρχισε να πεταρίζει επικίνδυνα. Και έλα που αρχίζω να τρέμω σιγά σιγά από τα νεύρα μου. Γιατί; Γιατί είμαι νευρικός του κερατά. Απίστευτα όμως. Είναι φορές που με εκπλήσσω με το πόσο νευρικός μπορεί να γίνω. Μιλάμε για παράνοια, όχι αστεία. Κι εκεί που είμαι έτοιμος να του αφιερώσω την πιο μεγαλοπρεπή παναγία που μπορεί να έχω σκεφτεί ποτέ και έχω πάρει απόφαση ότι του αξίζει ο θάνατος από δικό μου χέρι και όχι από κάποιου άλλου, μπαίνει μέσα. Δόξα τη Μπύρα.
Με τα χρόνια κατάλαβα ότι μου είναι αδύνατον να αλλάξω. Πάντα καταλάβαινα το εν βρασμώ ψυχής. Πάντα όμως. Σκεφτόμουν πως θα αντιδρούσα εάν κάποιος πείραζε κάποιον που αγαπάω, κάποιον για τον οποίο νοιάζομαι. Άσχημο. Πολύ άσχημο. Δε γινόταν, πήγαζε από μέσα, από κάπου πολύ βαθύτερα από τα νεύρα. Ήταν κάτι άσχημο, αλλά και δυνατό. Κάτι που με καταπίεζε. Ως παιδάκι ήμουν πολύ φλώρος. Όλα τα άλλα παιδάκια μπορούσαν να με δείρουνε. Και το κάνανε, εξαιρετικά σπάνια μεν αλλά το κάνανε. Συνήθως απλά με γράφαν στον πούτσο τους και δε μου μιλούσανε. Μιλάμε για το πιο αδύνατο, αδύναμο και καημένο πράμα που έχετε δει. Κοντός, άσχημος, ελαφρύς, τσιγαρόχαρτο φάση, τεράστια πατομπούκαλα και διαολεμένα αφοσιωμένος στα βιβλία μου.
Κάποτε συνειδητοποίησα ότι μπορεί να κάνω ζημιά. Χοντρή ζημιά. Και ήρθε ο καιρός που το κατάλαβα. Μετά από κάποια χρόνια, σαν να έπαιρνε το σώμα μου εκδίκηση, όχι απλά φούσκωσα αλλά και δυνάμωσα υπερβολικά. Και δυο τρία άτομα πλήρωσαν το τίμημα του να το πάρω χαμπάρι. Ποιος τους χέζει, μιλάμε για ουμπερ λέημ καθήκια οπότε στ αρχίδια μου κιόλας.
Εάν ήμουν ακόμη 14, ο χθεσινός ο τύπος θα ήταν στο νοσοκομείο. Τώρα είμαι 22 και ξέρω ότι αυτό το πράμα, το χάλι, αυτή η έκρηξη αδρεναλίνης, δεν αλλάζει. Το μυαλό μου δε θολωσε ποτέ. Πάντα ήξερα τι έκανα. Και αυτό με τρομάζει.
Προς όλους τους νευρικούς, τα κατάφερα... Μου πήρε χρόνια αυτοσυγκέντρωσης, βαθειών αναπνοών, κλάματος, χτυπημάτων... Άπειρες βόλτες στους δρόμους, ατελείωτες ποδηλατάδες, χρόνος μόνος μου, χρόνος με παρέα, διάβασμα ψυχολογίας, ψυχολογία του θυμού, αυτοπροσδιορισμός, εφηβεία, αλλά ρε αρχίδια τα κατάφερα. Ναι, ρε! Σε όλα εσάς τα αρχίδια που σας έχω κάνει τη χάρη και δε σας έχω χώσει σε ένα νερόλακκο να τρώτε γυρίνους out of the box μέχρι να πείτε "συγγνώμη" και να σας απαντήσω "Σιχαίνομαι τις συγγνώμες". Μπασταρδάκια, όταν η γκόμενα είναι μπροστά όλα τα μπορείτε. Όταν όμως είδες στο αμάξι έναν κοντό, χοντρό και άσχημο το ξανασκέφτηκες.
Δε σου κανα τη χάρη, και δε θα σου την κάνω να πέσω στο επίπεδο σου. Διάολε είσαι 25 και δεν έχεις βρει σπίτι να γαμιέσαι. Μετά το χθεσινό μπορώ να αισθανθώ λίγο καλύτερα για τον εαυτό και το τί έχω καταφέρει. Αυτογνωσία και ανάπτυξη ψυχραιμίας. Μπορείτε όλοι να το κάνετε. Δεν αξίζει να χαλάς τη ζαχαρένια σου για κανέναν αδερφέ... Δε σε οφελούν ούτε τα νεύρα ούτε οι φωνές, ούτε τίποτα. Και δε μιλάω για ποζεράδες φωνακλάδες. Μιλάω για παιδιά σαν εμένα, που έχουν περάσει άσχημα, έχουν δει πολλά και νιώθουν αυτό το χάλι μέσα τους, έτοιμο να εκραγει, να παρασύρει ό,τι σκατά μπορεί στο διάβα του.
Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας. Μην ασχολείστε. Αφήστε το να πάει στο καλό. Δεν αξίζει για κανέναν η ζημιά που παθαίνεις κάθε φορά που βγαίνεις εκτός εαυτού. Μην κρύβετε το θυμό μέσα σας.
Ένας πνευματικός (είμαι εντελώς κατά της θρησκείας, αλλά μερικοί άνθρωποι έιναι πραγματικά πιστοί σε αυτό που κάνουν) μου είχε πει κάποτε, μη μεγαλώνεις με οργή. Μην την καλλιεργείς μέσα σου. Είναι πολύ εύκολο. Και δεν είμαι άνθρωπος που γουστάρει τα εύκολα. Σμάηλ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)